Афсус, ки Умар Ҳофиз бо пои худаш ба доми Умари Дузд омада буд ба кӯҳистони маргбор.

---

...Нимашаб дар горҳои пурпечи дараи тангно Умари Дузд аз кадом овоз бедор шуд. Ин ҷое буд, ки ҳеҷ хавфу хатар ба ӯ ва дастаи вай ягон маротиб таҳдид намекард ва ин горҳои хилватҷоро касе аз бегонагон намедонист ва ин ҳама аз манзили одамон дур ва паноҳ ва ноайён буд.

Акнун Умари Дузд ин ҷо даме бедор гардид, ки ба дастаи вай ҳуҷум шурӯъ гардида буд ва аз бархӯриши кадом чиз ба тан ва дардҳои ҷонкоҳи захм бардоштан одамонаш оҳу воҳ кашида, печида ва аз ҳаракат монда, дам ба дарун мешуданд.

Баъд кадом нафаре аз дастаи Умари Дузд сӯи ҳуҷумкунанда рафту вай низ дод зада афтид. «Чӣ балое буд, ки ногаҳон сар зада дар ин ҷо?» — андеша мекард Умари Дузд нобовар ва аз даруни торикии нимагор сӯи воридгоҳ тир кушод. Зеро маҳз он ҷо ҳуҷумгаре гӯё бо кадом чиз шарикони варо зада меафтонд. Тири Умари Дузд ҳамеша ба нишон мерасид. Вале ҳоло чанд маротиб тир кушода буд Умари Дузд.

Он тараф каси ҳуҷумгар фитод, ё на, вай надонист.

Вале аз ҷониби дигар ба нафари дигари дастаи Умар Дузд чизе бархӯрд, варо низ аз по афтонд ва бе даму дуд кард. Гӯё яроқи ҳуҷумгар таёқ ва ё оҳан барин як чизи сиёҳҷатоби вазнин буд.

Умари Дузд аз нав оташ кушод ба ин ҷониб. Чанд маротиб оташ кушод ва эътимод пайдо кард, ҳуҷумгар тир хӯрда фитодааст.

Вале нафаре аз одамони худаш, ки он ҷониб рафт, аз зарбаи дигар нола кашида, ба худ печида, яқин аз зарба устухони танаш шикаста шуд, ки шараққасе ҳам биомад. Умари Дузд боз тир кушод он ҷониб, балки думболи ҳам тир кушода буд.

Пасон худаш ҳам он сӯ рафт ва камони панҷтираи дасташро тарзе медошт, ки бо кучактарини шубҳа тирпарронӣ карда тавонад ва рақибро маҳв созад (ва ё шояд рақибонро).