Баъд истод. Худро дур гирифт. Аз ҷояш бархост.

• Чашмонатро накушо!
• Ту чӣ кор мекунӣ, Сабо? – оҳиста пичиррос зад Хиёл.
• Меравам! - пичиррос зад Сабо.
• Андаке ист!
• Наметавонам.
• Хайр, ист!
• Тезтар равем, беҳтар.
• Онҳо моро диданд?
• Ба фикрам, диданд.
• Мегўянд.
• Сафия намегўяд.
• Сунбул ҳам намегўяд.
• ...
• Ба падарат намегуфтагистанд?!
• Не, Сунбул намегуфтагист. Агар Моҳпарча фаҳмад!
  Ба худаш танҳо намегўяд, дар байни мардум мегўяд.
• Ба падарат хусумат дорад?
• Ҳа.
• Метарсӣ?
• Не, падарам одами бофаҳм, мумкин аст дар хона коҳиш кунад.
• Намекуштаст- ку!
• Не. Мардум фаҳманд, хуб намешавад. Муаллимҳо мефаҳманд, аз дари мактаб чӣ хел медароем?
• Хайр, ман ба мактаб намеравам.
• Ту бояд хонӣ...
• Ба дигар мактаб меравам.
• Мебинем.
• Хайр, чашмонамро кушоям?
• Накушо!
• Дастатро гирам?
• ...
  Сабо дастонашро ба Хиёл дароз кард, дастҳои ў акнун ором буданд. Онҳо дигар танҳо набуданд. Акнун андешаи пешомади бегоҳӣ бо онҳо буд, нигоҳҳои мардум низ.
  Хиёл бо чашмони пўшида меистод ва табассум дар лаб дошт.