Қонуни № 18

Ба одамон он чизеро диҳед, ки ба он ниёз доранд

Офтобу шамол ба гунае баҳс мекарданд, ки кадоме аз онҳо пурзуртар аст ва барои ин онҳо қарор доданд, ки бубинанд, ки кӣ аввал раҳгузаронро пӯшонад.

Шамол ба муқобили одам гаштаю баргашта мевазид. Аммо вай ҳар қадар сахттар вазид, ҳамон қадар чуқуртар ба куртааш печида, бо ду дасташ чанг мекард. Вақте ки шамоли хасташуда роҳ дод, офтоб бо шуоъхои худ одамро гарм кард. Том зуд гарм шуд ва ӯ куртаашро кашид.

---

Агар мо ба одамон фахмо, меҳрубонӣ, дилсӯзӣ ва оромона, дустона ва манфиатдор муносибат кунем, мо ба бисёртар муваффақ мешавем. Чунин муносибат бояд бо орзуҳои самимӣ дар бораи некӣ ва хушбахтии дигарон якҷоя карда шавад. Барои он ки номгӯи эпитетҳоеро, ки чунин муносибатҳоро тавсиф мекунанд, хеле дароз надиҳем, биёед онҳоро барои осонии фаҳмиш "муҳаббат" номем.

Муҳаббат

Муҳаббат танҳо эҳсосе нест, ки худ аз худ ба вуҷуд меояд. Ин вожа аллакай чунон фарсуда шудааст, ки бисёриҳо аз талаффузи он шарм мекунанд. Ва аммо, агар шумо ба худ савол диҳед, ки одамон аз ҳама бештар ба чӣ ниёз доранд, пас ҷавоби дақиқтарин шояд муҳаббат бошад. Он муносибатҳои моро бо дигарон мисли ҳеҷ чизи дигар соддатар мекунад. Бо ёрии он ҳамаи масъалахо тезтар хал мешаванд.

Муҳаббат қавитарин ва донотарин қудрат дар олам аст. Чӣ қадаре ки мо ба дигарон муҳаббати бештаре диҳем, ҳамон қадар зудтар ба ҳадафҳои худ ноил мешавем ва ҳамон қадар нерӯмандтар мешавем. Агар ба шумо ду вариант барои расидан ба ҳадаф пешниҳод карда шавад, ки яке бо бештар ва дигаре бо душвориҳои камтар алоқаманд аст, пас шумо, албатта, интихоби дуюмро оқилона интихоб мекунед. Муҳаббат дар роҳ душворӣ эҷод намекунад ва аз ин рӯ, зудтар ба ҳадаф мерасонад. Ҳамаи усулҳои дигар бо хароҷоти баланди энергия алоқаманданд. Аз нигоҳи иқтисодӣ инсон бояд ҳамеша ба нафъи ишқ интихоб кунад.

Муҳаббат қувваи тавоно аст. Аммо дар амал одамон аксар вақт роҳи ҷангро интихоб мекунанд. Мо боварӣ дорем, ки мубориза шуморо зуд ба натиҷаи дилхоҳ мерасонад. расидан ба мақсад дар мубориза таъсирбахштар ба назар мерасад ва мо ба назари худамон пурзуртар мешавем. Аммо бо роҳи ҷанҷол хал кардани масъала танҳо самараи кӯтоҳмуддат медиҳад. Дар оянда ногузир проблемахои нав ба миён меоянд. Ҳеҷ чиз соддатар ва муассиртар аз муҳаббат вуҷуд надорад - дар ниҳоят, як қатраи асал метавонад занбӯри асалро нисбат ба як деги пур аз сафро ҷалб кунад.

Истифодаи амалӣ

Табибе, ки ба беморони худ самимона ва бо шавқ муносибат мекунад, бовариноктар аст ва аз ин рӯ самараноктар табобат мекунад.

Ҳамин хислатҳои фурушанда ба вай имконият медиҳанд, ки бештар мол фурушад. Роҳбари коллектив бо нишон додани фахмо нисбат ба тобеон натиҷаҳои беҳтарин ба даст меоварад. Волидайне, ки муҳаббати худро нисбат ба фарзанд пинҳон намедоранд, ба ӯ беҳтарин тарбия медиҳанд. Фақат дар асоси муҳаббат ва фаҳмиш боварии дарозмуддати байни одамон ба вуҷуд меояд, ки барои фаъолияти якҷоя зарур аст.

Бисёр одамон дар дил омодаанд, ки ба дигарон бо муҳаббат муносибат кунанд, аммо онҳо намедонанд, ки чӣ тавр ин корро кунанд. Шумо бешубҳа Қоидаи тиллоиро медонед: "Ба одамон ҳамон гуна муносибат кунед, ки шумо мехоҳед, ки онҳо ба шумо муносибат кунанд." Ин қонуни хеле пуркиматест, ки фоидаи зиёд меорад.

Аммо он як тараф ҳам дорад. Ҳама одамон гуногунанд. Хоҳиш ва эҳтиёҷоти онҳо ба мо мувофиқ нест. Мо истифода наметавонем ҳамчун асоси муошират танҳо системаи арзиши худ. Бинобар ин, дар Қонуни мо рақами 18 гуфта шудааст: «Ба одамон он чизеро, ки онҳо мепӯшанд, диҳед лозим аст». Мо бояд ба одамон тавре муносибат кунем, ки онҳо мехоҳанд. Мо Шумо ҳақ надоред, ки эҳсосоти онҳоро ранҷонед, аз ин рӯ шумо бояд дарк кардани онҳоро омӯзед.

Ин маънои онро дорад, ки ба одамон бодиққат нигоҳ кардан ва онҳоро омӯхтан. Ҳар як шахс дар бораи хоҳишҳо ва ниёзҳои худ сигналҳо мефиристад. Санъат ин аст, ки ин сигналҳоро гирифта, онҳоро дуруст шарҳ диҳад. Он гоҳ мо метавонем бо онҳо тавре муносибат кунем, ки онҳо мехоҳанд, на ба мо. Дар ин муносибатҳо ҳеҷ гуна ихтилоф вуҷуд надорад.

Биёед дар бораи муносибат бо шахси дигар ҳамчун суратҳисоби бонкӣ фикр кунем. Агар суратҳисоб холӣ бошад ва дар айни замон барои пардохти чизе фаврӣ бошад, пас мушкилот ба миён меояд. Агар дар суратҳисоб маблағи кофӣ мавҷуд бошад, пас ҳеҷ гуна сюрпризҳо ба шумо мушкилот намеоранд. Аз ин рӯ, ҳамеша ғамхорӣ кардан лозим аст, ки ҳама вақт аз ҳисоби муносибати шумо бо ин шахс квитансияҳои нав гирифта шаванд. Чӣ қадаре ки шумо онҳоро ҷамъ кунед, муносибати шумо бо ӯ ҳамон қадар ҳамоҳанг хоҳад буд. бисту чор қоидаҳои тиллоӣ Қоидаҳои дар поён овардашуда ҳамчун роҳнамо хизмат мекунанд, то ба шумо ба одамон он чизеро, ки ба онҳо лозим аст, диҳед. Ба онҳо часпида - ва ҳисоби муносибатҳои шумо бо одамон ҳамеша пур хоҳад буд.

1. Дар ҳар фурсат одамонро дастгирӣ ва ташвиқ кунед.

Муваффақиятҳои онҳоро, ҳатто хурдтарин муваффақиятҳоро таъриф кунед. Ситоиш мисли нурҳои офтоб аст. Бе он одам калон шуда наметавонад. Ситоиш ҳеҷ гоҳ кофӣ нест.

2. Ба одамон имконият диҳед, ки ҳамеша чеҳраи худро ҳифз кунанд.

Ҳеҷ гоҳ касеро таҳқир накунед ва масхара накунед. Ба хатогиҳои дигарон аз ҳад зиёд аҳамият надиҳед.

3. Дар бораи одамоне, ки аз паси онҳо ҳастанд, танҳо суханони нек бигӯед. Агар наёбед дар одам ҳеҷ чизи мусбате нест, беҳтараш хомӯш бошед.

4. Одамонро бодиққат тамошо кунед. Дар ин ҳолат, шумо бештар ҳастед ба кори неки онҳо аҳамият диҳед, таърифи шумо сазовор мешавад ва ба хушомадгӯй монанд нахоҳад шуд.

5. Ҳамеша ба эҳсосот ва ниятҳои наҷиби одамон муроҷиат кунед.

Вақте ки онҳоро шоиста ва ростқавл мешуморанд, ҳама хурсанд мешаванд. Агар хоҳед, ки шахс ба тарафи беҳтар тағйир ёбад, ба ӯ муносибат кунед, ки гуё ӯ аллакай хислатҳои хуб дошта бошад. Дар ин ҳолат, ӯ тамоми кӯшишро ба харҷ медиҳад, ки шуморо ноумед накунад.

6. Ба қадри имкон одамонро камтар танқид кунед. Танқид бояд бошад ба аъмоли одам, на ба худ. Бо ҳар роҳ нишон диҳед, ки шумо ба ӯ меҳрубонона муносибат мекунед ва ба ӯ кӯмак кардан мехоҳед. Ҳеҷ гоҳ касеро дар навиштан танқид накунед.

7. Ба шахс имконият диҳед, ки худро худро ҳис кунад аҳамият. Ба ҷои он ки ҷиҳатҳои тавонои худро нишон диҳед, заифии худро эътироф кунед. Агар шумо хоҳед, ки душман созед, ба онҳо бартарии худро нишон диҳед. Агар шумо хоҳед, ки дӯстонро ба даст оред, пас бартарии онҳоро дарк кунед.

8. Агар хато кардед, бахшиш пурсед. Агар интизор бошед аз касе сарзаниш кунед, аз ӯ пеш шавед ва худатон ба гуноҳи худ иқрор шавед.

9. Пешниҳод - ба ҷои фармоиш додан. Пас Бо ин роҳ, шумо метавонед бидуни барангехтани муқовимат ҳамкориро барқарор кунед.

10. Бифаҳмед, ки баъзан дигарон метавонанд хашмгин шудан. Ғазаб аксар вақт нишон медиҳад, ки шахс ба кӯмак ва таваҷҷуҳ ниёз дорад. Ба ӯ ҳамдардӣ зоҳир кунед. Инсон ба он ниёз дорад.

11. Ба қадри имкон камтар суҳбат кунед. Ба дигарон имкони суханронӣ диҳед ва шунавандаи хуб бошед.

12. Ба шахс бовар кунонед, ки ин идея аз они онҳост. Агар а идея хуб аст, фарқ надорад, ки онро кӣ аввал ба миён овард. Ба ҳар як Ман мехоҳам эҳсос кунам, ки ӯ мувофиқи фаҳмиши худ амал мекунад.

Баҳр аз ҳама дарё муҳимтар аст, зеро дар зери он аст.

13. Сухани баромадкунандагонро қатъ накунед, ҳатто агар шумо ба назар чунин мерасад, ки онҳо хато мекунанд. Онҳо ба ҳар ҳол ба шумо гӯш нахоҳанд дод, то ба охир гап назананд.

14. Кӯшиш кунед, ки ҳама чизро аз нуқтаи назари шахси дигар арзёбӣ кунед.

Ҳиндуҳо дар чунин мавридҳо мегӯянд: "Дар мокасинҳои дӯст як мил роҳ равед".

Доимо таҳлил кунед, ки рафтори ӯро чӣ мефаҳмонад. ҳама чизро фаҳмед

Ин маънои бахшидан ҳама чизро дорад.

15. Ҳеҷ гоҳ кӯшиш накунед, ки ҳақ будани худро исбот кунед. Ҳатто агар шумо оқил, нишон надиҳед. Розӣ шавед, ки шумо хато карда метавонед. Ин фавран хокро аз ҳар гуна баҳс маҳрум мекунад.

16. Бесабаб ҳам бештар ҳадя диҳед. Манифест эҷодкорона ба одамон хурсандӣ мебахшад. Чӣ қадаре ки туҳфаҳои шумо гуногун бошанд, ҳамон қадар одам боварӣ ҳосил мекунад, ки шумо дар бораи ӯ фикр мекунед.

17. Агар эътироз кунед, эҳсосоти худро нигоҳ доред. Аввал одамро гӯш кунед. Дар изҳороти ӯ нуктаҳоеро пайдо кунед, ки шумо дар бораи онҳо як фикр доред. Худтанқид кунед. Ба шахси дигар ваъда диҳед, ки дар бораи он чизе ки онҳо гуфтаанд, фикр кунед ва ба ӯ ташаккур гӯед.

18. Ба одамон таваҷҷуҳи самимӣ зоҳир кунед. дохил шавед аз рӯи шиор: ба одамон шавкманд бошед — ба ҷои шавқу ҳаваси онҳоро бедор кардан. Ба одамон кӯмак кардан омодагии худро нишон диҳед.

19. Табассум. Ҳеҷ кас ба ин қадар табассуми ту ниёз надорад шахсе, ки дар айни замон табассум кардан намехоҳад.

20. Ба шахсе бо истифода аз номи пуррааш муроҷиат кунед.

Ин нишонаи эҳтиром нисбат ба ӯ аст. Ба ҳама маъқул аст, ки номи пурраи худро аз тахаллуси кӯтоҳшуда ё бадтараш бишнавад.

21. Дунёро бо чашми шахси дигар диданро ёд гиред. зуд-зуд аз худ бипурсед: «Ӯ воқеан чӣ мехоҳад? Чӣ тавр ман ба ӯ кӯмак карда метавонам?"

22. Кӯшиш кунед, ки пас аз суҳбат бо шумо (аз ҷумла телефон) кайфият ва муносибати одам ба худ, баъд ба корхонаи шумо ва ниҳоят, шахсан ба шумо беҳтар гардид.

23. Бидонед, ки чӣ гуна бахшидан. Интизор нашавед.

24. Бо таъриф кардан ба дигарон бухл макун.

Албатта, кас наметавонад дарҳол ҳамаи ин қоидаҳоро ба таври комил азхуд кунад. Шояд чунин шахсе нест, ки ҳамеша онҳоро мушоҳида кунад.

Бо вуҷуди ин, барои ин идеал кӯшиш кардан мантиқист.

Риояи бисту чор қоида маънои онро надорад, ки шумо ҳатман нисбати ҳамаи одамоне, ки бо онҳо муошират мекунед, муҳаббат ҳис кунед. Асоси ин қоидаҳо танҳо муносибати таҳаммулпазирона ба одамон аст. Ҳар қадаре ки мо ба шахс таваҷҷуҳи бештар зоҳир кунем ва дар бораи ӯ ғамхорӣ кунем, таҳаммулпазирии мо ҳамон қадар қавӣ мешавад.

Баъзе одамон ин қоидаҳоро танҳо барои расидан ба ҳадафҳои худ истифода мебаранд. Ин муносибат ба рӯҳи қонуне, ки мо дар назар дорем, мувофиқ нест. Мақсади мо ороиш додани фасад нест. Вақте ки гулҳо пажмурда мешаванд, онҳоро бо чӯтка ранг намекунанд, то зеботар шаванд. Ба онҳо пору ва об додан лозим аст. Бисту чор қоида ба шумо кӯмак мекунад, ки ба дигарон чизҳои лозимаро диҳед.

Ҷаҳони гирду атрофи мо он чизест, ки мо ҳастем

Агар мо пайваста аз атрофиёнамон норозӣ бошем ва эҳсос кунем, ки моро бадхоҳони сахтгир иҳота кардаанд, пас аз эҳтимол дур нест, ки нукта дар ин ҷо на дар онҳо, балки дар худи мост. Воқеияти объективӣ вуҷуд надорад. Дунё ҳамон тавре аст, ки мо тасаввур мекунем. Дар як шахс мо мебинем, ки мо дар бораи ӯ чӣ фикр мекунем ҷонҳо.

Се роҳ барои муомила бо таҳаммул ва муҳаббат вуҷуд дорад:

• Аввалан, мо бояд аввал худро дарк кунем. Фақат Бо дӯст доштани худ, мо метавонем дигаронро дӯст дорем.

• Дуюм, мо набояд аз ҳад зиёд таҳлил кунем гирду атроф. Гулро ба қисмҳои таркибии он таҷзия карда, мо зебоии онро мекушем.

• Сеюм, мо бояд ба беҳтарин чизҳо диққат диҳем сифатҳои одамон. Бисёр одамон аз туҳмат кардани ҳамсояҳо лаззат мебаранд ва аксар вақт онҳоро хеле нодида мегиранд. Аммо бо ин кор, шумо ба худатон хизмат мекунед. Шустани устухонҳо ба дигарон, шумо ба хатогиҳо ва сустиҳои онҳо диққат медиҳед. Дар натиҷа, тамоми ҷаҳон барои шумо пур аз хатоҳо ва беадолатиҳо мегардад. Агар мо дар дигарон чизҳои мусбатро ҷустуҷӯ кунем хислатҳо, ҷаҳон барои мо хеле ҷолибтар мегардад. Чунон ки ҳикмати кадимаи халк мегӯяд: «Он чи дар одам бинӣ, худи ту ҳам мешавӣ. Агар рӯшноӣ бинӣ, нур мешавӣ, агар чиркӣ бинӣ, хок мешавӣ».

Вақте ки шуморо сарзаниш мекунанд, чӣ бояд кард?

Як устоди кӯҳнаи ҷанги тан ба тан тасмим гирифт, ки дигар дар набард ширкат накунад. Аммо баъд як ҷанговари ҷавон омад, то ӯро ба дуэл даъват кунад. Устои куҳансол нишасту ба ӯ вокуниш надод. Ҷанговар кӯшиш кард, ки ӯро ба зудӣ озор диҳад. Ӯ ва гузаштагони ӯро дашном дод. Устод ба тамоми ранҷу шиквахо сабру тоқат мекард. Дар охир ҷанговари ҷавон ба мақсади худ нарасид. Донишҷӯён дар ҳайрат аз устод мепурсиданд, ки чаро ӯ ба ҷинояткор ҷавоб намедиҳад, вале ӯ ба ин савол бо савол ҷавоб дод: - Агар касе ба шумо туҳфа доданӣ бошад ва шумо рад мекунед гиред, аз они кӣ мешавад?

— Албатта, ба онҳое, ки додан мехостанд, — ҷавоб доданд студентон.

"Ҳасад, кина ва кина низ ҳамин тавр аст"

— гуфт усто. - Агар шумо онҳоро қабул накунед, пас онҳо бо дигарон хоҳанд монд.

Муносибатҳо

Муносибати байни одамон вақте устувору самарабахш мешавад, ки ҳар ду тараф омода бошанд ба ҳамдигар чизи заруриро диҳанд. Баъзан касе ба ин омода нест ва бояд аз ӯ фосила гирифт. Ин қонун қурбонии бемаънӣ талаб намекунад. Бо вуҷуди ин, пеш аз даст кашидан беҳтар аст боз як бор барои барқарор кардани муносибати хуб кӯшиш кунем.

Баъзан шумо бояд мушоҳида кунед, ки баъзе одамон ба бегонагон нисбат ба аъзоёни оилаи худ эҳтироми бештар зоҳир мекунанд. Фаромӯш накунем: мо бояд ба ҳама чизҳое, ки ба онҳо лозим аст, диҳем. Албатта, ин пеш аз ҳама ба онҳое дахл дорад, ки мо дӯст медорем.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз додани он чизеро меомӯзам, ки одамон ба он ниёз доранд:

1. Муҳаббатро роҳи оқилона ва камхарҷи зиндагӣ медонам ва мекӯшам ниёзҳои одамонро дарк кунам.

2. «Ҳисоби муносибатҳо»-ямро бо панҷ шахси муҳимтарини зиндагӣ месанҷам ва фикр мекунам, ки чӣ гуна онро ғанӣ созам.

3. Қоидаҳои тиллоиро роҳнамои худ қарор медиҳам. Онҳоро нусхабардорӣ карда, дар ҷойи намоён мегузорам ё ҳамроҳ мебарам ва пеш аз суҳбати муҳим такрор мекунам.

4. Муносибатамро ба одамони гуногун менависам ва гоҳ-гоҳ навиштаҳоямро муқоиса мекунам. Мехоҳам бубинам, ки чӣ гуна нисбат ба одамон ҳамдардтар мешавам ва бисту чор қоида тадриҷан ба одат ва ниёзи дарунӣ табдил меёбанд.

5. Бо шахси дӯстдоштаам ҳамон гуна бо диққат, меҳрубонӣ ва ҳассосият муносибат мекунам, ки дар вохӯрии аввал мекардам.