«Беморон» бо чашмҳои пур аз таҳсин ба ман нигоҳ мекарданд. Ҳатто нигаҳбон маро бо хабарнигор дар саҳни ҳавлӣ диду қоматашро рост кард ва ингор женеролро мулоқот мекард, ки бо ифтихор даст ба чакаи сар бурд.
Хабарнигор гуфт, ки аз додситонӣ дар тамос шуданд ва аз ў суроғаи маро хостанд.
Дар як они воҳид «ситора» шудам. Ҳама мехостанд бо ман мулоқот кунанд, хабарнигорон, фаъолони ҳуқуқ, кормандони телевизион, ҷабрдидаҳо... Мегуфтанд, ман сарпўшро аз сари нанге бардоштам, ки вуҷудаш возеҳ буд, аммо мардум худро дар баробараш кару кўр вонамуд мекарданд.
Бозҷўи додситонӣ ду рўз пас аз нашри мақола ба диданам омад. Ў як марди хушлибосу хушқиёфа, вале каме ҳавобаланд буд. Чаҳор соат суҳбат кардем, як гуфтугўи иборат аз суолу ҷавоб. Аз посухҳои ман қанаотманд ба назар намерасид, ҳарфҳоямро ба чолиш мекашид, намедонам, шояд шеваи кораш чунин буд. Ба ҳама суолҳояш посух додам, аммо рўзи дигар ва рўзҳои дигар низ меомад ва айни ҳамин суолҳоро аз зовияи дигар мепурсид. Чи чеҳраҳое, ки он рўзҳо надидам! Корам шуда буд бозгўии ҳодисоти гузашта, он қадр, ки дилам дигар аз ин ҳарфҳо беҳузур мешуд.
Дар ин муддат ман танҳо аз як дидор такон хўрдам - аз дидор бо хола Моҳистон! Ў субҳи рўзи якшанбе омад, қариб як ҳафта пас аз интишори мусоҳиба, ман ҳанўз хоб будам. Асал ба думболам омад, ибтидо аз мулоқот даст кашидам, аммо баъд назарам иваз шуд, ҳарфҳое доштам, ки агар намегуфтам, он ҳарфҳо маро аз дарун мехўрданд.
Асал моро ба дафтараш раҳбаладӣ карду дарро аз пушт баст.