мебароянд. Ба онҳо сарбозони фаробӣ кӯмак хоҳанд кард.

Амир Исмоил: Сарбозонро аз ин кор маоф созед. Онҳо хеле хаста шудаанд... Дигар то фардо онҳоро ба ҳеҷ коре нагуморед. Фардо ба Бухоро бармегардем... Шумоён низ хеле хаста шудаед. То фардо роҳат кунед... Вале васоили роҳати сарбозонро низ муҳайё намоед. Ин бегоҳ ҳеҷ кас аз ҳеҷ чизе тангӣ набинад!

Шаб

Сарбозон ҷо-ҷо машъал афрӯхта, гирди он нишастаанд. Аз баъзе хаймаҳо садои хандаву шӯхӣ баланд мешавад ва аз ҷодаре, ки аз ҳама канортар аст, садои мусиқиву суруд ба гӯш мерасад. Ҷо-ҷои дигар нолаҳои ҳазину дардолуд садо медиҳад. Чеҳраи касе ба рӯшанӣ маълум нест. Таббохон назди дегҳои хеш серташвишанд. Амир Исмоил аз ҷодараш баромада, бегумон даруни сарбозони хеш гардиш мекунад ва дар охир болои теппаи назди қароргоҳ баромада, рӯ ба сӯйи машриқ мешинад. Субҳро интизор мерад. Боди хунук аз ҷониби саҳро вазон аст.

Ва шаҳри Фароб бе биму ҳарос ба хоб рафтааст.

Ва дар қароргоҳи лашкар гоҳ аз гоҳ посбонон якдигарро иваз менамоянд, то ёрони хаставу маҷрӯҳашон биҳобанд. Вале ба дидаи касе хоб намеояд. Онҳо аз кобусҳои хеш метарсанд. Онҳо корномаҳои хешро дар майдони ҳарб ба ҳамдигар нақл мекунанд. Корномаҳои хунину ваҳшатҳо! Ва ин гули хавфнок то дерзамоне онҳоро таъқиб хоҳад кард. Худованд, ҳеҷ амале беподош нест!

Дигар моҳ ғуруб кардааст ва бод хокистари гулханҳои фурӯҳфтаро ба ҳаво бардоштааст. Ва ситораҳо дар осмони фӯрӯзафом ба кунҷи инзиво хазидаанд.

Ва шиҳобе домани зулмати шабро даридааст.

Ва сапедадам андешамандонаву бо ҳарос бар қаламрави зулмат русух мекунад.

Амир Исмоил бар лаби рӯди Фароб таҳорат мекунад ва як по-як по ба сӯйи ҷодаре меравад, ки тамоми шаб аз он нолаи пурдард ба осмон мерафт. Ӯ сарашро даруни ҷодар монда варамидаву бехоб поёни ранҷи хешро интизор. Ӯ аз