Дар ин гармои чиллаи тобистон парандаю чарандаи қади дара то дами бегоҳ аз лонаи худ берун намебарояд. Даҳмарда ин нисфирӯзӣ ҳам подаро лаби наҳр хамбонда як ҷо ҷамъ кард.
Акнун говҳо шикамсерӣ чаридаю хуб об нӯшида хоб буданд.
Аз тинҷӣ, оромии пода дилпур шуда, сипас рӯ ҷониби сангоб ниҳод.
Аз гармии тоқатфарсо гоҳо нафасгир мешуду як дил мекард, ки дам гирад: бало ба паси ҳамун сари сабилмондаи мор.
Ҳамаи ин рост аст ё дурӯғ, кӣ медонад? – аз дил гузаронд даҳмарда. Ба ҳар ҳол як бахтро озмудан лозим, андешид ӯ.
Ба дара фуромаду пойҳояш сусту бемадор гаштанд. Дар худ боз сустӣ, тарсу ҳарос ҳис карда ночор монд. Дар ҷояш нишаст ва ба чор тараф назар афканда, гӯш ба қимор шуд. Ҳама ҷо ором буд. Нохост хониши кабкҳо қатъ шуду яке қир-қиру чироси мор баланд гардид.
Даҳмарда аз рӯи таҷриба фаҳмид, ки дар ин наздикиҳо лонаи мор ҳаст. Аммо чӣ хел мор, аниқ канда натавонист.
Хайр, шояд чипор ё афъӣ бошад, ё кубро, балки садои мори гурза будагист, не, астағфируллоҳ, илоҳо гурза набошад...
Соли гузашта даҳмарда нахустин маротиба мори гурзаро аз наздик дид. Ӯ то ин дам морҳои ҳархелаи майдаи безарарро медонисту халос. Акнун дар паҳлӯи харсанг мори бадҳайбате, ки ду-се метр дарозӣ дошт, меистод. Сари секунҷа ва чашмони хунполояш ба дили даҳмарда ваҳм андохт. Дигар аз ҷой намеҷунбид...
Гурза бо пайдо шудани уқоби тезчангол миёни алафу буттаҳо хазид. Парандаи мушоҳидакор ба ҷои аввали мор наздик шуда, болафшон нигоҳи барқворашро аз алафзор наканд.
Дар гармӣ дид, ки мор хишос карда, дар якҷо тоб мехӯрад.
Уқоб хеле давр зада, яке аз боло поён шуд ва ҷисмашро лӯндакарда миёни алафзор зад. Ин дам талошу мубориза миёни уқобу гурза сар шуд. Уқоб бо панҷаҳои гирои тезаш ғайричашмдошт аз миёни мор чанг зада ба ҳаво бардошт. Дид, ки аз чашмони мор хун мерезад, лекин гурзаи кӯршуда асло таслим шуданӣ набуд. Бадани сиёҳчатобу рангаи мор дар офтоб медурахшид. Мор ба уқоби гурусна заҳр зад, ки баъди муқобилиати зиёде аз чанголаш хато хӯрда, сарозер поён аф-