Бинобар ин ман қарор додам, ки ҳар як қўрбошӣ, ҳар як саркарда дастаи худро гирифта, ба тарафҳои зодгоҳаш, ё дигар ҷойҳои дар дилаш муносиб рафта, то метавонад, ба ғаним паёпай зарба занад. Ин аз се ҷиҳат фоида дорад. Аввало, вақте ки мо ба гурўҳҳои хурд-хурд тақсим мешавем, душман ҳам зўру тавонашро маҷбур тақсим мекунад. Сониян, сардори ҳар як даста, агар ақлашро дуруст кор фармояд, метавонад аз ҳар деҳа, ҳеҷ набошад, ду-се нафарро ба тарафи худ кашида, шумораи лашкари исломро афзун гардонад.
Солисан, мо дар натиҷа аз ҳисоби вақт бурд карда, то аз он ҷониб омадани тиру туфанг ва чор-панҷ дастаи ваъдагӣ нафаси озод мегирем.
– Аз дарё чӣ тариқ мегузаранд онҳо? – сухани сард ва аксар пардапўши вай ба дилаш задаву ниҳоят забонаш хорида, пурсид Усмон Азиз. – Осон не... Мегўянд, ки ҳоло аскарони сурх бештар ҳушёр шуда, сарҳадро ваҷаб ба ваҷаб посбонӣ мекунанд...
– Инаш кори мо! – гуфт Иброҳимбек қадре дурушт. – Ҳар кас бояд вазифаи худашро донад. Вазифаи шумо... Албатта фаҳмидагистед?
– Бале, тақсир.
– Агар ғалат накунам, зодбуди ҷанобашон дар пушти кўҳи Чилчароғ. Ҳамин тавр?
– Дуруст, ман аз Нилу...
– Пас дастаатонрро гирифта, ба ҳамон тарафҳо меравед.
Ман буду шуди гапамро гуфтам. Дигараш ба ақлу тадбири худатон вобаста.
Усмон Азиз бархост.
– Воқиан, дар домани кўҳи Чилчароғ Сияҳбед ном деҳаро медонистагистед? – гўё фикре ба сараш омада, аз ҷои нишасташ пурсид Иброҳимбек.
– Ҳа, як деҳаи хурд...
– Дар он деҳаи хурд сарватманди калон зиндагӣ мекунад. Ҳалимбой номи дар гўраш... Шабушкин бошад ҳам, давлати фаровон дорад.
– Ман ўро мешиносам.
– Аз ҷониби мо гўед, ки ба шумо се-чор рўз сарпаноҳ диҳад. Ман дар ин муддат ба Сияҳбед камтар тиру туфанг ва аз рўи будаш чанд сарбоз мефиристам.