Чанде нагузашта чакочуки садои силоҳҳо ҳам кам мешавад. Ба яқин ҳар ду тараф хеле хаста шудаанд. Гурӯҳе аз хоразмиён бо сардории Хусайни Тоҳир бо тамоми қудрати боқимондаашон навмедона кӯшиш доранд, ки хати муҳосираро рахна намоянд, то иддаи камеро ҳам бошад наҷот диҳанд. Онҳо дар поёни рӯз хати муҳосираро рахна месозанд. Иддаи зиёде аз хоразмиён мегурезанд. Онҳоро сарбозони бухороӣ таъқиб менамоянд ва мобақӣ амон мехоҳанд.

Гурезандагон ба мисли оби рехта ба ҳар тараф парешон мешаванд, аспҳои ташнаву хастаи хешро медавонанд ва аз назарҳо ғоиб мешаванд. Рӯз ҳам дар ҳолати шом хурдан аст.

Амир Исмоил ҳинни аз теппа поин омадан ба Хусайни Аъло рӯ меорад.

Амир Исмоил: Бифармоед, бо асирон бадрафторӣ накунанд. Хусайни Тоҳир ва дигар бузургонашонро озор надиҳанд, бегоҳ ба назди мо оваранд.

Ва Амир Исмоил бо Абузакриё ва чанд сарбоз ба сӯйи қароргоҳ мераванд. Хусайни Аъло аспашро ба ҷониби набардгоҳ мегардонад.

Амир Исмоил: Дар ин шаҳр олими бузурге ҳаст?

Абузакриё: Дар ин шаҳр олим, ровии "Саҳеҳи бухорӣ" Абуабдулло Муҳаммад бинни Юсуфи Фаробӣ зиндагӣ мекунад.

Амир Исмоил: Бисёр хуб. Ба шаҳр равед, ва ишонро биёваред то сарбозонро сафарбар намоянд ва ҷанозаашонро худашон хонанд.

Абузакриё: Ба чашм.

Амир Исмоил: Табибон дар кори маҷрӯҳон мадад кунанд.

Абузакриё: Ба чашм.

Қароргоҳ

Амир Исмоил ғамгин сар рӯйи дастон нишастааст. Бузургони лашкар низ хаставу ранҷур ба назар мерасанд.

Хусайни Аъло: Хусайни Тоҳир дар ҳеҷ куҷо ба даст наёмад ва ҳеҷ маълум нашуд, ки куҷост, гурӯҳе гуфтанд, ки ба Марв рафт ва гурӯҳе дигар гуфтанд, ба Хоразм. Аз ҳар ду тараф кушташудагон зиёданд. Лашкари Хусайни Тоҳир ҳангоми фирор талафот дид. Гурӯҳи зиёде аз ишон ба