Як рўз кўр гуфт:
–Ман бинам ҷамоате ба сўйи мо меоянд.
Кар гуфт:
–Садои пояшро мешунавам.
Бараҳна гуфт:
–Эй вой, ки доманамро хоҳанд бурд!
Пас аз тарс ҳар се гурехтанд ва ба деҳе расиданд.
Дар он деҳа мурғеро диданд, ки аз захми уқобҳо заррае гўшташ намонда буд. Онро хўрданд ва ҳар се чун фил хурсанд шуданд. Бо ин ки ҳар як ба калонӣ мисли филе буданд, аз шикофи девор берун рафтанд.
Мавлавӣ мегўяд, ки дар ин тамсил марди кар намунаи одамонест, ки орзуҳо доранд, марги дигаронро мебинанд ва ба марги худ намеандешанд.
Кўр нишони одаме аст, ки аз айби худ бехабар аст, аммо айби дигаронро мў ба мў мешуморад. Бараҳна касе аст, ки дунёро дўст медорад ва ҳамеша метарсад, нашаваду молашро бибаранд.
Аммо ҳақиқат ин аст, ки мардуми шаҳри Сабо одамҳои баде буданд. Аз доноёну огоҳон мерамиданд.
Худованд он қадар ба онҳо неъмат бахшида буд, ки ҳадду андоза надошт. Боғҳо хуррам буданд, дарахтон пур аз мева, сарвати фаровон, сагҳои он ҷо нони ширин мехўрданд ва гургҳо сер буданд. Дар он ҷо дузд набуд ва гургон ба одамону гўсфандон коре надоштанд.
Ҳамин фаровонию хушӣ онҳоро бадахлоқу носипос карда буд. Сездаҳ пайғамбар аз сўйи Худо ба он шаҳр омада ва ба мардум гуфта буданд:
–Бояд шукри ин ҳама неъмати Худоро бикунед.
Онҳо ҷавоб доданд, ки мо аз ин ҳама хушию фаровониҳо хаставу дилгир шудаем.
Паёмбарон гуфтанд:
–Дилҳои шумо бемор шудааст, ҳамон тавр ки пурхўрии зиёд ҳолро бад мекунад, афзоиши молу сарват ҳам дилро бемор месозад: