Қонуни № 19

Нагузоред, ки диққататон аз кор парешон шавад

Том ва Сэм ҳамзамон ба ширкат ҳамроҳ шуданд. Том як шахси фаъол буд, аммо ӯро ҳамеша як навъ нокомӣ пайгирӣ мекард. Ё мошинаш аз кор саркашӣ кард, пас шиносномаашро гум кард ва маҷбур шуд, ки онро тамдид кунад, пас қубури обгузараш дар таҳхона канда шуд. Баръакси ин, Сэм бесарусомон ва ғайрифаъол буд. Вай сериалҳои телевизиониро дӯст медошт ва аз ин рӯ дидаву дониста вохӯриҳои тиҷоратиро камтар таъин мекард, то аз қисмати навбатӣ даст накашад.

Баъди чанд моҳ директори фирма Сэмро аз кор озод кард ва ӯ бе ягон эътироз қабул кард. Бо вуҷуди ин, Том дар як вақт аз кор озод карда шуд. Ин тасмим эътирози шадиди ӯро барангехт: «Чӣ тавр метавонӣ маро ва ин Сэми танбалро дар як тахта гузоред? Охир, ман кор карда метавонам ва мехоҳам.

Ман танҳо қурбонии вазъият шудам. ”

Директор ба ӯ ҷавоб дод: — Ман барои ободии корхона масъулам. Агар мо планхои худро иҷро накунем, мавҷудияти ҳам корхона ва ҳам одамони дар он коркунандаро зери хавф мегузорем. Ва ман парвое надорам, ки чаро план иҷро нашуд.

Барои ман танҳо як меъёр вуҷуд дорад - натиҷаи ниҳоӣ.

---

Барои ноил шудан ба муваффақияти ҳақиқӣ, шумо бояд тамоми қувва ва қувваи худро ба як чиз равона кунед. Барои бисёриҳо, ин мушкил аст, зеро онҳо доимо чизеро парешон мекунанд. Ҳама чиз метавонад парешон гардад: мусобиқаҳои варзишӣ, мушкилоти ҷорӣ, вазъиятҳои гуногуни зиндагӣ, ҷанҷол бо зани худ ва ҳатто обу ҳаво. Баъзе одамон, масалан, метавонанд танҳо дар борон меборад, обу ҳавои хуб имкон намедиҳад, ки диққати худро ба кор ҷалб кунанд.

Ҳатто услуби кор ва тафаккури маъмулии мо метавонад моро аз тиҷорат дур кунад. Агар шумо аллакай хоҳиши кор карданро дар вақти хӯроки нисфирӯзӣ гум карда бошед, зеро шумо ягон кори муҳимро бомуваффақият анҷом додаед, пас ин ба тарк кардани кор, аз он ноумед шудан баробар аст.

Ҳар қадар баҳонаҳо муфассалтар шаванд, ҳамон қадар ба худ раҳмамон меояд

Хатари воқеӣ дар он аст, ки мо аксар вақт парешонҳоро ҳамчун баҳона барои нокомиҳо ва кӯшишҳои нокифояи худ истифода мебарем. Баъзан одамон барои пайдо кардани баҳонаи "болиғона" барои бекории худ миқдори бениҳоят нерӯи худро сарф мекунанд.

Онҳо мехоҳанд, ки дар сурати набудани натиҷаҳо обрӯи хуб дошта бошанд. Вале ба мо ҳанӯз аз рӯи натиҷаҳои кор баҳо медиҳанд, на бо баҳона. Ғолибон новобаста аз вазъият муваффақ мешаванд.

Баҳонаҳо ҳар қадар фасеҳтар бошанд, мо ҳамон қадар худро беҳтар ҳис мекунем. Бо вуҷуди ин, новобаста аз он ки бекории шумо бо чӣ шарҳ дода мешавад - тӯфони барфӣ дар назди тиреза ё танҳо хоҳиши тамошои телевизор - натиҷа як хоҳад буд. Ҳар қадар ки мо ҳикояи драмавӣ эҷод кунем, ҳамон қадар баҳонаи боварибахштар ба назари дигарон ва худамон хоҳад буд. Албатта, беамалии худро метавон бо он асоснок кард, ки аввал туро тундбод фаро гирифт, баъд бояд аз минтадаи зилзила убур карди, дар роҳ гусфанди мурдаеро ёфтӣ, ки бояд дафн кардӣ, баъд чархи мошинат дар часпида монд. асфальти нав гузошта шуда, дар охир моторро аз кор монд. Аммо НАТИҶА ҳамон тавре хоҳад буд, ки агар шумо танҳо дар хона мондед, зеро шумо ба кор рафтан намехостед.

Ҳамаи омилхое, ки аз кор парешон мекунанд, аслан якхелаанд.

Онҳо шуморо аз ноил шудан ба натиҷаи муайян пешгирӣ мекунанд.

Ягона фарқи байни узрҳои "драмавӣ" ва баҳонаҳо дар он аст, ки онҳо ба шумо раҳм мекунанд.

Албатта, тундбод ва мотори шикаста баҳонаи беҳтар аст. Аммо худатон фикр кунед: маънои ягон аз худ дур кардани диққат ва ба касе ё чизи дигар ҷалб кардан аст. Дар натиҷа, мо ба қурбонии вазъият табдил меёбем. Мо ба ҷои эҳтиром ва эътироф ҳамдардӣ ва фаҳмиш меҷӯем.

Қарор қабул кардан дар ихтиёри мост: ё пасту паст мегардем, ё ба мақсадамон мерасем. Дар бораи шахсе, ки тамоми вақти худро барои парешонҳо сарф мекунад, чӣ гуфтан мумкин аст? Ӯ зиндагӣи худашро намегузаронад, зеро ӯ наметавонад онро идора кунад. Касе, ки тамоми қувваи худро барои расидан ба мақсад сарф мекунад ва ба парешон шудан роҳ намедиҳад, ҳаёти худро худаш месозад.

Дар ҳаёти мо танҳо он чизе, ки мо кӯшишҳои худро ба он равона мекунем, беҳтар мешавад. Планхои пешбинишударо иҷро карда, худамонро дигар мекунем. Шахсе, ки ба ҳолатҳои ғайричашмдошт вақти зиёд сарф мекунад, онҳоро ба ҷузъи асосии ҳаёти худ табдил медиҳад. Дар натиҷа тамоми умраш аз баҳонаҳои пай дар пай иборат аст.

Чӣ тавр бояд бо парешонҳо мубориза бурд

Гёте боре гуфта буд: «Ягона чизеро, ки пешгӯй кардан мумкин аст, ин аст, ки ягон чизи ғайричашмдошт рӯй медиҳад». Ҳамеша чизест, ки аз кор парешон мешавад ва мо бояд бо он мубориза бурданро ёд гирем.

Бисёре аз ин ҳолатҳо ба мо дар назари аввал хеле муҳим ба назар мерасанд. Дар асл, онҳоро метавон танҳо нодида гирифт.

Дигарон, ҳадди аққал ҳоло, ба диққати зиёд намеарзанд. Ин маънои онро дорад, ки ин чизҳоро баъд аз кор бо бехатарӣ ҳал кардан мумкин аст. Бо вуҷуди ин, чизҳое ҳастанд, ки диққати фаврӣ талаб мекунанд. Азбаски чунин ҳолатҳои ғайричашмдошт ва фаврӣ ҳама вақт ба вуҷуд меоянд, бояд ба онҳо омода бошад.

Шумо ба ронандаи таксӣ, ки дар зимистон ба сабаби дар мошинаш чархи тобистона буданаш ба кор намеравад, чӣ гуна муносибат мекунед? Табиист, ки шумо мегӯед: «Ман бояд онро пешакӣ нигоҳубин мекардам». Аммо мисли барф дар зимистон дар ҳаёт ҳолатҳои муайяне пайдо мешаванд. мунтазам ва шумо бояд чораҳои пешгирикунанда андешед, то ки онҳо ба кори шумо таъсир нарасонанд.

Албатта, ҳар як «сюрприз»-ро пешгӯй кардан мумкин нест. Ҳаёт на ҳамеша инъикоси дақиқи нақшаҳои мост. Баъзан вазъияти «сӯхтор» вуҷуд дорад, ки шумо бояд фавран амал кунед. Агар шумо фикр кунед, ки чунин ҳолатҳо метавонад мунтазам - ҳар ҳафта ё ҳатто ҳар рӯз рух диҳад - пас шумо бояд онҳоро ба ҷадвали худ дохил кунед, нагузоред, ки онҳо ба нақшаҳои шумо халал расонанд. Шумо бояд ҳолатҳои ғайричашмдоштро бидуни иҷозати назорат кардани шумо идора кунед.

Беҳтар аст, ки фавран дар ҷадвали ҳаррӯзаи худ барои чунин ҳолатҳо вақт ҷудо кунед, масалан, ду соат дар як рӯз. Агар чунин вазъият ба амал ояд, ба иҷрои плани рӯзона халал намерасонанд ва агар ин тавр накунанд, барои кор вақти иловагӣ пайдо мекунанд. Ба ҳеҷ ваҷҳ набояд ба ҳар гуна парешонҳо иҷозат надиҳед, ки шуморо аз пеш рафтан ба ҳадафатон боздорад.

Ба ҳамин монанд, шумо метавонед ҳар ду ҳафта як рӯз ё ҳар шаш моҳ аз се то панҷ рӯз барои ҳалли мушкилоти ғайричашмдошт таъин кунед. Агар шумо тавонед, шахси махсусеро киро кунед, ки ҳама ҳолатҳои ғайричашмдоштро ҳал кунад.

Вазъиятҳои парешонкунанда чӣ фоида дошта метавонанд?

Оё шумо чунин вазъиятро медонед, ки шумо кор мекунеду касе бе огоҳӣ ба кабинетатон меояд? Эҳтимол, шумо аллакай зиёда аз як маротиба дар ин бора хашмгин шудаед. Аммо оё одамонро монеа ҳисоб кардан мумкин аст?

Шояд шахс то ҳол аз кори мутамаркази шумо муҳимтар бошад? Албатта, агар касе ба шумо танҳо аз сабаби он ки коре нест, афтид, пас ӯ вақти шуморо медуздад. Аммо агар духтаратон бо мушкилие, ки дар айни замон барои ӯ аз ҳама муҳим ба назар мерасад, ба назди шумо омада бошад, пас, албатта, бояд ба ӯ авлавият дода шавад.

Агар шумо кори худро дуруст ба нақша гирифта бошед, шумо метавонед каме вақтро ба духтаратон ҷудо кунед, то иҷрои ҳадафи асосиро зери хатар нагузоред. Чунин «парешон» баъзан ҳатто метавонад шуморо ба бор орад қувваи иловагӣ барои кор. Он ба шумо имкон медиҳад, ки танаффус гиред ва пас ба масъала бо тарзи нав назар кунед.

Мо ҳеҷ гоҳ аз ҳолатҳои ғайричашмдошт пурра халос шуда наметавонем ва ба мо лозим нест. Беҳтар аст, ки чӣ тавр истифода бурдани онҳоро омӯзед. Онҳо метавонанд сигнал барои ба қафо нигоҳ кардан ва баҳо додан ба корҳое, ки аллакай анҷом дода шудаанд, ва инчунин ба худ саволҳои зеринро диҳед:

1. Оё ман вақти худро беҳтарин истифода мебарам?

2. Оё ман ҳадафҳои дарозмуддатро пайгирӣ мекунам ё танҳо қарор қабул мекунам мушкилоти лаҳзае?

3. Оё шумо метавонед вақти худро дар нақша самараноктар истифода баред? расидан ба ҳадафҳои зиндагӣ?

Парешонҳо дар ҳаёти ғолиб ҷой доранд. Ӯ бошуурона ба онҳо наздик шуда, барояшон вақт ҷудо мекунад, вале ҳеҷ як вазъият ба нақшаҳои ӯ халал мерасонад ва ҳеҷ гоҳ бахонаю баҳона наме- кунад. Вай ба мақсади худ новобаста аз ҳар чӣ бошад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз идора кардани омилҳои парешонкунандаро меомӯзам:

1. Баҳона намеҷӯям. Мехоҳам соҳиби зиндагӣи худ бошам. Бо баҳонаҷӯӣ гӯё эътироф мекунам, ки вазъият ё дигарон аз ман қавитаранд. Ба ҷойи ин неруямро ба расидан ба ҳадафҳо равона менамоям.

2. Намегузорам парешоншавӣ маро ба даст кашидан аз ҳадаф водор кунад. Корҳои барои имрӯз пешбинишударо иҷро мекунам.

3. Азбаски ҳодисаҳои ғайричашмдоштро пурра пешгирӣ карда намешавад, дар ҷадвал барояшон вақт мегузорам. Ҳамин тавр, идораи вақтро дар даст нигоҳ медорам.

4. Агар ҳодисаи ғайричашмдошт рӯй диҳад, аз он барои санҷидани самаранокии истифодаи вақтам баҳра мебарам.

Қонуни № 20

Намуна бошед

Рӯзе зане ба назди Ганди омад ва аз ӯ хоҳиш кард, ки писарашро бовар кунонад, ки ин қадар шакар нахурад. Вай тасмим гирифт, ки суханони як марди бузург барои кӯдак аз суханони ӯ вазн бештар аст. Ганди ҷавоб дод, ки барои тайёрӣ дидан ба ин супориш се моҳ лозим аст.

Вақте ки пас аз се моҳ зан бо писараш ба назди Ганди баргашт, ӯ ба кӯдак бо ибораҳои оддӣ фаҳмонд, ки шакарро аз ҳад зиёд истеъмол кардан мумкин нест, зеро он зараровар аст. Ҳар қадаре ки ӯ аз шакар даст кашад, ҳамон қадар тезтар инкишоф меёбад ва қавӣ мегардад.

Писарбача бе ягон эътироз бо ӯ розӣ шуд.

Зан Гандиро ба як сӯ бурд, то бифаҳмад, ки чаро барои ин гуна шарҳи оддӣ ба ӯ се моҳ лозим шудааст. Ӯ дар ҷавоби вай гуфт: «Барои боварибахш будани суханони ман, худам се моҳ шакар нахӯрдам. Танҳо бо ҳамин роҳ ман метавонам писарбачаро ба ин кор водор кунам».

---

Агар мо онҳоро бо таҷрибаи худ дастгирӣ кунем, суханони мо вазни бештар хоҳанд дошт. Аҳамияти суханони мо барои дигаронро аз рӯи посухе, ки онҳо пайдо мекунанд, муайян кардан мумкин аст. Иброҳим Линколн гуфтааст: "Амалҳои шумо чунон баланд садо медиҳанд, ки суханони шуморо ғарқ мекунанд." Агар аксарияти одамон ба суханони мо бовар накунанд, пас мушкилот эҳтимолан дар худи мост. Мо шояд ба яке аз чор дом афтодем.

Доми аввал: роҳбарие, ки бо кори пурсамар тақвият намеёбад

Ҳар соҳибкор ё роҳбар метавонад дар яке аз чаҳор марҳилаи идоракунӣ қарор дошта бошад: Марҳилаи истеҳсолӣ. Дар аввал худи шумо фаъолона кор мекунед. Қисми асосии вақт ба фаъолияти даромадовар сарф мешавад ва шумо пул ба даст меоред. То вақте бевосита дар кор иштирок мекунед, ҳадафҳоятон барои дигарон боварибахшанд. танҳо аз ӯҳдаи ҳамаи корҳо баромада наметавонад, шарикон ё коргаронро ҷустуҷӯ мекунад. Ҳоло қисми зиёди вақти онҳо ба ҳавасмандгардонии коргарон ва ёрӣ расондан ба онҳо барои азхуд намудани кори супурдашуда бахшида шудааст. Ба ҷои он ки худатон ба фаъолияти истеҳсолӣ машғул шавед, шумо онро дар зердастон ҳавасманд мекунед. Мушкилот дар худи гузаштан ба ин марҳила нест, балки дур шудан аз фаъолияти истеҳсолӣ аст. Ҳар касе, ки як намуди муҳимро ба худ мегузорад, дар ҳоле ки худаш ҳеҷ кор намекунад, ба зудӣ аз ҷониби дигарон ҷиддӣ қабул намешавад.

Марҳилаи назоратӣ. Сардори фирма назоратчӣ мешавад бар мудирони худ. Ин аз он сабаб аст, ки коргарон аз саркор ибрат мегиранд. Баробари пайдо шудани коргари нав «ветеранхо» дарҳол вазифаи худро дар тарбияи насли наврас ва ба вуҷуд овардани ҳавасмандии зарурӣ ба меҳнат мебинанд. Ҳамаи ин дуруст аст, ба шарте ки онҳо фаъолияти истеҳсолии худро аз мадди назар дур накунанд. Бо вуҷуди ин, чунин хатар ҳамеша вуҷуд дорад, зеро ҳар як коргари кӯҳна мехоҳад худро ҳамчун сардор ҳис кунад. Дар натиҷа, сардор бояд ҳамчун нозири сарварони нав баромад кунад, ки ба фаъолияти онҳое, ки бевосита кор мекунанд, роҳбарӣ мекунанд. Функсияи истеҳсолӣ ба ҷои афзоиши мутаносибан ба шумораи коргарони нав як зина поён меравад.

Марҳилаи назорат бар нозирон. Кормандони нав пайваста қабул мешаванд. Онҳое, ки то чанде пеш мустақиман кор мекарданд, ба роҳбарии навкорон мегузаранд. Роҳбарони пешина нозир мешаванд ва нозирони пешина назорати нозиронро ба дӯш мегиранд. ҳамчун нозири нозирон амал мекунанд. Шумо аллакай ба болои пирамидаи идоракунӣ расидаед ва фикр мекунед, ки шумо дар ин сохтор вазни ҳадди аксар ба даст овардаед. Фақат мушоҳида кардан лозим аст ва гоҳ-гоҳ кадрҳоро ба самти дуруст тела додан лозим аст. Охир, касе бояд боварӣ ҳосил кунад, ки назоратчиён аз болои роҳбарон назорат мекунанд ва онҳо бошад, дар навбати худ ба амалиёти мехнаткашон роҳбарӣ мекунанд.

Шумо тасаввур карда наметавонед, ки ширкатҳо чӣ гуна ба осонӣ ба ин дом меафтанд. Сабабҳо ҳамеша якхелаанд: одамон гумон мекунанд, ки маҳз вазифаи ишғолкардаашон ба онҳо аҳамият мебахшад, на кори анҷомдодаашон. Аммо, дар асл, ба сухани шумо на мавқеи шумо, балки танҳо амалҳои шумо вазн медиҳанд.

Барои он ки дигаронро оташ занем, бояд худамонро сӯзонем. Агар мо хоҳем, ки сухани мо ба эътибор гирифта шавад, мо бояд на танҳо сухан, балки коре кунем.

Ҳамаи дуюм: «Ана ман дар замони худам...».

Бисёр одамон танҳо бо хотиррасон кардани муваффақиятҳои гузаштаи худ зиндагӣ мекунанд. Онҳо танҳо як сояи гузаштаи худ ҳастанд. Ба ин вазъият харчониба роҳ надодан лозим аст.

Агар хоҳем, ки мо ба таври ҷиддӣ муносибат кунем, мо бояд давра ба давра ба фаъолияти пурмахсул баргардем ва ба натиҷаҳо ноил шавем. Ҳар як намуди фаъолият шаклҳо ва давраҳои худро дорад ва онҳо бояд риоя карда шаванд.

Барои санъаткор шояд дар ду сол як маротиба асари навбатии худро пешкаши мардум кунад кифоя бошад. Ҷарроҳ метавонад аз таҷрибаи ҷарроҳӣ як сол танаффус бигирад, аммо пас ӯ бояд ба он баргардад. Дар бисёр дигар соҳаҳои саноат ин давраҳо боз ҳам кутохтаранд. Масалан, дар бораи фурӯшандае, ки дар солҳои гузашта ба пешравиҳои назаррас ноил шудааст, аммо дар моҳҳои охир ба кори худ пурра машғул нашудааст, бояд хеле танқид кард. Кори ӯро фақат аз рӯи миқдори фурӯши дар давраи охир ба даст овардааш баҳо додан лозим аст.

Доми сеюм: "Шумо хоҳед дид, ки ман чӣ мешавам..."

Ба одамоне, ки дар бораи комёбиҳои ояндаи худ гуё ба ҳама чиз ноил шуда бошанд, хеле шубҳа кардан лозим аст. Ин риторикҳо чизҳоеро, ки то ҳол анҷом надодаанд, бо чанд дастовардҳои воқеӣ чунон моҳирона муттаҳид мекунанд, ки ба назар мерасад, ки шумо воқеан дар назди шумо ғолиб ҳастед. Дар асл, шумо аксар вақт бо як сухангӯи оддӣ сарукор доред.

Шуҳрати шумо ба муваффақиятҳои аллакай ба даст овардашуда ва эҳтиром ба коре, ки ҳоло мекунед, асос ёфтааст. Албатта, барои пешвои хуб дидгоҳи оянда низ лозим аст. Агар одамон, чун қоида, чизҳоро танҳо тавре бинанд, ки дар айни замон пайдо мешаванд, пас менеҷер метавонад бубинад, ки онҳо дар оянда чӣ гуна мешаванд.

Аммо шумо бояд ин дидгоҳро ба дигарон бирасонед, то шавқу ҳаваси онҳо барои расидан ба ин ҳадафҳоро бедор кунед.

Барои ин зарур аст, ки сухани шумо бо амал устувор бошад- Охир, кор аз сухан баландтар аст. Одамоне, ки кори шуморо тамошо мекунанд, бояд мутмаин бошанд, ки «бо чунин муносибат ба тиҷорат, шумо ҳатман муваффақ хоҳед шуд». Агар шумо дар як лоиҳаи ояндадор кор карда истода бошед, пас ба зудӣ ба шумо лозим меояд, ки баъзе дастовардҳоро ба дигарон нишон диҳед. Суханони зебо ҳеҷ гоҳ ҷои меҳнат ва муваффакиятхоеро, ки аз он ба миён меоянд, нахоҳанд гирифт.

Дом №4: Набудани намунаи пешқадам

Бисёр одамон мехоҳанд дар лоиҳаҳои бузург ва ҷиддӣ иштирок кунанд. Агар дар назди онҳо чунин мақсад кашида, онро боварибахш баён карда бошӣ, он гоҳ тарафдору пайравон ёфтан он қадар душвор нест. Бо вуҷуди ин бисёр одамон аз душвориҳои калон дар интихоби кадрҳо шикоят мекунанд. Фақат аз онҳо шунидан мумкин аст, ки мутахассисони хуб ёфтан мумкин нест. Дар асл, бисёр чиз аз он вобаста аст, ки шумо чӣ гуна шахсан одамонро ба худ ҷалб карда метавонед. Агар шумо намунаи илҳомбахш набошед, ҳеҷ кас ба шумо пайравӣ намекунад.

Ба худ савол диҳед: Оё шумо худатон ба чунин шахс пайравӣ мекунед? Дар моҳҳои охир шумо ба чӣ ноил шудед? Дар бораи интизоми худ ва услуби кори худ фикр кунед. Шумо чӣ қадар меҳнат кардед? Нақшаҳои шумо то куҷо амалӣ мешаванд?

Агар шумо хоҳед, ки хоҳиши дар дигарон меҳнат карданро таҳрик диҳед, пас шумо бояд дар ин кор намуна бошед. Барои ин дар хона нишаста дастур додан кифоя нест. Агар шумо худатон самаранок набошед, шумо ҳеҷ гоҳ ба муваффақияти дарозмуддат ноил намешавед.

Бо иҷрои худ дигаронро ба ҳайрат оред

Гап дар бораи он нест, ки шумо бояд доимо бо чизе банд бошед, балки дар он аст, ки дар кори шумо фаъолияте, ки даромад меорад, кадом ҷойро ишғол мекунад. Вақте ки шумо бештар ва бештар муваффақ мешавед, доираи вазифаҳои шумо тағйир меёбад ва тағйир меёбад.

Бо вуҷуди ин, шумо бояд доимо исбот кунед, ки шумо қобилияти ба даст овардани натиҷаҳои мушаххасро гум накардаед. Шумо инчунин бояд вақт аз вақт ғамхорӣ кунед, то бо коргарони худ дар шароити баробар рақобат кунед. Усулҳои худро ба онҳо нишон диҳед ва самаранокии онҳоро исбот кунед. Ҳамеша дигаронро бо ғояҳои нав ва иқтидори онҳо мутаассир кунед.

Дар ин ҳолат, ба суханони шумо бо эътимод муносибат карда мешавад ва дар ҳама ҷо шуморо пайравӣ мекунад.

Намунаи шумо (мусбат ё манфӣ) ҳамеша ба амалҳои тобеон таъсир мерасонад. Агар шумо доимо аз кор парешон бошед, пас кормандони шумо низ ҳамин тавр мекунанд. Агар шумо боинтизом бошед ва ба муваффақият диққат диҳед, ҳамон хислатҳо дар зердастонатон пайдо мешаванд. Агар шумо сахт меҳнат кунед, онҳо ҳам меҳнат мекунанд.

Интизор нашавед, ки шумо метавонед кормандони худро гумроҳ кунед. Онҳо ҳама чизро ба таври комил мебинанд. қоидаҳои се рӯз Мо дар бораи чӣ гуна кор кардани мағзи мо, бахусус тафаккури тафаккур хеле кам медонем. Масалан, мо то ҳол фаҳмонда наметавонем, ки чаро ҳавасмандӣ ва шавқу рағбати мо ин қадар зуд пажмурда мешавад. Аммо, хушбахтона, мо медонем, ки бар зидди ин падида чӣ чораҳо андешидан мумкин аст.

Як техникаи оддӣ вуҷуд дорад, ки ба шумо имкон медиҳад, ки ҳавасмандиро дар сатҳи баланд нигоҳ доред - ин қоидаи се рӯз аст.

Дар он гуфта мешавад, ки ҳар се рӯз ба мо боз як муваффақият лозим аст. Муваффақият ҳар як натиҷаи мусбати ченшаванда мебошад. Мутаассифона, бисёриҳо худро аз ин лаззат маҳрум мекунанд. Дар ҷараёни кор дар ҳама гуна лоиҳа, шумо набояд қатъ накунед, то ҳадди аққал муваффақияти хурде ба даст оред.

Агар дар давоми се рӯз шумо ба муваффақият ноил нашавед, пас баъзан ҳавасмандии шумо ба сифр меафтад. Аммо баъд аз ин, барои ворид шудан ба ритми кории қаблӣ кӯшишҳои зиёд лозиманд. Мисоли қатораро баррасӣ кунед. Ҳангоми бо суръати тамом ҳаракат кардан, он ҳама монеаҳоро аз роҳи худ мерӯфтад. Агар шумо ҳар се рӯз ягон натиҷа ба даст оред, пас шумо ҳавасманд мемонед. Дар ин ҳолат, кори шумо то ҳадди имкон самаранок аст ва шумо ба таври худкор барои дигарон намунаи мусбӣ мешавед.

Қоидаи се рӯз барои кормандони шумо

Барои нигоҳ доштани ҳавасмандӣ ва суръат, ҳар як тобеи шумо низ бояд ҳар се рӯз ба ягон натиҷа ноил шавад. Ба онҳо механизми ин ҳодисаро фахмонда, рафти корро тавре ташкил кунед, ки ба даст овардани натиҷаҳои мобайнӣ таъмин карда шавад.

Илова бар ин, кормандон ҳар се рӯз ба дастгирии шумо ниёз доранд (ҳадди аққал). Ин метавонад баъзе суханони рӯҳбаландкунанда ё ангеза дар ҳама гуна шакле бошад, ки ба одамон нишон медиҳанд, ки онҳо дар ихтиёри худ нестанд ва метавонанд ба кӯмаки шумо такя кунанд.

Коргари наве, ки нав ба кор шурӯъ мекунад, ҳанӯз дар ҳар се рӯз муваффақият ба даст оварда наметавонад, вале ӯро дар ҳар се рӯз рухбаланд ва дастгирӣ кардан лозим аст. Имкониятҳои зиёде барои ин вуҷуд доранд: суҳбати кӯтоҳи шахсӣ, кори муштараки анҷомдодашуда, занги телефон, китоб ё кассетаи аудиоӣ, ки аз шумо супурда мешавад.

Барои он ки ба тобеон ҳар се рӯз чунин дастгирӣ расонед, шумо бояд ба кор дилсӯз бошед. Шумо худатон ба ангеза ва шавқу ҳавас ниёз доред. Ва барои ин ягон воситаи беҳтаре нест, назар ба ҳар се рӯз муваффақият ба даст оваранд. Ҳеҷ кас наҷот нахоҳад дод суръати шумо беҳтар аз пешрафти худи шумост. Ин метавонад ҳама гуна натиҷаҳое бошад, ки дар ҳама соҳаҳои ширкат ба даст оварда шудаанд. Ва ҳар яке аз ин муваффақиятҳо ҷиҳати мусбат дорад ба тамоми коллектив таъсир мерасонад.

Агар шумо хоҳед, ки тобеонатон тезтар ҳаракат кунанд, шумо бояд зудтар ҳаракат кунед.

Ба муваффақият фирефта нашавед

Аз як тараф, ҳар се рӯз ба шумо натиҷаи муайян лозим аст. Аз тарафи дигар, муваффақият на ҳамеша исбот мекунад, ки шумо барои ноил шудан ба он сахт меҳнат кардаед. Шояд ин натиҷаи кӯшишҳои се ҳафта пеш буд.

Коре, ки дар ин ҳафта карда будед, шояд то як моҳ баъд самар надиҳад. Он чизе, ки шумо дар ин семестр кор кардаед, танҳо ба натиҷаҳо дар оянда таъсир мерасонад. Дар давраи рукуд кор мекунад, шояд онҳо худро танҳо дар мархалаи навбатии баландшавӣ ҳис кунанд.

Ҳамин тавр, натиҷаҳои имрӯза ба даст овардашуда набояд ба саъю кӯшиши имрӯза алоқаманд бошанд. Аксар вақт онҳо натиҷаи корҳои гузашта мебошанд. Даромади имсолаи шумо натиҷаи ҷамъбасти тамоми фаъолияти солҳои гузашта мебошад.

Пас, нагузоред, ки муваффақияти имрӯза шуморо фиреб диҳад. Ба амалҳои худ бештар диққат диҳед ва пайваста боварӣ ҳосил кунед, ки онҳо самараноканд.

Ғолибон ҳеҷ гоҳ марҳилаи истеҳсолиро тарк намекунанд. Онҳо боварӣ доранд, ки амалиёти имрӯзаи онҳо барои муваффақиятҳои оянда замина мегузорад. Суханони ғолибон ҳаргиз аз амал дур намешаванд. Онҳо пурмахсул меҳнат мекунанд ва аз ин рӯ, доимо ибрати хуб нишон медиҳанд.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз мекӯшам барои дигарон намунаи илҳомбахш бошам:

1. Тамоми кӯшишамро ба харҷ медиҳам, то бевосита дар кори пурсамар иштирок кунам.

2. Нақшае месозам, ки ҳар се рӯз ба натиҷаи мушаххас расиданро таъмин кунад. Қоидаи се рӯзро риоя мекунам.

3. Бо кормандони нав мунтазам дар тамос мешавам ва онҳоро дастгирӣ мекунам, то истифодаи қоидаи се рӯзро омӯзанд. Баъд аз он ҳам кӯшиш мекунам, ки ҳар се рӯз дастгирии маро эҳсос кунанд.

4. Медонам, ки намунаи шахсӣ беҳтарин усули роҳбарист. Аз худ мепурсам: «Оё мехостам роҳбаре мисли худам дошта бошам?»

5. Месанҷам, ки оё танҳо бо дастовардҳои гузашта худро тасаллӣ медиҳам ё паси нақшаҳои ҳанӯз амалинашуда пинҳон мешавам. Орзую нақша хубанд, вале бояд бо амал тақвият ёбанд.