оварда, дар виқор пурсид:
– Аҳволатон чӣ хел?
– Аҳвол... маълум. Дар ҳар сурат аз худатон гап намемонад, тақсир, – гуфт Усмон Азиз, ки беихтиёр хотираш парешон мегардид.
– Пушаймонед?
– Аз пушаймон шудан ё нашудани ман дигар чӣ фоида?
Ҳар кас бояд аз қисматаш донад.
– Лекин қисмат ҳамин будааст гуфта, даму дуд гаштан ҳам кори одами оқил не.
– Ҳа-а, – маънидор лабханд намуд Усмон Азиз, – чаро оқил кунад коре ки бозорад пушаймонӣ!
– Мағзи гапатонро фаҳмидам, бой, – гуфт Иброҳимбек, ваҷоҳаташ акнун тамоман ҷиддӣ гардида. Баъд вай каме хомўш монда, пайкарашро ногаҳон аз болинҳо канду дар як ҳаракати сабук чорзону нишаст. – Вале ман ҳаргиз пушаймон нестам, харгиз! Мард аз лафзаш намегардад, паланг – аз қасдаш гуфтаанд. Хуб гуфтаанд. Шумо ҳам... – Ў даме лаб газида, аз нав суханашро давом дод: – Не-е, бой, пушаймон нашавед! Одамизод барои ватанаш, халқаш, дину оинаш ҳар қадар азоб бинад, ҳар қадар хорӣ кашад, бе ягон қилу қол меарзад.
– Албатта...
– Медонам, шумо дилтангед ҳоло. Шунидам, ки ҷанги Сунбула хеле сахт будааст. Аммо то ин дараҷа ғам хўрда, беҳуда ҷигаратонро хун накунед. Ман дар умри сарам чунон рўзҳоеро дидам, ки... эҳа-аа!
– Чӣ илоҷ, худи номаш ҷанг як амри сиёҳ, дарди бедаво.
Дар мусулмонӣ накуш гуфтаанду боз куштор, боз сўхтор.
Иброҳимбек, гўё сухани ўро нашунида бошад, аз дари дилсўзӣ пурсид:
– Чанд касро талаф додед?
– Ёздаҳ...
– Хайр, ҳеҷ қисса не. Ҷанг қурбонӣ дорад... Шукр гўед, ки худатон саломат мондед.
– Чунин давом кардан гирад, минбаъд ҳам зинда будан дар гумон...
– Мард ба нияти нек зинда аст!