Чаҳорум – Анварӣ, к-ӯ сар баровард
Чу оби пок аз хоки Абевард!
Пас аз ин чор устоди ҳунарвар
Суханҳои ману ғайри ман овар...
«Дар шеър се тан паямбаронанд,
Қавлест, ки ҷумлагӣ бар онанд!
Гарчанд ки «ло набия баъдӣ»,
Фирдавсию Анварию Саъдӣ!

Баъзе Низомиро хориҷ кардаанд, – идома медиҳад Туғрал, – аммо дар Ҳофизи Шерозӣ ва Мирзо Абдулқодири Бедил чӣ ҷойи мадҳ?! Онро, ки аён аст, баён ҳоҷат на!».
Туғрал, ҳамчунин, дар қасидаи махсусе, ки дар мусаввада «Қасидаи бузургон»-аш номидааст, аз Устод Рӯдакӣ то муосирони худ қариб ҳафтод тан шуарои гӯшаҳои мухталифаи қаламрави шеъри форсиро ба доираи баррасӣ кашида, ба мазмуну шаклу ғоя ва, ҳатто, сабку салиқаи эҷоди ҳар якашон баҳои сазовор (мусбат ва ё манфӣ) додааст, ки бештарашон ба нуқтаи назари адабиётшиносони кунунӣ хеле наздиканд. Аз ҷумла, дар хусуси чанд шоири гуногунманзилат, гӯё, фикри ҳақи умумро чунин менигорад:

Гуфтаи Салмон ҳамаро дидаам,
Шоири хушлаҳҷаи ширинадост!
Унсурию Асҷадию Фаррухӣ,
Нағмаи ҳар се ҳама аз як садост...
Нағмасаро Булҳасани Рӯдакӣ,
Гунбади чарх аз суханаш пурсадост...
Монда зи Ваҳшӣ ду-се маснавӣ,
Сайди сухан улфати ваҳшӣ куҷост?!
Хотифӣ гуфтаст яке маснавӣ,
Маснавии ӯ ҳама афсонаҳост!
Шоҳӣ бурун гаштааст аз Сабзавор,
Боғи каломаш барӣ аз сабзаҳост...