вай. Шояд он ҷо пайти мувофиқ дарёфта, Умар Ҳофизро нест кардани ва ё он ҷо даромада, аз чашми корвонбошӣ ғайб заданӣ буд, то даме, ки пурра сиҳат шуда, шифо ёбаду баъдан аз нав ба ҳуҷуми навбатӣ гузарад, балки ба ҳуҷуми ногаҳонӣ гузарад барои билқул нест кардани Умар Ҳофиз, балки гумном кардани вай. Баъд атрофиёни Умар Ҳофизро низ оянда ба пуррагӣ нест кардани буд баъди шифо ёфтанаш ва қувват гирифтанаш. Хосатан писарак Мирзоро нест карданӣ буд, балки аввалан ангуштони вай ва дастони вай ва забони вай ва гӯшҳои варо буриданӣ буд ва баробари ин хуни гарму баистеъдоди варо макиданӣ буд. Албатта чунин карданӣ буд маротиби оянда Умари Дузд нисбати Умар Ҳофизи корвонбошӣ.

Умар Ҳофиз бошад асои оҳании худро аз миёни харсангҳо дарёфтанӣ ва аз миёни харсангҳо хазида, ба оғилхонаи мавсимии бари кашари мавсимӣ наздиктар рафтанӣ ва он ҷо ворид гардиданӣ буд?

Вале Умари Дуздро дигар намедид корвонбошӣ дар кашару оғилхонаҳо. «Куҷо рафта бошад вай?» — андеша мекард Умар Ҳофиз. Ва ӯ тоқат накарда, ба дарунтари кашар рафт. Вале аз даруни он ҳам пайдо намекард Умари Дуздро. Гӯё ғайб зада буд вай ва ё оғилҳои думболи ҳами тӯлонӣ фурӯ кашида буд варо.

Аз оғил ба оғил, аз кашаре ба кашар мегузашт Умар Ҳофиз, зеро ин ҷо оғилхонаҳо пайи ҳам ва кашарҳо пайи ҳам буданд. Яқин овулҷои одамон буд, ки мавсиме пур мешуд ва мавсиме тамоман холӣ мемонд. Вале ҳоло холии холӣ буд, балки ҳатто Умари Дуздро фурӯ ҳам кашида буд ин холигиҳо, ки вай ҳамоно ба чашм намерасид.

Ва Умар Ҳофиз аз оғилу кашарҳо баромада, он ҷо низ Умари Дуздро дарнаёфт. Дар атрофи кашарҳо ва дар дуру наздик ҳам наметофт пешвои яғмогарон.

Умар Ҳофиз баъди кофтукови зиёд боз баргашта буд ба оғилу кашарҳои думболи ҳам ва яке ба дигар часпида. Зеро дилаш боз гувоҳ медод, ки Умари Дузд бояд ин ҷо бошад.

Вале боз аз ин ҷо пайдо накард варо корвонбошӣ.

Қафаси синаи Умар Ҳофиз ҳамоно беҳолу номураттаб шину