– «Ҳузури одамро эҳсос мекунад?»
– «Намедонам, гоҳи авқот ба назарам мерасад, ки худаш аз ин зиндагӣ безор аст. Навзодҳои маззаи оғўши модарро чашида, инҷо басахтӣ давом меоранд».
Бо ҳамин дигар дар бораи он кўдак фикр накардам, вале фардои он шаб, вақте сар рўйи бозў ғарқи хоб будам, ногоҳ садое дар гўшам замзама кард:
– «Юсуфи маро танҳо нагзор» – дафъатан бедор шудам, таваҳҳум доштам, хаёлам зане аз канорам рад шуд, бо пероҳани сафед ва чодари сурх, гўшаи чодарро ба рўяш кашида буд ва пуштнокӣ аз ман дур мешуд, роҳ намерафт, мелағзид. Баданам аз тарс ларзид, китфи Ситораро такон додам, «ҳмм» гуфту сар набардошт. Он шаб то субҳ нахобидам.
Шаби баъдӣ ором гузашт, агарчи гарданам аз хоби рўйи миз шах мешуд, аммо боз ҳам аз бехобиву дарди сар беҳтар буд. Шаби сеюм боз ҳамон садои занона аз рўъёҳоям баланд шуд, ки мегуфт: – «Юсуфи маро танҳо нагзор.»
Аз тарс чашм боз накардам то он занро берун аз рўъё набинам. Ё ман дучори таваҳҳум будам, ё шояд рўҳи саргардони модари Юсуф дар атрофи фарзандаш мечархид. Аз ин андеша мўй дар танам сих шуд.
Субҳгоҳ, вақте Ситора дошт навбатро ба парастори дигар месупурд, аз ў пурсидам:
– Мо метавонем ба утоқи муроқибатҳои вежа ворид шавем?
– Чаро не? Онҷо ҳам бахши кори мо аст, фақат бо худ бояд моску дастпўш дошта бошӣ.
Кори шабона наҳваи зиндагиамро иваз кард, ман акнун то нисфи рўз мехобидам, баъд ба думболи корҳои Фавзия мерафтам, кўмак ба ў бахше аз тааҳҳудотам буд, ки худам довталабона бар дўш гирифта будам.