Аммо дили равшану бедор дошт. Пир пурсид:
–Куҷо меравӣ?
Боязид гуфт:
– Азми Макка дорам.
Пир пурсид:
–Бо худ чӣ дорӣ?
Гуфт:
– Дусад дирам нуқра харҷи роҳ дорам.
Пир гуфт:
–Он пулро ба ман деҳ ва ҳафт бор гирди ман бигард. Тасаввур кун, ки ба Макка рафтаӣ. Чун зиёрати мардони Худо аз дидори Макка пеши Худованд писандидатар аст:
Чун маро дидӣ,
Худоро дидаӣ,
Гирди Каъбай сидқ баргардидаӣ.
Хидмати ман, тоату ҳамди Худост,
То напиндорӣ, ки Ҳаққ аз ман ҷудост.
Чашм некў боз кун, дар ман нигар,
То бибинӣ нури Ҳаққ андар башар».
Паёмбари акрам (с) ҳоли беморро пурсид.
Марди ранҷур гуфт:
– Ҳоли дурусте надорам, вале акнун ки ба дидори Расули Худо (с) расидаам, дилшод шудаам ва аз нохушии худ хушҳол ҳастам.
Паёмбар пурсид:
– Сабаби беморӣ чист?
Гуфт:
–Намедонам, аммо аз дарди пушт хоб надорам.
Ҳазрат фармуд:
–Шояд гуноҳе кардаӣ, ки ба ин рўз расидаӣ?
Бемор гуфт:
–Ёдам нест, чӣ гуфта ва чӣ кардаам, шояд дидори шумо ҳофизаамро ёрӣ диҳад.