ҷонашро писанд намекард ва ҳамоно пеш меомад ва меомад. Охир ҳарчӣ ҳам набошад вай Умар Ҳофиз буд ва тамоми умр на ҳама чизро писанд мекард, ҳарчанд Умари Дузд худоро бо вай баробар кардан мехост, аз вай боло гузаштан мехост. Вале Умари Дузд ҳамоно ба нишон мегирифт Умари Ҳофизро ва медонист, тираш хато намеравад ин маротиб, ки корвонбошӣ наздикаш шудааст. Хуллас Умар Ҳофизро ҳоло парчини замин мекунад ва ба хуни худаш чӯлон месозад вай.

Вале вақте ки Умари Дузд ҳамноми худашро, яъне Умар Ҳофизро боз нишон мегирифт, яқинтар ин дафъа аниқтар нишон мегирифт, то тир бехато расад ва корвонбоширо парчини замин созад, гӯё аз зери замин рӯид пеши вай кадом наврас. Магар писархонди худи Умар Ҳофиз нест ин нафар, яъне бачае нест, ки худи Умари Дузд мекофт вақтҳои ахир?

Пайдо шудани Мирзои Навозанда ба парронида шудани Умар Ҳофиз монеъ гардида буд, варна ин дафъа, дар нишон гирифтан хато намекард Умари Дузд. Баробари ин, ба сари пешвои дуздон зада буд, ки акнун тамоми қасосашро аз писархонди корвонбошӣ гирифтанаш мумкин. Яқинтараш Мирзои Навозандаро ҳадафи тир қарор доданаш мумкин ва ин бошад баробар аст ба марги Умар Ҳофиз, балки зиёд аст. Балки бояд писаракро гарав гирад, сипари худ созад, то Умар Ҳофиз сӯи вай тир кушода натавонад, балки маҷбур камонашро партояду бе мамоният ҳадафи тирҳои Умари Дузд қарор гирад. Аз ин боис Мирзои кӯчакро сӯи худ кашид ва ба тани худаш сипар кардан хост Умари Дузд.

Ва Умар Ҳофиз, ки ин ҳамаро тамоман чашмдор набуд, балки тамоман умедвор набуд ларзид, аз тирпарронӣ монд, қадамашро суст кард — охир аз он чизе, ки метарсид, фаро расида, яъне охирин умеди дили вай — писархонди вай — Мирзо, дар чанголи Умари Дузд монда буд. Чаро ин тавр шуд-а? Охир худи Умар Ҳофиз мурдан мехост, вале ин писаракро ба чанголи хунбораи Умари Дузд доданӣ набуд. Акнун худи писарак ба чанголи ин дузд гирифтор шуда ва дар сурати пеш рафтани Умар Ҳофиз бачаяк аз ҷониби ун ҳунаркуши дузд парронда мешавад. Хуллас Умар Ҳофиз камони дасташро напартояд.