Ва:
Пас аз чопи девон-ш ҳаштод ғазал
Навиштаст, лекин бувад нопадид.

Ҳам дар назму ҳам дар наср андеша рондани Туғралро шоири истаравшании нимаи аввали асри ХХ Муштарӣ, ки бо ӯ дӯстию рафтуойи доимӣ доштааст ва хонааш фурудгоҳу маҷлискадаи ҳазордастони зосунӣ будааст, баробари дигар муаммоҳои шарҳи ҳолаш, дар қитъаи таърихи ба фавти Туғрал бахшидааш чунин иброз медорад:

Дар гулситони маънӣ мебуд ҳамчу булбул,
Аз андалеби килкаш мекард сафҳаҳо гул!
Номаш Нақибхону з-авлоди Хоҷа Аҳрор,
Ӯро лақаб ҳамебуд дар назму наср Туғрул!

Бояд гуфт, ки Нақибхони Туғрал дар саросари осори боқимондааш ба муаммоҳои шеъру шоирӣ таваҷҷуҳи хоссе зоҳир намуда, ҳамеша марому мақоми каломи бадеъ ва эҳтироми офаринандагони шеъри дариро бузургу пос доштааст. Чунончи, дар мавриде ҳамон қитъаи машҳури ба Фирдавсию Анварию Саъдӣ бахшидаро овардаву дар ибтидову интиҳояш андешаи шахсии хешро чун такмилу таҳрири он афзудааст, ки як навъ эътирози шоир алайҳи камбинию маҳдудсозии замини пурдарахти адабиёти бостонии халқ ва рамзи ифодаи меҳру муҳаббати Туғрал ба осмони пурситораи назми классикии форсу тоҷик аст:

Ҷаҳони назмро султон чаҳоранд,
Ки ҳар як боғи донишро баҳоранд!
Авал – Фирдавсӣ, он к-аз хоки Тӯс аст,
Аз ӯ рӯйи сухан рӯйи арӯс аст!
Дувум – Саъдӣ, ки ӯ сар зад зи Шероз,
Расад шерозиёнро бар ҷаҳон ноз!
Севум – сарви риёзи Қум – Низомӣ, К-аз ӯ мулки сухан бошад тамомӣ!