Гар ғанимат бишмаред аз ман дуо!
Хонд бояд МОДАР ин бинвиштаро!
Мекушояд ў сари ин риштаро!
Гарчи бар ман зан, шуморо модар аст,
Бас маро бар ақлу ҳушаш бовар аст!».
Лаб фурў бастанд онон аз сухан,
«К-эй бирав, рав, зуд о аз пеши зан!».

---

Хоби худ Зан аз занон бинҳуфта буд,
Шў бари ў омаду гуфто: «Дуруд!
Хоби ту, эй ҷони ман, эҳё шуда,
Менигар, аз хок зар пайдо шуда!
Лек, мо аз роҳи ғафлат-бехабар
Қуфл бикшодем аз сандуқи зар.
К-андар он хате навишта ноаён,
Кист, ҷуз ту хонад он рози ниҳон?».

Чун бар он хат он Худоогоҳ дид,
Рўй тира гашту ҳуш аз сар парид.
Панҷа бар мўҳо кашиду гуфт:
«Оҳ!
Қуттие он бошад аз асрори шоҳ?!
В-ин хати бинвишта андар ғайби ўст,
Халқро гуфторҳо дар айби ўст.
Ҳар кӣ бикшояд варо, аз ҷон гузашт,
Халқ з-он донад, вале хомўш гашт.
Ёфташ ҳар кӣ, сар аз тан шуд ҷудо,
Кас нахоҳад бурд он наздики шоҳ.
Қарнҳо дар хок пинҳон хуфтааст,
Тухмаи тарёк, гў, бинҳуфтааст.
Кўкноре, ҳар баҳорон сар кашад,
Бидравандаш, қомат аз дигар кашад.
Дона-дона рехту дар хок шуд,
Қад кашида аз дигар, тарёк шуд.
К-ин гияҳ дар хок дорад решаҳо,
Халқро овозаҳо, андешаҳо.