БАЪДИ ҒАЛАБА

Баъди ғалаба вазифаи созу наво ва сурудаву тарона шустани доғҳои ҷанг ва ба зиндагӣ гарм кардани дилҳои мардум буда.

Одамони ношинос, ки либоси низомиашон аз ҷанг баргаштани онҳоро гувоҳӣ медод, назди Мирзо омада хоҳиш мекарданд, ин ва ё он навои классикиро иҷро кунад. Оҳангҳои талабкардаи онҳо ҳамонҳое буда, ки Мирзо вақти ба ҷанг гусел кардани ҷавонмардон дар стансияи роҳи оҳан менавохт ва ё дами дар майдонҳои набарди ҷанги ҷаҳон буданаш барои онҳо ба иҷро расонида буд. Ин одамони «ношинос», ҳамон ҷавонмардоне буданд, ки навоҳои шунида ва дар хотир гирифтаи худро аз миёни маргу кулфат, сахтиву азоби майдони набард гузаронда, фаромӯш накарда, ҳамроҳашон баргардонда, ба ин ҷо оварда буданд. Ва ин наво дар майдонҳои дури ҷанг ёдгории ниҳон буда аз зодгоҳи азизи онҳо дар вуҷуди ҷавонмардон...

Акнун ин нафарон мехостанд созу навои дар собиқ шунидаро, ҳолиё, дар ҳолати дигар ва вазъи ороми солҳои баъди ҷанг бишнида бошанд ва аз таъсири наво ба андешаи амиқтар рафта бошанд, зери таъсири онҳо ба ёд оваранд сарбозоне, ки аз ҷанг барнагашта ва дар он масофаҳои дури дунё ва дар таҳи хоки бегона ва тира маскан гирифта ва абадан мондаанд...