Достони Юсуф

Пас аз чаҳор ҳафта Моҳбегим маро барои кор ба бемористон мунтақил кард. Дармонгоҳ аз як долону чаҳор утоқ иборат буд – утоқи пизишкҳо, утоқи дармон, ҳуҷраи беморон ва бахши муроқибатҳои вежа. Он шабу рўз бемористон танҳо чаҳор мариз дошт, се кўдаки сесолаи гирифтори илтиҳоби шуш ва як бачаи чаҳормоҳаи дар ҳоли кома. Дар ин бахш ба парастори бахши шабона кўмак мекардам. Ў духтаре буд нозукандом, бо гардани баланд, чашмони бузурги қаҳваӣ ва садои пасту мулоим. Бо даҳони нимабоз ҳарф мезад, ман гоҳи авқот фақат оғози ҷумлаашро мешунидам, поёнашро танҳо метавонистам ҳадс бизанам. Ў баъди издивоҷ билофосила ба кор баргашта буд ва акнун як лаҳза аз домод ҷудоӣ надошт, бо гўши роҳ мерафту бо гўши менишаст, пич-пич ҳарф мезаду ҳир-ҳир механдид.
Кори шабона ва рўзона байни ду мутахассиси атфол мечархид. Дуктури басти рўз зани чиҳилсолаи нарму хушсимое буд, бо номи Моҳтоб ва худаш ҳам мисли моҳ айбе надошт. Дуктури ҳирфаӣ буд ва бо кўдакони мариз мисли модар меҳрубон. Аз ҳамон ҳирфаиҳои соҳа, ки ба онҳо мегўянд: барои пизишк шудан ба дунё омадаанд.
Бо назокат ҳарф мезад ва нозҳои зебои занона дошт.
Бўйи атри гаронбаҳояш роҳравҳоро пур мекард ва хабари омаданашро ба машоми ҳама мерасонд. Ҳамкори Моҳтоб як марди қадпасти шикамдору фориғбол буд. Дар ду бемористон кор мекард ва то расидан ба парваришгоҳ дар танаш нерўе боқӣ намемонд. Ситора бо ханда мегуфт:
«мардак пояшро ба пойи сарватмандон дароз карда, ду зан гирифт, ҳолаш аз ин бадтар!» Ҳанўз хилъаташро напўшида бо имову ишора мепурсид, ки вазъ чигуна аст, чун мефаҳмид беморе ба он чаҳор нафар изофа нашудааст, аз хушҳолӣ даст ба ҳам месовид ва хеле зуд хўру пуфаш аз рўйи нимкат баланд мешуд.