Ончи дар он тасвир таваҷҷуҳи ўро ҷалб кард, акси духтаре буд, комилан шабеҳи Найсон, бо чашмони бодомӣ ва холи бари рўхсор. Гўё худи Найсон буд.
– Ин акси кадом сол аст?
Пирамард аксро аз албом берун оварду ба таърихи рўзаш нигоҳ кард ва солҳоро дар зеҳнаш шумурд.
– Ҳабдаҳ сол пеш
– Чаро мепурсӣ?
– Ин духтарак кист?
– Як духтараки бекасу кўй буд, дар парваришгоҳи ятимон зиндагӣ мекард. Ин акси ҳамон солҳост. Достони зиндагиашро намедонам, аммо як фарди ҳассосу ба ятимон мушфиқ буд ва барои ман беҳтарин намоди худофаринӣ. Таҳсил кард, таҷриба омўхт ва дар он парваришгоҳ, ки замоне фаршҳояшро мешуст, раҳбар шуд. Ҳоло ҳам гоҳо ба онҷо сар мезанам, рўзҳое, ки ҳавсалаам аз бекорӣ сар меравад, кўдакҳоро муоина мекунам, ба пизишкҳои ҷавон машварат медиҳам.
– Шумо телефони ҳамроҳ надоред?
– Дорам, мехоҳӣ ба ҷойе занг бизанӣ?
– Мехоҳам ба хоҳарам паёмак бифиристам, то хавотир нашавад.
– Кори оқилона мекунӣ.
Пирамард телефонро рўйи миз гузошту патуро аз рўйи тахти хоб бардошт ва аз утоқ берун рафт.
Шаҳбоз мехост танҳо як ҷумла бинависад, аммо навиштани он ҷумла барояш душвор буд, борҳо навишту пок кард. Нишонии Санамро мехост, аммо намедонист ўро чигуна садо кунад. Душвор буд занеро, ки намедонаду намешиносад якбора модар ном бубарад. Ба «Санам»
гуфтан низ забонаш намечархид. Ниҳоят навишт: «Одреси холадухтарро бифирист». Муддате сабр кард, аммо аз Найсон хабаре нашуд.