агар онҳо даромади худро ба ҳамсару фарзандонашон ва ё бенавоён харҷу сарф намоянд, дар он сурат бар хо-нанишинон фазилат доранд. Лекин суфие, ки дар хона-қоқҳои вақфдор менишинад кори вай аз таваккул хеле дур аст, зеро ӯ хуб медонад, ки шикамаш ҳеҷ вақт холӣ намемонад.1

Ғаззолӣ дар давоми ин баҳси худ савол мегузорад, ки хонанишинӣ беҳтар аст ва ё аз дунболи ризку рӯзӣ рафтан? Дар посух ӯ меорад, ки агар солик бо тарки касб ба фикру зикр ва ибодат машғул гашта, дилаш ба ҳавову ҳаваси ризқ ва ё чашмаш ба дасти мардум кашо-ла набошад, чунин хонанишинӣ беҳтар аст ва дар ғайри он не. Чун чашм ба дасти дигарон нигарон бошад ин худ хатари марговар буда, дар ин хусус Иброҳими Ха-вос овардааст: «Дар яке аз сафарҳоям Хизрро дидам ва ӯ ба мусоҳибат бо ман розӣ шуд. Аммо ман аз тарси ин ки дилам бар ӯ такя кунад ва мӯҷиби нуқсони тавакку-ли ман шавад аз ӯ ҷудо шудам2.

Ғаззолӣ ба соликон меомӯзонад, ки ваъдаи Худо-вандро дар масъалаи ризкрасонӣ низ бояд устувор до-нист. Вай ҳикоятеро меорад, ки мувофиқи он обиде дар масҷиде ҷой мегирад, вале ӯ манбаи ризкрасонии маъ-лум надошт. Имоми масҷид чанд боре ба ӯ мегӯяд: «Агар ба меҳнате машғул шавӣ хуб хоҳад буд». Обид се маротиба ба саволи имом ҷавоб нагуфта, дафъаи чаҳо-рум, зикр мекунад, ки дар канори масҷид марди яҳудие аст, ки тазмин гирифтааст рӯзе ду нон ба ман диҳад.

Имом мегӯяд: «Дар ҳолате, ки чунин бошад, гӯша-нишинӣ барои ибодат дар ин масҷид барои ту беҳтар аст». Обид дар ҷавоб мегӯяд: «Ту ҳам бо ин камбудии