Оҳанги кӯҳсор ту аз гӯши кар мапурс,
Ташвиши пои обила аз нештар мапурс.

Аз меҳр сӯи зарра тавонӣ ту роҳ бурд,
Гар хӯи ёр дидаӣ, вазъи шарар мапурс.

Дар асру шоми турраи ӯ хуфтанат қазост,
Кардӣ адо, вале зи қазо ин қадар мапурс.

Ушшоқро ба роҳи муҳаббат далел нест,
Эй бехабар зи ишқ, ту аз мо хабар мапурс!

Фарқ аст дар миёни ману дил ҳазор санг,
Дил меравад зи хеш, маро аз сафар мапурс.

Равшан зи шаб ҳикояти хуршед кай шавад?!
Хаффошро, ки дидӣ, ҳадиси саҳар мапурс.

Зинҳор, аз ишорати шамшери абрӯяш
Аз саргузашти мову ту дигар сипар мапурс.

Иксири рутбаи ту ба қадри иёри туст,
Эй доғи кимиё, ту зи мис қадри зар мапурс.

Шаҳд аст дарси маърифатат сӯи ангубин,
Ҳарфе шунидӣ аз лабаш, аз найшакар мапурс.

Туғрал, кушо ба мисраи Бедил ту чашмро:
«Таъбири хобат ин, ки шунидӣ, дигар мапурс!»