том гуфт:
– Дигар ин корро такрор накун...
Он қадр зуд аз канорам рад шуд, ки фурсат надоштам лаб боз кунам.
Ингор бо путк ба сарам кўбиданд, аз хиҷолату ноумедӣ ва аз суқути хаёлпардозиҳоям гиҷ шудам, аз фарти сархўрдагӣ роҳраву паллаҳоро чаҳор бор шустам, то Фавзия омаду васоилашро аз дастам гирифт. Кунҷкоб шуд, то бидонад аз сари ман чӣ мегузарад, ба ў чизе нагуфтам, баъид медонистам маро дарк кунад. Охир кадом ақли солим ишқи як наврас ба марди се баробар бузургтар аз ўро мепазирад?
Аммо ҳамон тавр ки мегўянд: «Ҳарки товус хоҳад ҷаври Ҳиндустон бикашад»
Шабе аз шабҳо, вақте Ганҷалӣ хобиду Ситора дар сандалии долон пинак мерафт, бемористон ҳам маризи бадҳол надошт, оҳиста роҳи ғуфраи нигаҳбонро пеш гирифтам, то пушти дар қотеъона рафтам, вале ногаҳон ба рафтори худам машкук шудаму таваққуф кардам. Намехоҳам гуноҳи густохиамро бар души Эронгул гузорам, аммо ў буд, ки ҳамеша мегуфт, нолаи даҳонатро соҳиб бош, то онро зоғ набардорад.
Хоби нигаҳбон мисли хоби заргўш будаст, ҳанўз даст ба дастгир дароз нокарда будам, ки бо тани нимаурён дар рў ба рўям зоҳир шуд, моту мабҳут ба ман нигоҳ мекард, вале бе он ки чизе бигўяд, дарро башиддат ба рўям баст.
Ҳайрону шарманда будам ва аз омаданам садҳо бор пушаймон. Бо сари хамида азми бозгашт кардам, аммо дари ғуфра дубора боз шуд, нигаҳбон дугмаҳои пероҳанашро мебаст ва ҳамзамон ҳаросон ба атроф нигоҳ мекард, бечора нигарони ҳарфи мардум буд.
Ниҳоят рў ба ман оварду норозиёна пурсид: