– Духтар, ту дар ин нимаи шаб ба думболи чӣ мегардӣ?
– Намедонам, хостам шуморо бубинам.
– Иттифоқе афтодааст?
Барояш варақ-варақ ҳарфи омода доштам, аммо ҳама баякбор аз зеҳнам парид, садоям аз шиддати риққат ва ноумедӣ меларзид.
– Маро поям ба инҷо кашонд...
– Пас, ин пойҳоят ҳастанд, ки ба ҷойи ту тасмим мегиранд?
– ...Фақат мехостам бо шумо суҳбат кунам.
– Бигў мешунавам.
– Ҳис мекунам, ки худро аз ман канор мекашед... магар кори баде кардаам?
– Чаро ман бояд ин корро кунам?
– Намедонам...шояд ба ин делел, ки маро бўсидед... Ва ман ба шумо алоқаманд шудам.
– Бубин духтар, ту он тирагии лаҳзаинаи зеҳни маро бо ҳисси дигаре иштибоҳ нагир, як васвасаи берун аз ихтиёр буд. Баъдан, ту барои ин ҳарфҳо хеле ҷавон ҳастӣ...
Нигаҳбон сукут варзид ва ба самти боғи нимарўшан нигоҳ кард.
– Ҳо, он нахлро мебинӣ? – Ў бо ангушт ба сўйи дарахти навбару рў ба нумўъ ишора кард, ки дар партави моҳи комил мисли арўс пероста ба назар мерасид.
– Шаҳомату сарафрозиашро мебинӣ? Саршор аз зиндагӣ аст, лабрези зебоӣ, умри тўлонӣ ва пурборе дар пеш дорад, инро медонад ва дар баробари дарахтҳои пиру фартут фахрфурўшӣ мекунад.
Нигаҳбон муддате бо ҳавас ба нахли ҷавон хира шуд, баъд ангушт ба тарафи муқобил баланд кард:
– Акнун ба он дарахт нигоҳ кун. – Ангушти ў ба сў як дарахти пир баланд шуд, ки тани захим дошту камари каҷ ва шохаҳои хушкида, баргҳояшро мешуд ба вузуҳ шумурд.