ГУРГИ ЛАНГ

Зимистонҳо, чун аз миёнҷои Шибдара то дашти Сафедорак пурбарф мегардад, дилаш гум мезанад. Шамолу барф, тундбодҳои ин дашти васеъ ӯро ба завқ меоранд. Гурги пири ланг ба даву тоз медарояд. Гургона нӯла мекашад. Ҷонвар зимистонро нағз мебинад. Қуввату мадор ӯро тарк карданӣ мешавад. Аммо ҷонҳавлона боз бадард аз банди ҷигар фарёд мекашад. Ҳавои сардро бехудона дам кашида, пеш медавад... Имрӯз аз дами саҳарӣ беист барф меборид, резаҳои барф ба сару рӯяш бархӯрда, об мешуданд. Ӯ пардаи ҳавои сардро бо шаст дарида, ҷониби пуштаҳо роҳ мегирифт.
Гушна буд, аммо худро бепарво вонамуд мекард. Аз ҷониби дигар, нағз медонист, ки дар ин дунё айёми хунукиҳо аз молу пода умед нест. Фикр кард, ки ҳоло чӯпонҳо дар хонаҳои гармак фароғат доранд, ҳатто баъзеашон аз ҳоли гӯсфандон хабар ҳам намегиранд...
Дар наздикии чашма яке ба димоғаш нафаси гарму шиноси бузи кӯҳӣ расид. Пушти гурги пир сарду хунук гашт. Абрҳое, ки ҷо-ҷо шино доштанд, рӯи офтобро бастан мехостанд. Гург бадхашмона пои лангашро кашида, хаёле сояро аз худ дур сохт. Ӯ пойҳои худро хеле устувор монда, ба макони бузҳои кӯҳӣ, ки бӯи гуворои онҳо вуҷудашро навозиш мекард, наздик мешуд. Ба чашмаи Бедак чашмаш афтиду сахт аламаш кард.
Аз миёнаҷои сангҳо оби чашма базӯр ҷорӣ буд. Хорбуттаҳои хушкида мадори ба тундбод истодагарӣ надошта, бо ҳасрату дард мешикастанд, зери по мешуданд...
Ҳар тобистон, айёми гулу гиёҳ ин макон хилватгоҳи сайёҳон, чӯпонҳову меҳмонҳо мегашт. Гурги пир хаёле боз дар рӯ ба рӯяш чеҳраҳои безебу хунуки онҳоро медид. Боз медид, ки чӣ тавр он табиатдӯстон гиёҳҳоро мешикастанд, алав мезаданду аз оби чашма нӯши ҷон намуда, суруд мехонданд, маст мешуданд. Баҳори соли гузаштаро яке ба ёд оварду банди дилаш ба сӯзиш даромад. Одамизод ба чӣ корҳое даст намезадааст. Дар пеши назараш баррачаҳои навзодро пӯст канда, селаи гунҷишкаконро бо шароб нӯши ҷон карданд.