Сафия дуҷон буд.
Оне, ки дуҷон буд, мегуфт:

• Шир надорам, синаҳоям хушк шудаанд.
• Чандмоҳаӣ?
• Ҳафту ним... ё ҳашт.
• Кўдакат чӣ мехўрад?
• Ба ғайри пистон чизи дигаре ба даҳон намегирад.
  Намедонам, чӣ кор кунам? Мегиряд.
• Хайр, биёр, ман маконам. Духтари ман ин хел не.
  Чизе, ки хўрем, ў ҳам мехўрад. Синаам пури шир, доим мерезад. Ана, бубин...
• Не, дугона. Агар ҳар ду писар мебуданд, гапи дигар.
  Мемаконӣ, аз ту духтару аз ман писар. Калон шаванд, кӣ медонад, ки чӣ гап мешавад?
• Тавба гўй, ҳавою ҳаваса бубин! Мон, аввал калон шаванд!
  Сафия сари по нишаста буд ва даст ба оби сарҷўй расонда наметавонист. Сунбул бо дастонаш ба кафи ў об мерехт. Сафия дастонашро шуст, пас об нўшид. Бо мадади Сунбул бархост. Онҳо аз сарҷўй дур шуданд.
  Хиёлу Саборо ранг канда буд. Сабо шарм медошт. Ва ҳеҷ намехост, ки дар ҳузури ў Хиёл ин гуна суханони занонаро шунавад. Акнун ў аз ҷой бархоста наметавонист.
  Гуфтугўйи занҳо гўё куртаҳои ўро пеши Хиёл аз танаш кашида буданд. Бо зонувону оринҷҳояш ў шикаму синаҳояшро панаҳ мекард, рўяшро бо кафи дастонаш пўшонда буд. Мепиндошт, ки баъди шунидани ин суханҳо Хиёл майли дидани бадани ў мекунад. Бори аввал дар танҳоӣ лабонашро кушод.
• Хиёл!
• Сабо!
• Чашмонатро пўш!
• Хуб.
• Не, бо дастонат маҳкам кун.
• Барои чӣ?
• Хайр, пўшон! - илтиҷо мекард Сабо.
• Хуб.
  Сабо оҳиста, чашмонашро накушода, лабони тафсонашро ба рўйи Хиёл наздик овард.