Пирамард машкук ба ў нигоҳ кард.
– Фикри бад накунед, ў шабеҳи як дўсти ман аст, монанди ду нахуд дар як ғилоф...Исмашро намедонед?
Пирамард ба нишони бехабарӣ сар такон дод. Ў воқеан ҳам исми Санамро намедонист.
Шаҳбоз нахост беш аз мавриди шубҳа қарор бигирад ва он маконро ба қасди боғи канори хиёбон тарк кард.
Дар он боғ худро аз пайроҳаҳои пурҷамъият канор кашид ва ба гўшаи бунбастии пур аз анбўҳи дарахтони соядор паноҳ бурд. Субҳи дирўз номаро таҳти фишор хонда буд, то саҳифае, ки Моҳистон воқеъияти таваллуди ўро ошкор мекард. Номаро аз ҷайб берун оварду саҳифаи аввалро ҳазф кард ва мустақим ба саҳифаи дуюм гузашт.
«Шаҳбоз, писари хушбовари ман, аз ин ки туро дар ростои чолишҳои отифӣ қарор медиҳам ва эътимодатро ба азизонат аз байн мебарам, бисёр андўҳгинам, аммо намехостам бори ин гуноҳро бо худ ба гўр бубарам. Намедонам, баъди ин эътирофи ваҳшатнок метавонӣ маро бубахшӣ ё на, агар ҳам не, даркат мекунам. Ман ҳаждаҳ сол ба ту дурўғ гуфтам, он қадр, ки табдил шудам ба як дурўғгўи гузаро ва худам низ ба афсонаҳоям бовар кардам! Дигар намехоҳам чизеро аз ту пинҳон кунам. Таваллуди ту аз оғоз бо ғаму андўҳ олуда буд, ду моҳро мисли ятимакҳо дар бемористон гузаронди ва аз синаи модарҳои бегона шир хўрди, мехостам туро зудтар ба ятимхона бифиристанд, то ҳузурат маро беш аз ин озор надиҳад.
Писари азизам, ин танҳо гуноҳи сағираи ман аст. Гуноҳи кабираро ман дар баробари модари ту муртакиб шудам... Санами ноболиғ зери сақфи ман таҷовуз шуд, таҷовузгар падари ту буд, нафаре ки хоҳарзодаи маро аз дусолагӣ монанди фарзанди худ бузург кард. Духтаракам ба ман воқеъиятро гуфт, бовараш накардам, мисли девонаҳо ўро кутак задам ва саранҷом, аз шиддати қаҳру ғазаб, ўро аз баландии айвон ба поён тела додам...