истифода кардаанд. Чунончи, исполнять — иҷро кардан, исполнение — иҷрокунӣ; исправлять — ислоҳ кардан, дуруст кардан, исправление — ислоҳкунӣ, дурусткунӣ, стригать — буридан, қайчӣ кардан, бурида ғундош-тан, настригание — бурида ғункунӣ, бурида тайёркунӣ, қайчикунӣ. Ҳатто чунин эзоҳот дида мешавад: воску-ривать — тамокукашӣ сар кардан, воскурение — тамокукашӣ саркунӣ. Шубҳае нест, ки тамокукашӣ саркунӣ дар ниҳояти безебӣ воқеъ шудааст.

Дар натиҷа ба ин «Луғат» бисёр шаклҳои сунъӣ ностардҷахон роҳ ёфта буд. Мутаассифона, ин принсип дар «Луғати русӣ-тоҷикӣ»-и соли 1949 низ асосан риоя шудааст. «Кунӣ» дар навиштаҳои устод Айнӣ низ аз даҳани сӣ, аз солҳои таҳрири нахустин «Луғати русӣ-тоҷикӣ» бисёр роҳ ёфт, яъне усули ноқиси ин «Луғат» ба осори Айнӣ таъсири манфӣ гузошт.

Таҷрибаи солҳои баъд нишон дод, ки исмҳои феълие, ки бо -ание ва -ение омадаанд, ба тоҷикӣ бештар бо ном о масдар ифода мешаванд. Масдар ҳам зотан номи амал аст ва дар мавридҳои муайян ҷои исми феълиро гирифтани он бояд боиси тааҷҷуб нагардад. Аз ин рӯ, исполнение — иҷро ё иҷро кардан (на иҷрокунӣ), исправление — ислоҳ ё ислоҳ кардан (на ислоҳкунӣ), настригание — бурида ғун кардан (на бурида ғункунӣ), воскурение — тамокукашӣ сар кардан (на тамокукашӣ саркунӣ) мешавад. Ин ягона роҳи халосӣ аз калимасозии сунъии ғайритабиъӣ дар ин маврид мебошад.

Дар омади гап бояд гӯем, ки интишори беҳадди калимаҳоеро, ки бо -ание ва -ение сохта шудаанд, дар за-бони русӣ ҳам чандон матлуб намедонанду ва баъзе за-боншиносону адибон як андоза маҳдуд кардани онро беҳтар мешуморанд. Чунончи адиби маъруф Корней Чуковский чунин калимасозиро дар назар дошта гуфта буд: «Зиёд шудани адади ин исмҳои феълӣ худ гувоҳи он аст, ки сухан девонсолорӣ (канселярӣ) шуда исто-дааст». Ин ҷо мурод аз девониву девонсолорӣ шудани сухан шакли сунъӣ гирифтан ва аз ҳолати табиъӣ ба-ромадани он аст.

Дар забони тоҷикӣ бисёре аз он калимаҳое, ки бо «кунӣ» омадаанд, низ ба назари мо, суханро одӣ ме-кунанд ва аз ҷодаи табиъият берун мебаранд, як нишо-

Чуковский К. За живое, образное слово. «Знание», М., 1957, с. 31.