Шаҳр дар пардаи захими гарду ғубор печида буд ва ҳамон тавр ки шутур дар тўфони биёбон сўрохи биниаашро мебандад, дар шаҳр низ ҳеҷ панҷараи боз ба назар намерасид.
Санам аз васати хиёбон ба чапу рост нигоҳ кард, барояш муҳим набуд ба кадом самт биравад. Дар имтидоди хиёбони пурҷамъият ба самти идораи пост чархид, ба думболи онҳое, ки эҳтимол дар ин рўзи истироҳат роҳии дўкону салунҳои маркази шаҳр буданд.
Ў ошиқи пиёдагардӣ аст, гоҳи авқот соатҳо беҳадаф дар хиёбони марказӣ қадам мезанад, тамошои раҳгузаронро дўст медорад, афкори онҳоро мехонад, бо худ хаёлпардозӣ мекунад. Ҳоло ҳам дар гулгашти байни хиёбони мошингард парса мезад ва аз шаршараи лўлаҳои обпош, ки бўйи ҳавои тозаро ба димоғ мерасонд, ҳаловат мебурд.
Гулгашт ҷойи нишаст надошт, нимкатҳо пур аз ҷавонакҳои наврас буд. Онҳо бо садои дупўставу гўшхароши наврасӣ каломи якдигарро мебуриданду бевақфа механдиданд, гўё ангушти ноайёне шикамашонро ғилғилак мекард.
Ногаҳон лўлаи об чарх заду ҷараёнро ба тарафи раҳгузарҳо равона кард ва ҷиғҳои ғайриинтизорро ба осмон бардошт. Ҷавонакҳо аз нимкатҳо хез зада, якдигарро ба сўёи об тела доданд, мўйҳои тар дар ҷабинҳои пур аз донаҳои наврасӣ мечаспид ва онҳоро ба чўҷаи дар об афтода монанд мекард. Бузургсолон халтаву кисаҳоро чатр карда, бо ҳақорату асабоният ба ҳар самт пароканда шуданд.
Санам ҳеҷ гоҳ ба иттифоқи ногаҳонӣ вокуниши сареъ надошт, ҳоло ҳам ибтидо гиҷ шуд, аммо вақте шаршараи об сар то пояшро тар кард, бо пероҳани ба танаш часпида, мўйҳое, ки аз як қатра об низ ба ҳам мепечанд, аз ҳисори пастаки байни роҳи мошингарду гулгашт ҷаҳид ва хиёбонро дар қитъаи мамнўъ убур кард.