Ў рўйи чаҳорпояи кўчак баланд шуду лампаи дар нўки сими каҷ овезонро тоб дод, нури хирае долонро нимарўшан кард. Сипас дари утоқеро кушод, ки чароғаш ба сахтӣ рушноӣ медод ва аз он бўйи сардиву рутубат меомад. Он мард маро дар як тахти бепояи аз замин як ваҷаб баланд хобонд. Тахт шояд замоне поя ва бистари нарм дошт, аммо ҳоло бо рўкаши дарида ва бо матраси сахту пуржинҳояш барҷаста, як бистари ноҳамвору озордиҳанда буд. Ба маҳзи сар гузоштан ба болин дарди ҷонкоҳе эҳсос кардам. Аз шиддати дард мўй дар баданам сих шуд ва дандонҳоям ба ҳам бархўрданд.
– Духтур, таъсири наркоз гузашт, чӣ кор кунем?
Хола пушт ба ман меистод, аз дирўз то ҳол ман фақат пушти ўро медидам, сураташро амдан аз ман пинҳон мекард, мисле ки тоқати диданамро надошт.
Аз кифаш ҷаъбаеро берун оварду ба парастор дод.
– Муроқиб бош, морфин аст... аз меъёр зиёд набардор, боз ўро накушӣ. Сипас, бе он ки ба ман нигоҳ кунад, аз миёни дандонҳои ба ҳам фишурда бо танаффур гуфт:
– Агар ба ман мебуд, мехостам дар ин дунё набошад!
Парастор гўё дар бадбахтиҳои ман муқассир буд, ки сарашро гунаҳкорона поин андохт.
Ман аз кўдакӣ бо хола бузург шудам, ўро хуб мешинохтам, пайи манофеаш дар миён бошад, сарсахту бераҳм мешуд.
Холаи ман, ҳамхуни ман, модари ман, тавре рафтор мекард, ки гўё ман як саги велгард будам ва агар тарс аз муҷозот намедошт, шояд чолае меканду маро дар он меандохт!
Парастор гўшаи болопўшро бардошт ва ҳароратсанҷро аз зери бағалам берун овард.