Ман акнун мураббӣ будам ва шурўъ кардам ба татбиқи барномаҳое, ки солҳо боз дар зеҳнам мепарваридам. Кулли барномаи омўзиширо дар гурўҳи бачаҳои то чаҳорсола тағйир додам, таҷрубаи соатҳо дар тахти хоб ғалт задани кўдакони дусола мамнўъ шуд, расмкашӣ буд, бозӣ буд ва сайр дар кўчаҳои атрофи парваришгоҳ. Бо тоҷирони хайрхоҳ бачаҳоро ба тамошои сирк ва боғи вуҳуш мебурдам, мехостам онҳо бо ҷаҳони беруна ҳамоиш ёбанд, дар инзиво қарор нагиранд.
Сайъ мекардам ҳисси зебоипарастиро дар кўдакон рушд бидиҳам, ба ин хотир ба анбори парваришгоҳ сар задам.
Бастаҳои либосу кафшу лентаҳои рангоранг, санҷоқу бозичаҳои дастнохўрда ҳисоб надошт, кўҳнаколоҳои тани бачаҳоро бо либосҳои ҷадид иваз кардам. Ҳуҷраи собиқи ман як ойинаи бақад дошт, онро ба ҳуҷраи бачаҳо кўч додем, онҳо бо ҳайрат ба сурати худ нигоҳ мекарданд, чашмонашон аз хушбахтӣ барқ мезад.
Ҳамкоронам аз дасти ман асабонӣ буданд, ғайрати ман барои онҳо чизе бештар аз як ҷоҳталабӣ набуд, аммо Моҳбегим аз шўру шавқи ман ҳимоят мекард. Ба ў идея додам, ки таблиғи фарзадхониро аз тариқи телевизион ба роҳ монад, таҳияи филмҳои кўтоҳ ва наворҳои таблиғотиро як студияи хусусӣ ба таври ройгон бар дўш гирифт.
Он сол хонаводаҳои ниёзманд панҷоҳ дар сади кўдакони аз якмоҳа то чаҳорсоларо фарзанд хонданд.
Ду сол мураббӣ ва ду сол ба унвони ёвари мудир кор кардам, баъд Моҳбегим бознишаста шуд ва ман ба курсии холишудаи ў нишастам.
Он рўз ки дар интизори Эронгул пушти дари мудири парваришгоҳ ному насаби ўро дар лавҳаи рўйи дар мехондам, ҳатто фикрашро ҳам намекардам, ки рўзе рўйи ин лавҳа номи ман навишта мешавад! То расидан ба он рўз аз умрам ҳабдаҳ сол гузашт, солҳои ҳамоиши ман дар як муҳити иҷтимоии ҷадид, рушди шахсияти ман ва таваллуди дубораи ман!