Рофеъ: Вазъият чӣ тавр аст?

Амир Исмоил: Алҳол ором аст. Бародари бузургамон дар Байканд фуруд омадаанд.

Рофеъ: Пас ҳар лаҳза метавонад ҷанг даргирад.

Амир Исмоил: Шояд. Вале ман гумон мекунам, ин ҷо ҷангидан маъние надорад. Мо бояд бо роҳи биёбон худро ба Бухоро расонем ва пеши роҳи амир Насрро барои бозгашт бандем.

Рофеъ: Шумо гумон мекунед, амир Наср нақшаи шуморо намефаҳмад?

Амир Исмоил: Гумон намекунам. Агар аз нақшаи мо пай баранд ҳам, вале имкони пешдастӣ кардан надоранд. Дирӯз ба Байканд расидаанд ва сарбозон ҳастанд.

Рофеъ: Чаро гумон намекунед, ин ҷо даргири ҷанг шавем.

Амир Исмоил: Зеро мо шаб ба роҳ мебароем. Хабари бозгашти моро ба Бухоро шуниданд, ногузир бармегарданд. Мо дар ҳаволии Бухоро даргири ҷанг мешавем.

Рофеъ: Мо шаб ба роҳ баромада наметавонем, зеро сарбозонии мо хастаанд.

Ҳусайнӣ Аъло башитоб вориди ҳуҷра мешавад.

Ҳусайнӣ Аъло: Амирам, лашкари амир Наср дишаб Байкандро ба қасди Бухоро тарк кардааст.

Рофеъ: Шумо гуфтед, ки ин кор имкон надорад. Хушо ба ҳоли хасми доно!

Амир Исмоил: Пас нақшаҳои мо тағйир меёбад.

Рофеъ: Дигар таъҷил намехоҳад. Думболай лашкари амир Наср меравем.

Амир Исмоил ба хаёл меравад ва андешаашро мешунавад: “Ин тавр шуданаш ҳеҷ мумкин нест!”

Рофеъ: Дидед-ку, мумкин будааст.

Амир Исмоил: Пас чораи дигаре бояд ҷуст!

Рофеъ: Чӣ чорае?

Амир Исмоил: (андешанок). Чорае, ки корҳо ба манфиати мо шавад... Дигар ба Бухоро рафтани мо маъние надорад.

Рофеъ: Пас чӣ бояд кард?

Амир Исмоил: Чӣ илоҷ!.. Сарнавишт аз рӯзи қазо ҳамин будааст. Худо шоҳид ман чунин сурат гирифтани вазъро намехостам. Худоё, гуноҳони манро бубахш.