гум карда буд. Ҳама ҷойи киштиро ҷустуҷў карданду пул пайдо нашуд. Мусофир он дарвешро нишон дода гуфт:
– Ба ў бадгумонам, ўро ҳам бикобед.
Пас, дарвешро аз хоби хуш бедор карданд ва гуфтанд, ҷомадонашро берун биоварад, шояд гумшуда назди ў пайдо шавад. Дили марди нодор аз ин туҳмат сўхт ва ба Худо нолид, ки:
–Эй Парвардигори бузург, ин мардуми паст ба ман бадгумон шудаанд. Ту бегуноҳии бандаи дилсўхтаи худро ба онҳо нишон бидеҳ!
Дар ин ҳол, моҳиёни бисёре, ки ҳар як марвориде дар даҳон дошт, сар аз об берун оварданд. Дарвеш чанд дона марворидро аз моҳиён гирифт ва онҳоро пеши он мардум партофт.
Аҳли киштӣ фарёд карданд:
–Эй баландҳиммати бузургвор, ту чӣ гуна ба ин мақоми баланд расидӣ?
Дарвеш гуфт:
–Аммо ростӣ ин аст, ки Худованд ин кароматро ба ман бахшид, ки на ба доро бадгумон шудам, на ба нодор ва на дар умрам ба ҳеҷ кас туҳмат бастам, то Парвардигор маро ба ин мақому манзалат расонид.

ДОСТОНИ ЯҲЁ ВА ИСО ДАР
ШИКАМИ МОДАР

Модари Яҳё (а) рўзе ба Марям (р) – модари Исо (а) гуфт:
–Ман яқин дорам кўдаке, ки дар шиками туст, Паёмбари Худост, чун рўзе кўдаке, ки ман дар шикам дорам ва ба он обистанам ба ҳоли саҷда ба сўйи ту баромад. Чунон ки аз ҷунбиши дасту пойи ў диламро дард гирифт.
Марям гуфт: