Ҳо, гулҳои охирини футтаи наватонро дӯхта шудам. Вақте аробакашӣ меравед, ба миёнатон баста равед. Зеро корвонбоширо миёнаш бастагӣ бошад, бояд, ки мудом...

Бале чунин гуфта буд занак ва футтаи навдӯхтаро дароз карда буд ҷониби Умар Ҳофиз.

Магар занак бе футта баргаштани Умар Ҳофизро пешакӣ эҳсос ва ё тахмин намуда буд, ки чунин карда, яъне футтаи навро баро барои корвонбошӣ? Ва ё аз сари тасодуф чунин шудааст, холиё?

Вале ҳарчӣ бошаду набошад ин беҳтар буд нисбате, ки шӯру ғавғо шурӯъ карда бошад занак. Аҷибтараш он буд, ки занак бо муҳаббати нарм ва ризоманд менигарист ба корвонбошӣ ва лабонаш майл дошт ба табассум.

Умар Ҳофиз то хеле нобовар ва ҳайрон меистод ва аз футтаи навдӯхта ва аз зани нави хонадонаш чашм намеканд.

Баъдтар ба хона ворид гардида буд корвонбошӣ ва занак барои ёнбош кардани вай паҳлӯяш лулаболишт бигзошт, гӯё бесухан гуфтан хост: «фароғат кунед, ки хаста шуда омадед!» Ва ба чойнике чойи хастабарор ҳам оварда, ба пиёла рехта, назди Умар Ҳофиз бигзошт. Ҳатто шӯрбо кашида оварда буд дар коса. Гӯё медонист, аз он тӯй шавҳараш — Умар Ҳофиз гурусна баргаштааст. Умар Ҳофиз ҳам фақат ин лаҳза дарк намуд, шаб дар тӯйхона, ҳангоми овозхонӣ, ғайри пиёлаҳои чойи сардшуда чизи дигар ба лаб набурда ва аз ин боис сахт гурусна шудааст, ё шояд бӯи иштиҳаовари хомшӯрбо, ки зани нави хонадон пӯхта, овардааст, иштиҳои варо кушодааст ва аз ин боис шояд даст ба ҷумчаи чӯбӣ бурдан ва таомро лаззати ҷон кардан лозим буд.

Аммо Корвонбошӣ чунин намекард ва ҳанӯз менигарист ба ин занак ва аз дил мегузаронд, ки шояд ба ҳама занҳо бо як чашм нигаристан намешояд ва миёни онҳо мумкин бонувони чашму мағдасер ва пурбардору дурандеш ва карампешаву ҳалим зиёд бошанд...

Умар Ҳофиз баъд сӯи зани нави хонадонаш оҳиста даст бурд ва оҳиста ӯро ҷонибаш кашид ва ҳатто бехабар монд, ки беихтиёр пичиррос мезанад: