Шояд ҳақ бар Эронгул буд, ки мегуфт: «Ин ишқ нест азизам, вобастагиест ношӣ аз осебҳои замони кўдакиат, аз ҳасратҳои бепадарӣ, азбас пуштат холӣ аст, ағлаб ба думболи такягоҳ мегардӣ».
Ҳоло ин ҳарфро қабул дорам, аммо он замон аслан мантиқӣ набудам. Чӣ рўъёҳое намедидам! Дар он рўъёҳо бо нигаҳбон издивоҷ мекардам, Юсуфро фарзанд мехондам, нигаҳбон барои мо хонае месохт мисли як қасри афсонавӣ ва ман ҳар субҳ бо пероҳани ҳарири обӣ аз панҷараи он хона ба сўйи ў бўсаи ҳавоӣ мефиристам...
Аз ин ҳолати ҷадид он қадар сархуш будам, ки мехостам ҳама ҷо аз хушбахтиям ҷор бизанам! Вуҷудам барои он эҳсоси ширин тангӣ мекард, мехостам бо ҳама дарди дил кунам, мехостам ҳама аз ў бигўянду ман бишнавам, аммо аз он ҷо ки ин алоқамандӣ бо ҳинҷорҳои муҳити зиндагиам носозгор буд ва чизе ба ҷуз маҳкумияту тамасхурро ба думбол надошт, сайъ мекардам сархушиям аз чашми дигарон пинҳон бимонад.
Аз он ҳодиса як ҳафта сипарӣ шуд, нигаҳбонро дигар надидам, ё аз ғуфрааш берун намеомад ё замоне берун меомад, ки ман дар атроф набудам, мисле, ки худро аз ман канор мекашид. Корам шуда буд давидан ба пойи панҷара ва сарак кашидан ба ҳар гўшаи боғ. Саранҷом бо ҳам рў ба рў шудем, тасодуфан, дар роҳрави торики ошёнаи аввал, дар ҳавзаи кори Фавзия. Маро диду дар ҷояш ях кард, чашмонаш аз тааҷҷуб бузург шуданд, изтиробаш ба вузўҳ эҳсос мешуд, ба ҳадде, ки дасташ меларзид ва бастаи калид дар кафаш садо дармедод. Ба ў наздик шудам, ончунон ки нафасҳоямон ба ҳам печид, намедонам он ҳама ҷасорат ва густохиро аз куҷо гирифтам! Хостам гунаашро навозиш кунам, дастамро аз ҳаво бардошт ва бо ҷиддияти