Ҷои ту ин нест, эй сарви барён,
Аз миён бархезу болотар нишин.

Мақсад аз сарви барин ҳарфи «алиф» ( ا ) буда, алиф аз миёна ( میان ) хезаду болотар нишинад, Амин ( امین ) ҳосил мешавад.
Муаммо ба номи Носир ( ناصر )

Сари сӯфӣ бибур, дар оташ андоз,
Дигар дар ҳаққи риндон бад нагӯяд.

Агар сари «сӯфӣ»-ро ки аз ҳарфи «с» ( ص ) иборат аст, дар оташ, ки муродифаш «ор» ( نار ) мебошад, андозем, носир ( ناصر ) ҳосил мегардад.

Муаммои риёзӣ

Пеш аз шикофтани муаммои риёзӣ ҳисоби абҷад (ҷумал)-ро донистан ва аз худ кардан лозим аст, вагарна ёфтани муамрои риёзӣ номумкин аст.
Аз тазкираи Муҳаммад Тоҳири Насрободӣ як-ду муаммои риёзӣ нишон медиҳем:

Муҳосиб аз ин нукта огоҳ нест,
Ки панҷоҳро мешуморанд сӣ.

«Оҳ» ( آء ) дар ҳисоби абҷад ба рақами 6 баробар аст ва панҷ «оҳ» сӣ мешавад.

Аз бист чаҳор сад биифган,
Аксаш бари ман фирист сад ман.

Аз «бист» чорсад — «т»-ро афганем, «бис» мемонад ва қалби «бис» (яъне чаппаи «бис») «сиб» аст, ки дар навишти арабӣ онро «себ» хондан ҳам мумкин аст. Яъне ҷавоби ин муаммо «сад ман себ» будааст.
Муаммои риёзӣ ба номи Таййиб ( طیب )

Номи ёрам се ҳарф дону марзӯҷ,
Ҳар яке дар ҳисоб панҷаҳу панҷ.

«Таййиб» ( طیب ) аз се ҳарф иборат буда, ҳарфи нахустин ط ба ҳисоби абҷад баробар ба рақами нӯҳ аст ва دج («нӯҳ») аз ҳарфҳои «н» ва «х» («ҳо»-и ҳавваз) иборат буда, ҳарду 55 мебошад. Ҳарфи «ё»-и ҳуттӣ ى (й) ба 10 баробар аст ва «даҳ» ( ده ) ба ҳисоби абҷад нӯҳ ва «нӯҳ» ( عج ) боз 55 мешавад.
Инчунин ҳарфи «б» — 2 буда, «ду» ( دو ) ба ҳисоби абҷад