Дере нагузашта Ҳалиму Сурайё дар кӯча гапзанон сӯи мактаб мерафтанд, ки аз қафо овози Надим шунида шуд:

• Генерал меомадааст, генерал! - Ба Ҳалиму Сурайё баробар шуда суханашро давом дод: - Ман гуфта будам-ку, Усмонзода одами машҳур аст. Генерал назди ӯ меомадааст-а!
• Хайр-дия, - гуфт Сурайё ва суханони модарашро такрор кард:
• Обрӯи мо, обрӯи мактаб...
• Обрӯи шумо не, обрӯи мо! Вай ба шумо таълим намедиҳад, ба мо таълим медиҳад, - гуфт Надим бо забони дароз ва аз Ҳалиму Сурайё пеш гузашта, давида сӯи мактаб рафт.
• Базӯр бо баҳои «ду»-ю «се» мехонаду боз забондарозӣ мекунад, - гуфт Сурайё. - Як бор шунидам, ки падараш ба падарам мегуфт: - «Писарам нағз мехонад - зеҳнаш тез, ақлаш расо... Муаллимаш ҳам устоди соҳибмаълумот, таҷрибанок - маълумоташ аз маълумоти Нозимова баланд... Агар ба Сурайё тайёр кардани дарсҳо мушкилӣ кунад, гӯед, назди Надим, хонаи мо ояд. Вай, албатта, ёрӣ медиҳад». «Ба хонандаи аълочӣ ёрӣ намедиҳанд, - ҷавоб доданд падарам хандида. - Сурайё фақат бо баҳои «5» мехонад». «Рост? - гуфт тааҷҷуб карда Бозоров. - Надими ман барин зеҳнаш бурроу доно гӯед...»
• Баъд фаҳмидам, ки писарашро хуб таъна кардааст.
• Падараш ҳам худаш барин бо муҳобот, - гуфт Ҳалим. - Барои маълумотҳои дурӯғ доданаш аз вазифаи директорӣ холӣ кардаанд.
• Ту инро аз кӣ фаҳмидӣ?
• Падарам гуфтанд, - ҷавоб дод Ҳалим. - Охир, он кас дар заводи механикӣ устои баст шуда кор мекунанд.
• Надим нусхаи худи Бозоров, мегӯянд падарам, ки рост аст, - гуфт Сурайё. - Забондарозии ӯро дидӣ?