Ҳамон тавр, ки як чинисоз пораҳои шикастаи косаи арзишмандро бо риштаҳои филизӣ ба ҳам васл мекунад, Эронгул боис шуд, то ман шахсиятамро ва иззати нафси аз ҳам пошидаамро пора-пора ҷамъ кунам ва худро аз нав бисозам.

Бараҳна дар маърази тамошои мардум

Хабарнигор дастгоҳи сабтро рўшан карду шабеҳи дирижёри ансамбл сар такон дод ва «рафтем» гуфт. Ман ба замонсанҷи дастгоҳи сабт хира шудам, сонияҳо гўё бо набзи тунди ман дар рақобат буданд ва сареъ табдил ба дақиқа мешуданд. Намедонистам аз куҷо шурўъ кунам.
Хабарнигор бесаброна гулў соф мекард, аҷала дошт.
Достони ман барои ў як қиссаи ҳаяҷонбарангез буд ва эҳтимол теъдоди тарафдоронашро бештар мекард, аммо барои ман бараҳна шудан дар маърази тамошои мардумро мемонд.
Сукутро дар дақиқаи сеюм шикастам ва аввалин ҷумлае, ки ба забонам омад, ин буд:
– Ман озори ҷинсиро дар шашсолагӣ таҷруба кардам…
Ин ҷумла баъдан унвони мақолаи хабарнигор шуд ва метавон гуфт, масири зиндагии маро дигар кард. Хабарнигор пас аз ду рўз бо як даста рўзнома баргашт, ончунон ҳаяҷон дошт, ки гўё ганҷеро дар вайрона пайдо карда буд. Даст ба ҳам совид ва хушҳолона гуфт:
– Ману ту бомбаеро мунфаҷир кардем, ки то ҳол касе ҷуръаташро надошт. Ях аз ҷояш такон хўрд, аз субҳ ду нафар бо қазияи шабеҳи қиссаи ту бо ман дар тамос шуданд.
Ў аз рўзномаҳо якеро ба ман дод ва нусхаҳои дигарро ба занҳо тақсим кард, дигар касе намонд, ки қиссаи зиндагии маро надонад!