Амир гуфт:
–Агар чунин аст, думашро ба сўйи хона кун.
Думи асп нафси одамии шавҳат аст ва ба ин ҷиҳат ўро ба сўйи ақиб мекашад ва намегузорад, ки пеш равад.
Агар пеши шаҳватро бигирӣ, ақли ту нашъунамо мекунад ва он қуввае, ки сарфи шаҳват мекунӣ, ба кори парвариши ақлу дониши ту кўмак хоҳад кард, чунон ки боғбон сари шохҳои дарахтонро мебурад, то навдаҳои тозаи боровар аз нав сар бароранд.
Корвон дар сармои сахти зимистонӣ ба деҳа расид.
Дари хонае боз буд. Яке аз корвониён гуфт:
–Дар ин ҳавои сард беҳтар аст, ки дар ин хона борҳоро фурорем.
Касе аз даруни хона фарёд зад:
–Ҳар чӣ афканданӣ аст, онро берун фуроред, он гоҳ ба даруни хона биёед!
Ҳилол як бандаи равшандилу ғуломи боимон буд.
Ў дар зоҳир банда буд, аммо тоҷи сари шоҳон буд. Вале амир, ки хоҷаи ў буд, аз ҳолаш огаҳӣ надошт.
Ҳилол бемор шуд ва нуҳ рўз дар бистари беморӣ буд, хоҷааш намедонист, аммо Паёмбари акрам (с) бо неруи ваҳй аз ҳоли ў бохабар шуду ба дидораш шитофт.
Расули Худо (с) бо дўстону ёрони худ ба роҳ афтод ва чун ба наздикии манзили онҳо расид, ба хоҷа хабар доданд. Аз шодию хушҳолӣ, ба гумони ин ки Паёмбар барои дидорбинии ў омадааст, аз ҷой барҷаҳид ва ба пешвози эшон рафт.
Муҳаммад (с) гуфт, ки ман барои дидорбинии ту наомадам. Хоҷа гуфт:
–Ҷонам фидои ту бод! Бигў, дар ҷустуҷўйи ки ҳастӣ, то ман пеши пойи ў ҷон бидиҳам.
Он гоҳ Паёмбари акрам (с) аз Ҳилол суроғ карду аз ҳоли ў ҷўё шуд. Хоҷа гуфт, ки ў ғуломи ўст ва посбони аспҳост, ҷояш дар саисхона буда, чанд рўз боз ўро надидааст.