Пешгуфтор

Оё фикр мекунед, ки ба дастовардҳои бештар қодиред? Оё орзуҳо доред, вале бори уҳдадориҳо ва корҳои ҳаррӯза бар дӯшатон вазнинӣ мекунад? Ё шояд аз бисёр чизҳо аллакай ноумед шудаед?

Эйнштейн гуфтааст, ки дар ҳар кӯдак нобиғае нуҳуфтааст. Ҳар яки мо имконият ва ҳаққи ғолиб шуданро дорем.

Шояд ҳоло шумо ҳамон эҳсосеро доред, ки ман солҳои пеш аз сар гузаронда будам. Он вақт ман «нишонаҳои роҳ» — маслиҳатҳоеро меҷустам, ки дар қабули қарорҳои зиндагӣ роҳнамоям шаванд.

Ҳамааш аз он оғоз шуд, ки ба устодам гуфтам: «Ман омодаам ҳама чизро бидиҳам, то мисли шумо муваффақ шавам». Ӯ бо шубҳа сар ҷунбонд: «Ба ин чандон бовар надорам, ҷаноби Шефер».

Ман ӯро бовар кунондам, ки ҷиддӣ мегӯям. Ӯ ҷавоб дод: «Пас ҳафтае се маротиба барои омӯзиш назди ман биёед. Ҳар чизеро, ки мешунавед, нависед ва ҳар чӣ мегӯям, иҷро кунед».

Дар аввал мехостам формулаи муваффақият ва хушбахтиро пайдо кунам. Аммо чунин формула, албатта, вуҷуд надорад.

Баъд аз устодам хоҳиш кардам, ки дар ҳалли мушкилоти рӯзмарраам кӯмак кунад. Вале ин дафъа ҳам интизориҳоям амалӣ нашуданд. Ӯ ба ҷойи он ки вазъиятҳои душворро ҳамроҳам ҳал кунад, қонунҳои ғолибонро шарҳ медод. Он чизе, ки дар оғоз намефаҳмидам, баъдтар бароям ба ганҷинаи бепоёни хирад табдил ёфт. Ман на танҳо ҳалли мушкилоти имрӯзаро омӯхтам, балки барои оянда низ дониш андӯхтам.

Албатта, имрӯз ҳам бо вазъиятҳои душвор рӯ ба рӯ мешавам. Аммо ҳар дафъа аз худ мепурсам: «Устодам дар ин бора чӣ мегуфт?» Дар хаёлам ҳанӯз овозашро мешунавам, чеҳраашро мебинам ва дастгириашро эҳсос мекунам.

Дар зиндагиям лаҳзаҳое буданд, ки атрофиён мекӯшиданд маро ба дурустии рафторам шубҳанок кунанд. Дар чунин вақтҳо суханони устодамро ба ёд меовардам: «Он чизе, ки маро ба хашм меорад, хор кардани дигарон аст — инкор кардани имкони ба муваффақият ва хушбахтӣ расидани онҳо. Дар хотир доред: ҳеҷ кас ҳақ надорад ба дигаре бигӯяд: “Ту ҳеҷ гоҳ ба зиндагӣи беҳтар ноил намешавӣ!” Ҳеҷ кас набояд ин суханро ба худаш ҳам бигӯяд».

На ба ҳар кас муяссар мешавад, ки дар зиндагӣ бо чунин устоде вохӯрад. Аз ҳамин сабаб ин китобро навиштам. Дар он ҳамаи принсипҳои муваффақиятеро гирд овардаам, ки замоне омӯхта будам.

Аҷиб аст, вале сухан аз ҳақиқатҳои дерина ва аз озмоиши замон гузашта меравад. Баъзеашон ба аксари одамон маълуманд, аммо кам ба кор бурда мешаванд. Баъзе андешаҳоро даҳ сол боз мешиносем ва танҳо дар соли ёздаҳум бо тааҷҷуб дармеёбем, ки чӣ қадар амиқу пурсамаранд.

Ҳангоми кор бо ин китоб мумкин аст се чизро пай баред. Аввал, баъзе қонунҳо гӯё ба ҳам мухолифанд. Ин метавонад сабаби танқиди баъзе хонандагон гардад. Вале қонунҳои ғолибон ба зиндагӣ дахл доранд ва зиндагӣ пур аз тазод аст. Он чизе, ки зиддият менамояд, дар асл ҷанбаҳои гуногуни як кулл аст.

Дуюм, бо такрорҳо рӯ ба рӯ мешавед. Бо ин мехоҳам нишон диҳам, ки қонунҳои ҷудогона ба ҳам пайванд доранд. Танҳо бо дарки ин робитаҳо метавонед зиндагӣи худро воқеан ғанӣ гардонед.

Сеюм, мумкин аст пай баред, ки мувофиқи қонунҳои ғолибон зиндагӣ кардан ҳамеша осон нест. Вале шумо барои ин неруи кофӣ доред. Метавонед зиндагӣи худро дар ҳар лаҳза тағйир диҳед. Муваффақият бештар натиҷаи тарзи зиндагиест, ки бар принсипҳои муайян бунёд шудааст, на танҳо бахту иқбол.

На ҳама ин роҳро меписанданд. Бисёриҳо худро қурбонии вазъият мешуморанд ва бо ин ҳамеша баҳонаи тайёр доранд.

Аммо ҳақиқат ин аст: интихоб дар дасти шумост! Ҳама чиз бештар ба тарзи истифодаи вазъият вобаста аст, на ба худи вазъият. Ману шумо — ҳар яки мо — имкони ғолиб шудан дорем. Дар ин китоб роҳҳои зиёде пешниҳод шудаанд, ки метавонед онҳоро фавран дар амал бисанҷед.

Умедворам, ки «Қонунҳои ғолибон» ба дилатон роҳ меёбад ва шуморо ба амал илҳом мебахшад. Аз самими дил орзу мекунам: Орзуҳоятонро амалӣ созед.

Зиндагӣи ҳаррӯзаатонро бо рӯйдодҳои хотирмон ғанӣ гардонед.

Ба ҳамон шахсе табдил ёбед, ки қобилияти шуданашро доред.

Бо эҳтиром, Бодо Шефер

Маслиҳати ман

Дар қонуни № 6 мефаҳмед, ки бо ин китоб чӣ гуна кор кардан беҳтар аст.

Қонуни № 1

Қарор қабул кунед

Боре дарёи хурде ба канори биёбони бузург расид. Овозе шунид: «Натарс, ба роҳат идома деҳ». Аммо дарё аз ворид шудан ба сарзамини ношинос ва аз тағйир ёфтан метарсид. Мехост пуробтар шавад ва зиндагӣи ҷолибтар дошта бошад, вале ҷуръати таваккал кардан надошт.

Овоз исрор мекард: «Агар ин қадамро нагузорӣ, ҳеҷ гоҳ намефаҳмӣ, ки ба чӣ қодир ҳастӣ. Бовар кун, ки дар зиндагӣи нав хуб хоҳӣ буд. Ором бош ва пеш рав».

Дарё қарор дод роҳашро идома диҳад. Роҳ душвор буд. Биёбон торафт гармтар шуд ва ниҳоят тамоми оби дарё бухор гардид. Қатраҳо ба ҳаво баланд шуда, абр шуданд. Шамол чанд рӯз онҳоро болои биёбон бурд, то ба баҳр расиданд. Дар он ҷо борон борид.

Акнун зиндагӣи дарё аз орзуяш ҳам зеботар буд. Дар миёни мавҷҳои баҳр бо шодӣ ҳаракат карда, меандешид: «Зиндагиям борҳо дигар шуд, вале акнун худро ёфтам».

---

Барои одамон тасмим гирифтан дар бораи чизе осон нест - хусусан агар онҳо бояд як навъ таваккал кунанд. Моро тарси номаълум бозмедорад. Баъд аз ҳама, шояд рӯй диҳад, ки бисёр чизҳо бояд тағйир дода шаванд: тарзи муқаррарии зиндагӣ, ҷои истиқомат, доираи дӯстон ва шиносон. Аммо бузургтарин тағйирот дар дохили худи шумо ба амал меояд. Ин аст он чизе, ки аксари одамонро метарсонанд. Як хел бимонед ё ба сӯи беҳтар тағйир диҳед - интихоб аз они шумост. Дар хотир доред: ҳама гуна афзоиш, ҳама тағйирот аз қарор оғоз мешавад.

Тарс аз қабули қарори нодуруст бузург аст. Одам метарсад, ки қаламрави пешрафта ва бехатарро тарк кунад ва бо чизи номаълум рӯ ба рӯ шавад.

Аммо танҳо ин қадам ба шумо имкон медиҳад, ки афзоиш диҳед. Ин бузургтарин имкони шумост.

Ҳар як қарор бо талафот меояд.

Калимаи «қарор» бо «маҳрумият» ҳамсадо аст. Бо қабули як қарор, шумо ҳамаи дигаронро рад мекунед, онҳоро тарк мекунед. Шумо дидаву дониста худро аз тамоми имкониятҳои дигар маҳрум мекунед.

Ҳар як қарори муҳим шуморо маҷбур мекунад, ки байни гузашта ва оянда интихоб кунед. Мулоҳиза метавонад шуморо ба хулосае барорад, ки беҳтар аст он чизеро, ки аллакай доред, нигоҳ доред. Аммо дар айни замон шумо аз ҳама имкониятҳои нав даст мекашед. Ва ин маънои онро дорад, ки шумо бо орзуҳои худ дар бораи ояндаи беҳтар ҷудо мешавед. Бо вуҷуди ин, шумо метавонед гузаштаро тарк кунед ва худро комилан ба ҳадафҳо ва орзуҳои худ бахшед.

Ҳангоми нигоҳ доштани гузаштаи "эътимоднок" ба орзуи худ расидан ғайриимкон аст. Шумо ҳатман маҷбур мешавед, ки аз ҳаёти муқаррарии худ ё имкони амалӣ кардани орзуҳои худ ҷудо шавед.

Шумо чиро интихоб мекунед? Гузашта ё имкони зиндагӣи беҳтар?

Ҷавобро танҳо шумо медонед. Танҳо шумо медонед, ки оё шумо ягон тағйирот ворид кардан мехоҳед. Дар хотир доред: ҳама гуна тағйирот аз қабули қарор оғоз мешавад. Чизе, ки шумо бешубҳа бояд даст кашед. Ва ин ҷасоратро талаб мекунад.

Дудилагӣ ба рушд халал мерасонад

Оё шумо медонед, ки маймунҳоро дар Африқо чӣ гуна сайд мекунанд?

Шикорчӣ сангеро ба андозаи тухми мурғ ба дарахти холӣ мегузорад, ки диаметраш тақрибан шаш сантиметр аст. Дар баробари ин, ӯ як намуди пурасрорро мегузорад. Маймунҳо аз масофаи бехатар ӯро тамошо мекунанд ва онҳо танҳо аз кунҷковӣ мешикананд.

Баъд шикорчӣ чанд метр ақиб мешавад. Дарҳол яке аз маймунҳо ба сӯи дарахт парида, панҷоҳашро ба чуқурӣ мечаспанд. Вай инро ҳис мекунад ягон объект вуҷуд дорад ва кӯшиш мекунад, ки онро берун кашад. Аммо диаметри ковок барои ин хеле хурд аст. Албатта, маймун дар ҳар лаҳза метавонад аз мушти худ санг раҳо карда, панчаашро гирад. Аммо ин берун аз ваколатҳои вай аст. Шикорчӣ меояд ва оромона маймунро ба халта меандозад.

Ба ҳамин тариқ, мо баъзан аз гузаштаи худ ҷудо шуда наметавонем. Ба он часпида, дастонамонро баста, аз ҳаёти нави хушбахтона даст мекашем. Ва дар ин ҷо мо ба саволи хеле муҳим дучор мешавем: мо воқеан ба чӣ ноил шудан мехоҳем?

Теодор Рузвелт гуфт: «Ба чизҳои бузург ҷуръат кардан беҳтар аст ва ба тантана ноил шавед, гарчанде ба нокомии зиёд дучор шавед, назар ба он ки дар қатори одамони миёнараве, ки на шодӣ ва на ранҷу азобро медонанд ва зиндагӣ мекунанд, ки дар он на ғалаба ва на бохт ҷои нест..

Ғолибон ба вазъияте, ки ба онҳо мувофиқ нест, часпида наметавонанд. Онҳо омодаанд, ки таваккал кунанд, зеро медонанд, ки ҳама натиҷаи дигар аз мавҷудияти ғайриқаноатбахш беҳтар хоҳад буд.

Барои аксари одамон дар Аврупо, камбизоатӣ маънои гуруснагӣ нест, балки реҷаи беақлонаи буданро дорад.

Байни бозӣе, ки шумо барои аз даст надиҳед, ва бозӣе, ки шумо мехоҳед ғолиб шавед, фарқияти куллӣ вуҷуд дорад. Касе, ки кӯшиш мекунад, ки аз даст надиҳад, ба хатар ва хатар гирифтор аст. Онҳое, ки ба пирӯзӣ нигаронида шудаанд, имкони пирӯзиро дар пеш мебинанд.

Ба фикри шумо кадоме аз ин одамон хушбахттар аст?

Сабабҳои қабули қарор

1. Бисёр одамон фикр мекунанд, ки онҳо бояд то охири умр як кореро анҷом диҳанд. амал.

Аммо охир, бештари мардум дар айёми ҷавонӣ касберо интихоб мекунанд, ки ҳанӯз чизеро намедонанд ва намефаҳманд. Шояд онҳо қарори дуруст қабул карданд, шояд не. Дар ҳолати охирин, дар бораи ҳалли нав фикр кардан меарзад. Аз худ бипурсед: коре, ки мекунед, ба шумо маъқул аст? Ҳаёт хеле кӯтоҳ аст, то ҳар рӯзе, ки шумо нафрат доред, ба кор равед. Муҳим нест, ки шумо чӣ кор мекунед, аммо шояд шумо ҷойеро, ки ягон каси дигар орзу мекунад, гирифта истодаед.

2. Бисёр одамон фикр мекунанд, ки онҳо метавонанд баъдтар қарор қабул кунанд. Аммо онҳое, ки ҳамеша тасмим гирифтанро то дертар ба таъхир мегузоранд, эътимод ба худро аз даст медиҳанд, нагуфтаанд, ки "аз тасмим гирифтан даст кашидан" вуҷуд надорад. Ҳатто агар шумо намехоҳед қарор қабул кунед, дар асл шумо аллакай онро қабул кардаед. Шумо қарор кардед, ки ҳама чиз бояд ҳамон тавре ки буд, боқӣ монад. Ба ибораи дигар, шумо қарор додед, ки ҳеҷ чизро қарор надиҳед.

Аммо, ин ҳолат бо хароҷоти баланди энергия алоқаманд аст. Он ба шумо фишор меорад ва шуморо аз озодии амал маҳрум мекунад.

Бо вуҷуди ин, бисёриҳо баҳс мекунанд, ки интихоби интихоб ҳеҷ гоҳ дер нест. Шумо мебинед, ки ин тавр нест, вақте ки шумо ҳадафи худро ҳамчун қадами эскалатор тасаввур мекунед. Ҳамеша дар ҳаракат, аз шумо дур мешавад. Агар шумо бо қарори худ каме дигар интизор шавед, вай дастнорас хоҳад шуд.

3. Бисёр одамон аз қабули қарори "нодуруст" метарсанд. Қарорҳои нодуруст вуҷуд надоранд. Вақте ки шумо интихоб мекунед, шумо ҳама алтернативаҳои дигарро рад мекунед, бинобар ин намедонед, ки агар қарор дигар хел мешуд, ҳаёти шумо чӣ гуна сурат мегирифт.

Ман ба шумо мисол меорам. Фарз мекунем, ки шумо намедонед, ки ба истироҳат ба баҳр равед ё ба кӯҳ. Ва он гоҳ шумо қарор медиҳед, ки ба кӯҳҳо равед.

Вале, мутаассифона, дар давоми тамоми даҳ рӯз дар он ҷо бориш пай дар пай меборад. Аксарияти одамон дар ин ҳолат мегӯянд, ки "ман тасмими нодуруст кардам". Оё онҳо дурустанд?

На ҳамеша. Шумо намедонед, ки дар баҳр бо шумо чӣ рӯй дода метавонад. Шояд шумо ҳамеша дар он ҷо бо заҳролудшавии шадиди ғизо дар бистар хобида бошед.

Ва агар дар кухсор бо шахсе вомехӯред, ки тамоми умр дар бораи он орзу мекардед, дарҳол нуқтаи назари худро нисбат ба «дуруст» ё «нодурустии» қарори кабулшуда тағйир медиҳед. Ҳақиқат ин аст, ки шумо ҳеҷ гоҳ намедонед, ки қарори дигар ба чӣ оварда мерасонад ва ҳаёти шумо чӣ гуна хоҳад буд, агар шумо як варианти алтернативӣ интихоб кунед. Агар шумо бодиққат фикр кунед, ҳама гуна ҳалли беҳтар аз ҳеҷ чиз беҳтар аст.

4. Бисёр одамон фикр мекунанд, ки қарорҳо ба осонӣ қабул карда мешаванд ва бедард.

Чунин ба назар мерасад, ки ҳалли идеалӣ ҳамонест, ки худро пешниҳод мекунад. Аз ин рӯ, одамон аксар вақт интизор шуданро афзалтар медонанд, ки танҳо як алтернатива боқӣ мемонад ва ҳамаи дигарҳо ҷолибияти худро гум мекунанд. Вале онҳо аз он чиз фаромӯш мекунанд, ки дар ин маврид дигар гап дар бораи қарор нест. Онҳо танҳо интихоб надоранд.

Қарор вақте эътибор пайдо мекунад, ки шумо ҳарду алтернативаро дуруст арзёбӣ карда метавонед. Ва чӣ қадаре ки шумо алтернативаеро, ки рад кардаед, баландтар қадр кунед, ҳамон қадар алтернативаи интихобкардаатон барои шумо арзишмандтар мешавад.

Агар шумо хоҳед, ки худро бештар эҳтиром кунед, зуд қабул кардани қарорҳоро ёд гиред. "Мушакҳои муайян" -и худро омӯзед.

Дар лаҳзаи қабули қарор мо тақдири худро муайян мекунем

Тасаввур кунед, ки дар оянда дар ҳаёти шумо шахси нав пайдо мешавад. Ӯ калиди хона ва мошини шуморо дар ихтиёр дорад. Ӯ дар хонаи шумо зиндагӣ мекунад ва сари дастархони шумо хоҳад нишаст.

Вай аз ҳамаи он чизҳое, ки шумо бо меҳнат ба даст овардаед ва барои шумо азиз аст, бахра мебарад. Вай аз суратҳисобҳои бонкии шумо ҳисоботҳоро хонда, натиҷаи меҳнати шуморо назорат мекунад. Ӯ дар бистари шумо хоб хоҳад кард. Ба оина нигаред ва шумо ин шахсро хоҳед дид. Бале, ин шумоед. Шумо худатон ин шахсро тавассути қарорҳои имрӯза ва қадамҳое, ки имрӯз мекунед, офаридаед.

Ин шахс чӣ гуна хоҳад буд? Ӯ чӣ гуна зиндагӣ хоҳад кард? Ӯ чӣ кор хоҳад кард? Ӯ бо кӣ дӯстӣ хоҳад дошт? Оё ӯ метавонад ҳаёти хушбахтона ва хушбахтона дошта бошад?

Ҷавоб ба ин саволҳо аз қарорҳои имрӯзаи шумо вобаста аст.

Одамоне, ки худбаҳодиҳии паст доранд, кӯшиш мекунанд, ки худро аз хатар муҳофизат кунанд. Ин аст, ки чаро ин қадар одамон ба чизҳое, ки ба онҳо маъқул нестанд, якравона мечаспад. Аммо бузургтарин хатар ин аст, ки шумо метавонед тамоми умри худро бидуни эҳсоси лаззат зиндагӣ кунед. Ҳамин тавр, як марди хеле муваффақ боре гуфта буд: «Раваккал кунед. Ҳар кӣ дар замин хобад, ҷои афтодан надорад».

Ҳангоми интихоби ғолибон он чизеро, ки дар ҳақиқат мехоҳанд, роҳнамоӣ мекунанд. Онҳо зуд ва муддати тӯлонӣ қарор қабул мекунанд. Аммо дигарон дар қабули қарорҳо суст ҳастанд ва аксар вақт онҳоро иваз мекунанд. Ғолибон зуд интихоб кунед, зеро онҳо медонанд, ки қарори бад ҳанӯз аз ҳеҷ чиз беҳтар аст. Ғайр аз он, онҳо медонанд, ки чӣ мехоҳанд. Қобилияти қабули қарорҳои зуд ба огоҳии арзишҳои худ асос ёфтааст. Агар шумо донед, ки барои шумо чӣ арзишманд ва азиз аст, пас интихоб кардан хеле осонтар аст.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз қобилияти қабули қарорро дар худ такмил медиҳам. Барои ин корҳои зеринро иҷро мекунам:

1. Қабули қарорҳои зудро машқ мекунам. Тасаввур мекунам, ки «мушаки қатъият» дорам ва ҳар интихоби зуд онро қавитар мекунад. Баъзе одамон понздаҳ дақиқа менюро мехонанд ва дар охир боз ҳам спагетти фармоиш медиҳанд. Ман аз ин пас дар давоми сӣ сония интихоб мекунам, ки чӣ мехӯрам ё менӯшам, ҳатто агар интихобам чандон писанд наояд. Ҳар қарори хурдро дар сӣ сония қабул мекунам.

2. Ҳангоми қабули қарор аз худ мепурсам: «Оқибаташ чӣ мешавад?» ва «Оё ин маро ва атрофиёнамро хушбахттар мекунад?» Ҳамин тавр, худро беҳтар мешиносам.

3. Ҷавоби ин саволҳоро менависам: «Пас аз панҷ сол чӣ гуна шахс шудан мехоҳам?», «Чӣ кор мекунам?» ва «Чӣ хоҳам дошт?» Қарорҳоямро бо ҳадафҳоям мувофиқ месозам, то ба орзуҳоям наздиктар шавам.

4. Агар қабули қарори душворро муддати дароз ба таъхир гузошта бошам, роҳҳои имконпазирро менависам ва фикр мекунам, ки оё бо шахси ботаҷриба машварат кунам. Муҳимтар аз ҳама, барои қабули қарор муҳлати муайян мегузорам.