Саисхона торику ифлос буд. Аммо ба расидани Муҳаммад (с) ҳама осори ифлосию нопокӣ ва торикии он ҷо нопадид шуд ва чун Яъқуб, ки бўйи Юсуфро шамид, Ҳилол аз омадани Пайғамбар огоҳ шуду кашонкашон худро ба наздики ў расонид.
Паёмбари акрам (с) ўро дар бар кашид ва гуфт:
–Эй гавҳари пинҳон ва эй дурри афтода аз ёрон.
Дар чӣ ҳолӣ?
Гуфт:
–Ман саис будам. Туро, ки акнун дидам, сарам назди тоҷи шоҳӣ хам намешавад.
Ҳоло достони Ҳилолро гуфтам, ки дар луғат ба маънои моҳи нопурра аст ва чун пурра шавад, онро бадр номанд, чанд сухане бигўем.
Ҳилол чизи дигаре ҷуз нур нест, вале муқаррар аст, ки он кам-кам шакли моҳи комилро мегирад. Барои ба камол расидан роҳ ҳаст ва ин роҳро якбора наметавон тай кард. Бояд ба тадриҷ он роҳро паймуд.
Магар на Худованди тавоно буд, ки фалакро ба як лаҳза метавонист биофарад, вале онро дар шаш рўз бино кард ё хилқати Одамро дар чиҳил рўз кашид, ё чаро кўдак нуҳ моҳ дар шиками модар монд? Сабру тоқат тадбири Ҳақ аст. Шитоб дар кори табиат нест. Ҳар чиз бояд дар навъи худ комил шавад ва ба коре, ки нигаронда шудааст, онро ба хубӣ анҷом дода тавонад.