Чандин мошини кўчаку бузург ҳамзамон буғ заданд, бархе ба нишони таҳсин аз он ҳайкали зебо, ки пероҳани часпида барҷастагиҳояшро бармало мекард, бархе ҳам чун ҳамеша аҷала доштанд, гўё ҳамин даҳ сония сарнавишташонро иваз мекард.
Намехост бо ин ҳол дар байни раҳгузарҳо гаштугузор кунад ва дар сандалии рў ба рўйи «Солуни зебоӣ» нишаст.
Аз қолии қирмизи рўйи паллаҳо ва пуфакҳои сақфи девору панҷараҳо мешуд ҳадс зад, ки ороишгоҳ тоза боз шудааст. Панҷараҳои бузург дохили кошонаи ҳуснро чун дар кафи даст намоиш медод, ин макон барои раҳоӣ аз афкори озордиҳанда, тамошогоҳи хубе буд. Занону духтарон ба думболи мўъҷиза рўйи сандалиҳои нарм дароз кашида буданд ва машшотаву ороишгарон мисли кимёгарҳо бар мўю рўйи онҳо сеҳру ҷоду мекарданд, ба сарҳои каммўй ҳаҷм медоданд, ба чашмҳои бемижа мижгонҳои шабеҳи боли парвона мекоштанд ва бар абрўвони бенумўъ боли парасту мекашиданд. Санам гоҳо ба ороишгоҳи назди хонааш сар мезанад, ба нудрат, агар ба маъракае даъват шавад. Ў ошиқи тамошои таҳаввули суратҳост ва ба маҳорати сабкшиносону ороишгарон, ки аз «ҳеҷ чиз» чизе месозанд, таҳсин мекунад. Ҳайф, ки онҳо танҳо як қолаби чеҳраро ёд доранд, муштариҳо бо суратҳои мутафовит ба салун ворид мешаванд, вале аз онҷо шабеҳи ҳам берун меоянд, мисли дугонику сегоникҳои як модар.
Пероҳани Санам дар гармии танаш хушк шуд, вале пояш намекашид ба хона баргардад, номаи хола мисли як афкори ангалӣ дар мағзаш реша медавонд, сабади коғазҳои ботилро ба ёд меоварду дилаш шўр мезад, табъаш хира мешуд, ингор музоҳиме дар хонааш маскан карда буд ва ҳавои рафтан надошт. Инҷо, дар миёни ҷамъият, эҳсоси оромиш мекард, хиёбони шулуғ ва тамошои саргармкунандаи раҳгузарҳо ҳушу ёдашро аз нома дур меандохт.