мутолиа мекарданд. Ҳазрат ба ҳар яке бо меҳру таАССУФ нигариста, ғарки хаёлоти хеш гардид. Ӯ меандешид: «Муҳаллилҷон акнун нӯҳсола мешавад, аммо аллакай «Чаҳоркитоб»-ро хонда, ба «Ҳафтяк» гузаштанист. Ҳа, ҳеҷ суде беҳтар аз фарзанди солеҳ набувад. Иншоаллоҳ, сахтгириҳоям фоида расонд. Шариқамо низ кам-кам мехонад. Зеҳни Мухаймину Саййидмуртазо ҳам хуб аст. Замонаҳо дигар шуданд, одамҳо низ. Одамон, хешу табор, ҳамсояҳо гургу гӯсфандворе ба якдигар менигаранд. Касеро «душман» гӯянд, ҳамоно ба маҳкама мекашанд, мекушанд, бадарға менамоянд. Худовандо, аз мо чӣ гуноҳу ҷурме гузашт!?» - мӯйсафед аз банди хаёлот берун гашт ва нимшунаво ояеро қироъат намуд: «Раббано ло туоҳизно ин насӣно ав ахтаъно! Раббано ва ло таҳмил ъалайно исран камо ҳамалтаҳу ъалал-лазӣна мин қаблино! Раббано ва ло туҳаммилно мо ло тоқата лано биҳ! Ваъфу анно вағфир лано, варҳамно, анта мавлано фансурно ъалал-қавми-л-кофирӣн!» Мазмун: «Парвардигоро, сахт магир моро, агар ёди ту фаромӯш шудаву аз мо саҳве содир шудааст! Парвардигоро, бори гарон манеҳ, ки аз тоқату тавони мо берун бошад! Парвардигоро, моро биомурз, моро бибахшой, ту корсозу мададгори мой, пас мададгор бош моро, ки бар кофирон чирадаст бошем!» - даст ба рӯй кашид. Ҳама аҳли оила, ки корҳои худро як тараф гузошта, ба ояҳои Ҳазрат бодиққат гӯш медоданд, низ даст ба рӯй кашида, «омин» карданд. Баъд ба Муҳаллилҷон, Мухайминҷон ва Саййидмуртазо нигарист, чеҳраҳои онҳоро сила кард, аз пешонии Шариқамо бӯсид, - дар парТави чароғи хирасӯзи фонус чашми фарзандон ба дидаҳои пурашки падар афтод. «Дер хонадор шудам, фарзанди мадрасаҳону пешвои қавм шуданашро надида