Муддате дар сукут гузашт, сипас пирамард суфраро дубора бо ҳамон дастмоли сафед пўшонд, лўлаи обро басту қуттии сигорашро ба ҷойи аввалааш баргардонд.
Ў Шаҳбозро ба утоқе раҳбаладӣ кард, ки маълум набуд хонаи хоб аст ё нишеман, як миз дошту ду сандалӣ, тахти хоби якнафарӣ, ҷевоне пур аз китоб ва деворе пур аз аксҳои хонаводагӣ.
– Узр амак, шуморо саргардон кардам, заҳмат накашед, ман метавонам дар ҳавелӣ бихобам.
– Чӣ заҳмат, барои пирамарди танҳо ёфтани як ҳамсуҳбат ҳадяи илоҳӣ аст.
Шаҳбоз ноаён ба аксҳои рўйи девор нигоҳ кард.
– Ҳамагӣ як писар дорам, бо хонаводааш дар Австралия зиндагӣ мекунад, соле як бор ба диданам меояд, маро ба хонаи худ мехонад, аммо аз ин манзил дил канда наметавонам. Дар ин манзил чил сол бо ҳамсарам зиндагӣ кардам, инсони хубе буд, хаёлам агар аз инҷо биравам, рўҳаш нороҳат мешавад.
– Аз танҳоӣ наметарсед?
– Чаро, метарсам. Метарсам, ки як субҳ аз хоб баланд нашавам...

Пирамард дар сандалии канори миз нишасту албоми қадимиеро боз кард. Акси ҳамсарашро дар саҳифаи аввал ҷой дода буд, як зани бисёр зебо, бо чашмони бузурги сиёҳ ва абрўвони мисли камон. Тамоми саҳафоти зиндагии пирамард ба таври замонӣ дар он албом мунъакис мешуд, аз донишҷўӣ то издивоҷ, таваллуди фарзанд, набераҳо.
Ногаҳон нигоҳи Шаҳбоз дар як акси дастаҷамъии занону анбўҳи кўдакон гир кард, занҳо хилъати сафед пўшида буданд ва кўдакон либосҳои якранг, мисли аксе аз кўдакистон.