Бо зинат кӣ афканд,
Аз Чоч то беҳӣ,
Ҳамеша та хуҳӣ.

Дар кишвари мо ин иддао дурӯғ аст, ки баъди ба сари қудрат омадани ҳокимони бумӣ, гӯё шеъри форсӣ оғоз мешавад. Фарҳанги мо ҳеҷ гаҳ ва дар ҳеҷ замоне аз решаҳои хеш бурида нашудааст ва қудрате ҳам нест, ки онро бибурад. Ин қазия фақат ба қисмати ғарбии сарзамини Ирон сидқ мекунад. Бино ба ҳадисе, ки Ҳазифа бинни Ямон аз қавли пайғамбар меорад, “Самарқанд чашмае аз чашмаҳои биҳишт аст ва гӯре аз гӯрҳои пайғамбарон” ин ҷост. Пайғамбари мо Зардушт аз ин хоку бум бархоставу мардумро ба парастиши худои ягона ҳидоят намудааст. Мардуми мо ин ифтихорро то дунё боқист, бо худ хоҳанд дошт. Ҳамеша Хуросон маркази Иронзамин будааст. Сарзамине, ки ҳамеша бо бузургмардонаш, забармардони бо номусу нангаш боландо бар ҳама ҷаҳон будааст. Ҳадисҳо дар он маврид хеле бисёр аст...

Аз Хуталон омазех,
Ба рӯ табоҳ омазех.
Овар боз омазех,
Бедил фароз омазех...

ФАРОБ

Хиргоҳи амир Исмоил

Амир Исмоил:
Меҳтарӣ гар ба коми шер-дар аст,
Рав хатар кун, зи коми шер биҷӯй!
Ё бузургию иззу неъмату ҷоҳ,
Ё чу мардон-т марг рӯёрӯй.

Бузургтарин роҳбар касест, ки бо тавоноии хираду хуши саршор мардумонашро ба сарзамини осоишу оромиш бирасонад. Сарзамини мо шолуда ба ҳамин сифат аст. Дигар ҳар чӯпоне орзуи онро мекунад, ки гӯсфандонашро дар он бичаронад. Чаро? Зеро дирафши сулҳи мо зард шудааст. Доим ва гоҳ аз гоҳ аз ин ба баъд бар мо зарур аст, ки онро сурх кунем. Дареғо, мо мори ханҷарро бо