Қонуни № 2

Пайваста омӯзед ва рушд кунед

Тибқи ривояти ҳиндӣ дар бораи офариниши ҳаёт, Худо аввал садаферо офарид ва онро дар қаъри баҳр ҷой дод. Зиндагӣи он чандон гуногун набуд: танҳо ду паллаашро мекушод, оби баҳрро ба дарун роҳ медод ва боз мепӯшид. Ҳамин тавр, рӯзҳо мегузаштанд.

Баъд Худо уқобро офарид ва ба он озодӣ ва имкони парвоз ба ҳар сӯро дод. Барои уқоб қариб ҳеҷ ҳадду марзе вуҷуд надошт. Аммо ин озодӣ баҳо дошт: уқоб бояд ҳар рӯз хӯроки худро пайдо мекард. Хусусан вақте чӯҷа дошт ва барои сер кардани онҳо тамоми рӯз шикор мекард, ин кори осон набуд. Бо вуҷуди ин, уқоб озодиро бо хушнудӣ пазируфт.

Сипас Худо инсонро офарид. Садафу уқобро ба ӯ нишон дод ва пурсид, ки кадом тарзи зиндагӣро интихоб мекунад.

Омӯзиш ва рушди пайваста

Мо байни ду тарзи зиндагӣ интихоб дорем. Садаф рамзи шахсест, ки аз имкони васеъ кардани доираи назари худ даст мекашад ва тамоми умр ба як кор машғул мемонад. Наполеон Ҳилл боре гуфта буд: «Баъзе одамон аз пурхӯрӣ барвақт мемиранд, баъзеи дигар аз нӯшидани аз ҳад зиёд ва гурӯҳе аз он сабаб, ки дигар ҳеҷ кори арзандае барои анҷом додан надоранд».

Онҳое, ки зиндагӣи уқобро интихоб мекунанд, ба роҳи душвор қадам мегузоранд. Шояд беҳтарин роҳи тай кардани он лаззат бурдан аз омӯзиш ва рушд бошад. Ҳар қадар бештар омӯзем, ҳамон қадар болотар меравем ва озодтар мешавем. Бояд ҳамаи душвориҳои зиндагӣро ҳамчун дарс қабул кунем.

Фалсафаи омӯзиш ва рушди пайваста бар чаҳор асос такя мекунад:

1. Рушд дар рамзи генетикии мо ҷой дорад. мекунад, меафзояд. Ин он чизест, ки санг аз марҷони зинда фарқ мекунад. Вақте ки афзоиш ва тағйирот қатъ мешавад, марг ба амал меояд. Ҳамин тариқ, афзоиш моликияти ҳаёт аст.

Аммо, дар ин ҳолат сухан на танҳо дар бораи афзоиш, балки дар бораи эволютсияи мақсаднок меравад. Ин афзоиш ба инкишоф додан ва баланд бардоштани қобилияти зинда нигаронида шудааст.

2. омӯзиш ва рушди пайваста эҳтиёҷоти асосии инсон аст Бо мушоҳидаи кӯдакон, мо метавонем дарк кунем, ки дар табиати мо то чӣ андоза амиқан реша гирифтан зарурати инкишоф ва омӯхтани тамоми ҳаёти мост. Кӯдакони навзод пайваста дар ҷустуҷӯ, омӯхтан ва такмил додани қобилиятҳои худ ҳастанд. Дар баробари ин, онҳо ба ҳама гуна саргузашт ва хатар омодаанд. Беихтиёр ҳайрон мешавед, ки барои ҳамаи ин бачахо ин қадар қувваро аз куҷо мегиранд. Шояд одамон воқеан вақте ки онҳо барои қонеъ кардани ниёзҳои худ кӯшиш мекунанд, энергияи иловагӣ доранд?

Барои муқоиса, ба калонсолон нигаред, ки дигар калон намешаванд ва чизе намеомӯзанд. Гарчанде ки онҳо кӯшиш мекунанд, ки вақти беҳтаринро гузаронанд, ками онҳо хушбахт ба назар мерасанд. Сабаб оддӣ аст: агар шумо аз парвариш ва омӯхтан даст кашед, зиндагӣ холӣ ва бемаънӣ мешавад. Эҳтиёҷоти қонеънашуда энергия ва шодмонии моро мегирад.

3. Ҳар дин беҳтар шудани инсонро ҳадаф қарор медиҳад Ман дар ин ҷо на дар бораи диндорӣ, балки дар бораи он сухан меронам, ки тамоми динҳои ҷаҳонӣ эхтиёчот ва орзуҳои амиқтарини инсонро ифода мекунанд.

• дар бораи наҷот, фаҳмиш, нур, сулҳ, зиндагӣи беҳтар ва муҳаббат. Аммо ҳамаи ин пешбинӣ мекунад, ки одам бояд тағйир ёбад ва инкишоф ёбад.

Ҳеҷ дине вуҷуд надорад, ки эълон кунад: "Чунон ки ҳастӣ бимон".

4. Ҳар як низоми иқтисодӣ ва ҳама гуна ширкат ба як принцип асос ёфтаанд: бас кардан мумкин нест Ширкат ё рушд мекунад ё заиф мешавад. Кӯшишҳои мондан дар сатҳи муайян боиси шикаст дар мубориза бо рақибон мегардад. Ҳар як соҳибкор бояд омӯзад ва рушд кунад, вагарна заъифтар мешавад. Эдвардс Деминг мафҳуми сифатро ба таври зайл таҳия кардааст: «Сифат нигоҳ доштани ягон стандарти мушаххас нест, балки раванди зинда ва динамикии такмили пайваста мебошад».

Агар шумо қонуни ҳаёт, принципи эволюцияро вайрон кунед, хилофи эхтиёчот, орзую умед ва ба мақсадҳои иқтисодӣ рафтор кунед, чӣ тавр хушбахт шудан мумкин аст? Омӯзиш ва афзоиш ҷузъи ҷудонашавандаи маънои ҳаёт мебошанд. Ҳеҷ муъҷиза ва ҳеҷ маводи мухаддир ба мо чизе намедиҳад, ки мо бо принсипи омӯзиш ва рушди пайваста ба даст оварда метавонем.

Қарор бояд мунтазам қабул карда шавад

Чунин ба назар мерасад, ки як маротиба ба манфиати ин ё он тарзи зиндагӣ интихоб кардан кифоя аст. Дарвоқеъ, мо бояд ин қарори қабулшударо ҳар дафъа тақвият диҳем.

Мо бояд ҳамеша худро маҷбур кунем, ки китоб хонем, рӯзнома нигоҳ дорем, дар семинарҳо иштирок кунем, бо одамоне, ки аз онҳо чизе омӯхта метавонем, муошират кунем.

Ду сабаб вуҷуд дорад, ки одамон омӯзиш ва афзоишро қатъ мекунанд.

Аввалан, онҳо боварӣ доранд, ки онҳо дигар наметавонанд беҳтар шаванд. Дар асл, барои омӯзиш ва афзоиш маҳдудият вуҷуд надорад.

Дуюм, ин бепарвоӣ аст. Бо тамоми безарарии ба назар намоён, ин яке аз бузургтарин васвасаҳо барои инсон аст. Агар мо пайваста наомӯзем ва рушд накунем, мо ногузир ба сатҳи хеле пасти зиндагӣ меафтем.

Аммо хатари калонтарин дар андеша аст: "Қадами хурде ба ақиб наметавонад зарар расонад".

Дом барои қурбоққа

Агар шумо қурбоққаро ба деги оби гарм партоед, чӣ мешавад? Вай дарҳол қарор мекунад: «Ин ҷо қулай нест. Мо бояд зуд ҳаракат кунем." Ва дарҳол пайдо мешавад. Аммо агар ҳамон қурбоққаро ба деги оби хунук андохта, ба оташдон гузошта, тадриҷан гарм кунанд-чӣ? Қурбоққа истироҳат хоҳад кард. Албатта, вай пай мебарад, ки ҳаво гарм шуда истодааст, вале фикр мекунад: «Каме гармии зиёдатӣ зарар намедиҳад».

Ва ин ҳама бо он, ки вай ҷӯш мекунад, хотима меёбад. Ахлоқ: Бисёр чизҳо дар ҳаёт тадриҷан ҷамъ мешаванд. Ин, масалан, бо қарзҳо рӯй медиҳад.

Агар шумо фардо аз хоб бедор шавед ва ногаҳон фаҳмидед, ки шумо шасту ҳашт ҳазор евро қарз доред, ин албатта шуморо ба ташвиш меорад. Аммо агар воқеаҳо тадриҷан инкишоф ёбанд - имрӯз нӯҳ евро, фардо чордаҳ - пас мо васваса мекунем, ки ҳамаи инро ҷиддӣ нагирем.

Аммо дар зиндагӣ ҳама чиз ҷамъ мешавад. Ва як рӯзи хуб, қарзҳо дигар ба шумо имкон намедиҳанд, ки озодона нафас гиред. Агар шумо пагоҳ ба тарозу қадам зада, вазнатонро сию килограмм зиёд карданӣ бошед, ба шумо халал мерасонад? Албатта. Аммо агар шумо дар ин моҳ як килограмм ва дар оянда як кило гузоред, пас шумо онро на он қадар фоҷиабор дарк мекунед. Дар бораи қурбоққа фикр кунед ва дар бораи тамоюлҳо фикр кунед. Чизҳои хурдро нодида нагиред. Онҳо пайваста ҷамъ мешаванд. Ҳар як чизи кӯчак моро ё ба ҳадаф наздик мекунад, ё моро аз он дур мекунад. Мавқеи бетараф нест. Аз ин рӯ, шумо бояд ҳамеша ба худ савол диҳед: "Ман ба кадом самт ҳаракат мекунам?"

Муайян кардани тамоюлҳои дарозмуддат

Чунин ба назар мерасад, ки ин чӣ фарқияте дорад: имрӯз мо себ ё шоколад мехӯрем, китоби хуб мехонем ё дар телевизион сериал тамошо мекунем, даҳ евро сарфа мекунем ё сарф мекунем...

Аммо пас аз даҳ сол шумо фарқиятро равшан эҳсос хоҳед кард.

Шоколад, сериалҳо ва сарфи пул боиси фарбеҳӣ, сустӣ ва камбизоатӣ мегардад. Мева, китоби хуб ва сарфакорӣ боиси саломатӣ, дониш ва сарват мегардад. Ҳеҷ кас интизор нест, ки шумо ҳамеша қарорҳои оқилона қабул кунед. Аммо ҳаёт мачмуи ҳамаи қарорҳои кабулкардаи мост ва бепарвоӣ дар ин ҷо машваратчии бад аст.

Як падар мехост оромона кор кунад, аммо барои ин як муддат писарашро бо чизе банд кардан лозим буд. Вай аз ягон маҷалла харитаи ҷаҳонро ёфта, пора-пора кард ва ба писараш пешниҳод кард, ки онро дубора ҷамъ кунад.

Тасаввур кунед, ки баъди чанд дақиқа писараш бо харитаи дуруст ҷамъ овардашуда баргашт. Падар ба ин бовар намекард, аммо писар шарҳ дод: “Дар паси корт акси шахсе буд. Пӯшидани он душвор набуд ва ман қарор додам, ки агар ин шахс дуруст ҷамъ карда шавад, ҷаҳон дуруст ҷамъ карда мешавад.

Ин аст моҳияти омӯзиш ва рушди пайваста. Мо аз ҷамъи қарорҳои қабулкардаамон иборатем, ки ояндаи моро муайян мекунанд. Агар мо дуруст тартиб дода бошем, ҷаҳон ба тартиб хоҳад омад.

Пэт Райли

Барҷастатарин мураббӣ дар таърихи баскетболи Амрико Пэт Райли буд, ки дастаи Лос-Анҷелес Лейкерсро сарварӣ мекард. Соли 1986 футболбозони команда ба хулосае омаданд, ки барои нашъунамои минбаъдаашон чое надоранд. Аммо вай онҳоро водор кард, ки бозӣ танҳо як фоиз беҳтар шавад. Як фоиз рақами хандаовар хурд аст.

Бо вуҷуди ин, Райли барои бозигарон ҳисоби хурде ба даст овард.

Агар дувоздаҳ бозигар нишондиҳандаҳои худро дар панҷ ҷузъи бозӣ як фоиз беҳтар кунанд, пас тамоми даста шаст фоиз самараноктар мешавад. Вай тавзеҳ дод, ки шояд даҳ дарсад барои ба даст овардани унвони қаҳрамонӣ кофист, аммо танҳо як дарсад барои ҳар кадом комилан имконпазир аст ва кӯшиши зиёдро талаб намекунад.

Бозингарон фикри мураббиро шунида, худи ҳамон сол чемпион шуданд.

Фарз мекунем, ки шумо қарор додед, ки дар панҷ ченаки зиндагӣ як фоиз беҳтар шавед - саломатӣ, муносибатҳо, молия, эҳсосот ва кор. Агар шумо ин корро ҳар моҳ дар давоми як сол анҷом диҳед, самаранокии шумо шаст фоиз меафзояд. омӯзиш ва рушди пайваста худро дастгирӣ мекунад Чӣ тавр шумо метавонед худтанзимкуниро омӯзед, то шумо доимо омӯзед ва инкишоф диҳед? Эҳтимол, ҷавоб шуморо ба ҳайрат меорад: ба шумо як доруи ҷодугар лозим аст. Сирри қудрати Астерикс ва Обеликс дар нӯшокии ҷодугарӣ аст. Чунин доруи ҷодугарӣ муҳити беруна аст, ки (аксар вақт ба таври худкор) ба мо таъсир мерасонад. Он асосан муайян мекунад, ки мо ҳар рӯз кадом қарорҳоро қабул мекунем. Аммо ба мо китобҳои мутолиашуда, рӯзномаҳое, ки мо менависем ва семинарҳое, ки иштирок мекунем, низ таъсир мегузоранд.

Обеликс хушбахт аст. Ӯро дар кӯдакӣ ба дегчаи неруи ҷодугарӣ андохта буданд. Аз ин рӯ, ӯ аз кӯдакӣ як қавӣ буд. Астерикс камтар хушбахт буд. Ӯ бояд ҳар дафъа дар вазъияти душвор ин невраи ҷодугарро бинӯшад. Айнан ҳамин чиз бо аксарияти мо рӯй медиҳад.

Мо ҳамеша ба кӯмаки одамоне ниёз дорем, ки моро намунаи ибрат нишон медиҳанд, китобҳое, ки ба мо илҳом мебахшанд, рӯзномаҳое, ки ба мо имкон медиҳанд, ки ҳаёти худро беҳтар дарк кунем, аз хатогиҳо ибрат гирем ва ба худ эътимод пайдо кунем ва семинарҳое, ки ба мо роҳҳои нав нишон медиҳанд ва ба мо такони нав мебахшанд..

Чӣ қадаре ки мо бештар омӯзем ва инкишоф диҳем, ҳамон қадар эҳтиёҷ ба омӯхтан ва инкишоф қавитар мешавад. Вай одат мешавад. Ба ин тартиб, омӯзиш ва рушди пайваста худмаблағгузор аст.

Ғолибон шавқманданд. Онҳо ҳамеша мехоҳанд, ки шахсеро, ки мехоҳанд ба онҳо монанд бошанд, шиносанд. Ғолибон барои омӯхтан ва рушд кардан ҳам таъриф ва ҳам маломатро истифода мебаранд. Чизи асосӣ он аст, ки тадбири дурустро ёфтан. Албатта, онҳо таърифро дӯст медоранд, аммо на аз ҳад зиёд.

Танбеҳ додан ба онҳо нохушоянд аст, аммо барои таслим шудан кофӣ нест.

Дар намоишҳои телевизион касе, ки ҷавоби саволро намедонад, ба даври дигар намегузарад. Дар зиндагӣ ҳамин хел аст. Барои ғолибон, омӯзиш ва рушди пайваста маънои онро дорад, ки ҳар сол шахсе, ки онҳо пештар буданд, камтар ва шахсоне, ки мехоҳанд буданашон бештар бошад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз одати пайваста омӯхтан ва рушд карданро дар худ тақвият медиҳам:

1. Ҳар моҳ камаш ду китоби судманд мехонам ва баъдан мекӯшам ин миқдорро ба ду китоб дар як ҳафта расонам.

2. Фикр мекунам, ки дар кадом семинар иштирок кардан бароям муфид аст.

3. Дар баробари «Дафтари муваффақият» боз ду дафтар мекушоям: «Дафтари дониш», барои хатогиҳо ва дарсҳои аз онҳо гирифтаам, ва «Дафтари андешаҳо», барои сабти фикрҳои нав.

4. Рӯйхати даҳ нафареро тартиб медиҳам, ки аз онҳо чизе омӯхтан мумкин аст ва мехоҳам бо онҳо шинос шавам.

5. Қатъиян қарор медиҳам, ки ҳар рӯз як боби ин китобро бихонам.

Қонуни № 3

Ҳар рӯзро бошуурона зиндагӣ кунед

Пас аз ҳафтаи серкор Ҷейн барои истироҳат ба соҳили баҳр рафт. Дар он ҷо бо духтарчае бо номи Мелани шинос шуд, ки ҳамроҳи модараш дар хонаи хурди наздик зиндагӣ мекард. Мелани шӯху зиндадил буд. Ҷейн ӯро дӯст дошт ва бисёр вақт ҳамроҳаш бозӣ мекард.

Рӯзе, вақте дар соҳил истироҳат мекарданд, аз наздашон парандае парвоз кард.

— Ана, шодӣ парвоз кард, — гуфт Мелани ва ба паранда нигарист.

— Чӣ парвоз кард?

— Шодӣ. Модарам мегӯяд, ки ин парандаҳо шодӣ меоранд.

Бегоҳ Ҷейн бо духтарча хайрухуш карда, ба хона рафт. Ҳар бор эҳсос мекард, ки дар зиндагияш «парандаҳои шодӣ» намерасанд, назди Мелани меомад. Онҳо якҷоя хушҳол буданд. Баъзан танҳо нишаста, парандаҳоро тамошо мекарданд. Оҳиста-оҳиста Ҷейн ҳам ҳис кард, ки онҳо шодӣ меоранд. Ӯву Мелани дӯст шуданд.

Рӯзе Ҷейн бо дили ғамгин ба соҳил омад. Мелани чун ҳамеша шодона ба пешвозаш давид, вале Ҷейн мехост танҳо бошад.

— Имрӯз ҳаваси бозӣ надорам. Модарам вафот кард. Маро танҳо гузор.

— Вақте ӯ вафот кард, дилат дард кард?

— Албатта, — ҷавоб дод Ҷейн ва рӯ гардонда рафт. Ғаму андӯҳ тамоми фикрашро фаро гирифта буд.

Пас аз чанд ҳафта ҳолаш беҳтар шуд. Ӯ Меланиро пазмон шуда буд ва аз рафтори худ дар назди духтарча хиҷолат мекашид. Ба соҳил омад, вале Мелани он ҷо набуд. Сипас ба хонааш рафт. Зани ҷавони ғамгине дарро кушод. Ҷейн худро шиносонд:

— Ман Меланиро пазмон шудам. Мо якҷоя бисёр хуб бозӣ мекардем. Ӯ куҷост?

— Мелани ҳафтаи гузашта вафот кард. Бемории лейкемия дошт. Эҳтимол ба шумо нагуфта буд.

Дили Ҷейн сахт фишурда шуд.

— Мелани ин соҳилро дӯст медошт, — идома дод модараш. — Ӯ хоҳиш кард, ки ба ин ҷо кӯчем. Рад карда натавонистам. Фикр мекардам, ки ин ҷо худро беҳтар ҳис мекунад. Дар ин ҷо хушбахт буд. Вале баъд аҳволаш якбора вазнин шуд.. Ӯ хоҳиш карда буд, ки чизеро ба шумо диҳам. Ҳозир меорам.

Модар лифофаи рангоранге овард, ки рӯяш «Барои дӯстам» навишта шуда буд. Дар дохилаш расме буд: реги зард, баҳри кабуд ва парандаи калон. Поёнаш бо заҳмат навишта шуда буд: «Парандаҳо шодӣ меоранд».

Ҷейн ашкашро нигоҳ дошта натавонист ва модари Меланиро ба оғӯш гирифт. Ҳоло ин расм болои мизи ӯ овезон аст — туҳфаи духтарчае, ки ба ӯ лаззат бурдан аз зиндагӣро омӯхт.

[Эзоҳи муҳаррир: номи паранда дар матни пешниҳодшуда ба чанд шакли носозгор омадааст. То муқоиса бо асл, калимаи умумии «паранда» истифода шуд.]

---

Баъзан чунин ба назар мерасад, ки танҳо рӯйдодҳои фоҷиавӣ қодиранд моро аз реҷаи зиндагӣ берун кашанд ва дар бораи чизҳои воқеан муҳим фикр кунем. Мо бисёр вақт банд ҳастем, то зебоии ҳаётро пайхас кунем ва барои одамони гирду атрофамон миннатдорем.

Зарбаҳои тақдир

Аксари мо фоҷиаҳоро аз сар гузаронида, зарбаҳои тақдирро аз сар гузаронидаем. Баъзан дар ҳаёт чизҳое рӯй медиҳанд, ки мо намефаҳмем. Баъзеи онҳо, ба назари мо, аз қудрати мо берунанд. Дар зиндагӣ ҷои фалокатҳо, бемориҳо ва маргҳо вуҷуд дорад. Мо ба ин чӣ гуна муносибат мекунем? Ҷустуҷӯи тавзеҳот, ба Худо нола кардан, ҳама ва ҳама чизро айбдор кардан Ё мо кӯшиш мекунем, ки дар ҳар яке аз ин ҳолатҳо чизи мусбӣ пайдо кунем?

Вақте ки Робин, духтари хурдсоли Ҷорҷ ва Барбара Буш дар синни сесолагӣ даргузашт, вокуниши волидонаш ҳайратовар буд: “Мо шодем, ки ҷаҳоне, ки духтари мо дар он аз зиндагӣ лаззат бурда, дар атрофи замин давида буд, дунёи мо низ аст. Аз ин рӯ, мо аз ин талафот ғамгин нестем, балки барои вақте, ки бо ҳам гузаронидаем, танҳо шукрона мекунем. Бо шарофати Робин, Ҷорҷ ва ман ҳар як шахсро бештар қадр мекардем. Вай дар дилхо, хотираҳо ва кори мо зиндагӣ мекунад. Мо дигар барои вай гиря намекунем. Он як қисми дурахшон ва хурсандии ҳаёти мо боқӣ монд».

Ҳар лаҳза лаззат баред

Мо бояд бештар дар бораи он фикр кунем, ки ҳар як шахсе, ки мо дар роҳ вомехӯрем, то чӣ андоза арзишманд аст ва ҳар лаҳзаи ҳаёти мо то чӣ андоза аҷиб аст. Мутаассифона, бисёриҳо инро як чизи муқаррарӣ қабул мекунанд. Мо боварӣ дорем, ки моро ҳанӯз ҷовидона дар пеш аст.

Танҳо дар сурати талафоти ҷуброннашаванда мо дарк мекунем, ки ҳар лаҳзаи зиндагӣ туҳфаи ҳақиқӣ аст. Чӣ қадаре аз ин туҳфаҳоро мо беэътиноӣ кардаем, на танҳо аз сабаби он ки мо ба ташвишҳои худ ва чизҳои «муҳимтар» диққат додаем?

Мушкилот бояд ба таври фалсафӣ баррасӣ карда шаванд ва ҳар дафъа ба худ савол диҳед:"Дар панҷ сол аз ин мушкилот чӣ боқӣ мемонад?" Эҳтимол, ҳеҷ чиз нест.. Дар ҳолати шадид, саломатӣ аз сабаби он, ки мо ба ҳама чизҳои манфӣ аҳамияти зиёд додем ва ба чизҳои ночиз аҳамияти аз ҳад зиёд додем.

Фақат он лаҳзаҳое, ки дар ҳақиқат ба рӯҳҳо таъсир мекарданд, дар ёдҳо боқӣ мемонанд. Лаҳзаҳои аҷибе, ки моро аз хушбахтӣ ва сулҳ пур карданд. Мо чанд маротиба аз онҳо мегузарем...

Чаро мо намедонем, ки чӣ тавр вақтамонро ба нақша гирем

Бо вуҷуди такмили пайвастаи усулҳои банақшагирии вақт, дар ин соҳа чор камбудии асосӣ боқӣ мондааст:

1. Бисёр одамон аз асбобҳои муосир истифода мебаранд банақшагирии вақт ва ҳатто дар семинарҳои махсус иштирок мекунанд, аммо ба назар чунин мерасад, ки норасоии вақти онҳо аз ин бештар мешавад. Ҳамаи усулҳо дар ин соҳа ба он нигаронида шудаанд, ки ба шахс имкон диҳад, ки ҳарчи бештар чизҳои гуногунро дар як рӯз пур кунад. Ба ҷои он ки ба одам вақт диҳанд, онро медузданд.

2. Бисёр одамон вазифаи асосиро дар сарфа кардани дақиқаҳо мебинанд, вале дар асл тамоми солҳоро беҳуда сарф мекунанд. Агар шумо дар бораи ҳадафи худ тасаввуроти бад дошта бошед, аммо усулҳои муосири банақшагирии вақтро истифода баред, пас шумо дар чизҳои нодаркор такмил медиҳед ва аз ин рӯ, шумо танҳо ба ҳадафи бардурӯғ зудтар мерасед.

Ин чизи аз ҳама муҳим - муайян кардани он чизе, ки барои мо аҳамияти аввалиндараҷа дорад, сарфи назар мекунад. Мо соатро илоҳӣ карда, қутбнаморо нодида мегирем. Мо ҳатто пай намебарем, ки аз ин чӣ қадар зарар дида истодаем. Мо, чун қоида, вақте ки барои ислоҳ кардани чизе хеле дер шудааст, фикр карданро сар мекунем.

3. Мо ҳамаи рӯйдодҳои ғайричашмдоштро «монеа» мешуморем. Баъзан ҳатто одамони дӯстдоштаамон ба назарамон «монеа» менамоянд. Вақте муҳлатҳо ва уҳдадориҳо бар мо фишор меоранд, чунин ҳолат ба вуҷуд меояд. Вале дар асл онҳо бояд ба мо хизмат кунанд, на мо ба онҳо. Касе, ки тамоми диққаташро ба нақшаҳо ва муҳлатҳо равона мекунад, танҳо барои оянда зиндагӣ мекунад. хотири оянда зиндагӣ мекунад.

Аммо бадтаринаш он аст, ки дар оянда низ ба хотири оянда зиндагӣ мекунад. Дар баробари ин вай ҳаргиз лаҳзаи ҳозира ва одамони гирду атрофашро дуруст баҳо дода наметавонад.

4. Вақте ҳеҷ кор намекунем, азоби виҷдон мекашем. Гумон мекунем, ки бояд ҳамеша машғули чизе бошем. Шахсе, ки намедонад чӣ кор кунад, дилгир мешавад. Аммо касе, ки ҳар лаҳзаи зиндагӣро фурсат ва туҳфаи тақдир мешуморад, барои дилгир шудан вақт надорад. Ӯ медонад, ки вақт нисбӣ аст. Одатан касоне дилгир мешаванд, ки лаҳзаро қадр намекунанд ва аз вазъияти худ истифода бурда наметавонанд.

Барои таваққуф, андеша ва ором нишастан вақт ҷудо кунед

Ғолиб аз лаҳзаҳое лаззат мебарад, ки гӯё вақт меистад. Ин ба ӯ имкон медиҳад, ки лаҳзаро бошууронатар ва амиқтар эҳсос кунад. Таваққуф ҳам метавонад хушоянд бошад, агар онро имкони ором нишастан ва андеша дар бораи чизҳои асосӣ донед.

Лозим нест ҳамеша ба коре машғул бошед. Баъзан танҳо бояд зиндагӣ кард. Ҳатто шахси серкор ҳам мехоҳад аз машғулиятҳояш фосила бигирад. Шояд дар он лаҳза ба андеша кардан ҳам ниёз надорад ва танҳо мехоҳад ба худ диққат диҳад.

Ҳар яки мо ба чунин таваққуфҳо ниёз дорем, то арзишҳоямонро беҳтар дарк кунем ва дар бораи роҳи интихобкардаамон андеша намоем. Бояд гоҳ-гоҳ истод, то ҷараёни корҳои рӯзмарра, ки ҳамеша муҳимтарин менамоянд, моро бо худ набарад. Дар лаҳзаҳои оромӣ метавон фаҳмид, ки чӣ чиз воқеан бароямон муҳим аст ва бояд дар ҷойи аввал бошад. ва афзалият дода мешавад.

Мо инчунин ба чунин таваққуфҳо ниёз дорем, то дар бораи одамоне, ки барои мо муҳиманд, фикр кунем. Лаҳзаҳои аҷиберо, ки мо бо онҳо мегузаронем, ҳеҷ чиз иваз карда наметавонад. Ҳеҷ чизи дигар наметавонад ҳаёти моро ин қадар ғанӣ гардонад.

Имрӯз имконияти шумост

Дар ин рӯзҳо зиндагӣ кардан дар гузашта (пушаймон шудан аз чизе) ё оянда (ба он омода шудан) "муқаррарӣ" ҳисобида мешавад. Албатта, чунин фактеро, ки мо пеш аз мухлат ба нақша гирифта, ба суи ояндаи муайян кор карда метавонем, аломати пешравӣ ҳисоб кардан мумкин аст. Аммо ин равиш метавонад бо доме печида бошад. Вақте ки мо тамоми лаззатҳои имрӯзаро аз даст медиҳем, ҳамин тавр мешавад.

Аммо ин як имконияти беназир аст, ки дигар ҳеҷ гоҳ такрор нахоҳад шуд.

Шумо метавонед бо шахсе, ки шумо қадр мекунед, вақти хуб гузаронед. Шумо метавонед дар бораи ҳадафҳои худ фикр кунед ва орзу кунед. Шумо танҳо метавонед хушбахт бошед. Дар бораи он фикр кунед, ки шумо чӣ кор карда метавонед, то имрӯз бошуурона зиндагӣ кунед.

Дар ин ҳолат, бисёр чиз аз муносибати шумо вобаста аст. Боре духтарчаи хурдакак ба ҷангал рафт ва дар ҳамин вақт раъду барк ба амал омад. Модари хавотир ба ҷустуҷӯи ӯ шитофт. Вақте ки ниҳоят духтарашро ёфт, дар чашмонаш манзараи аҷибе пайдо шуд: дар ҳар як барк задан духтар бозистод, ба осмон нигарист ва табассум кард.

— Аз барк наметарсед? — пурсид модар. — Не, — ҷавоб дод духтарча. "Худо маро аксбардорӣ мекунад."

Агар шумо ба душворӣ дучор шавед, онро шахсан қабул накунед. Ҳеҷ чиз набояд рӯҳияи шуморо вайрон кунад. Ба худ бигӯед "Ягона чизе, ки имрӯз бо ман рӯй дода метавонад, ин рӯзи дигари бузург аст." Ноумедиро ба ноумедӣ табдил диҳед дилрабоӣ. Вазъиятро назорат кунед. Нагузоред, ки вазъият ба даст ояд. Бенҷамин Дисраэлӣ боре гуфта буд: "Чизҳои хурд танҳо бар онҳое қудрат доранд, ки рӯҳашон хурд аст." Агар ба ин иҷозат надиҳед, он ганҷҳоеро, ки имрӯз ба шумо бахшидааст, ҳеҷ чиз ва касе наметавонад аз шумо бигирад.

Тибқи ривоятҳо, алхимияҳои қадим тавонистанд сурб ва сангро ба тилло табдил диҳанд. Ин боиси андешаи ҷолиб мегардад. Одамони муваффақ то андозае алхимик ҳастанд: онҳо метавонанд ҳар гуна вазъиятро ба лаҳзаҳои тиллоӣ табдил диҳанд.

Ташаккур

Оё шумо сиреро медонед, ки одамон қаноатманд ва хушбахт доранд? Онҳое, ки дар борон суруд ҳуштак зада, табассум мекунанд? Сирри онҳо дар қобилияти дарк кардан аст ҳар як лаҳза мисли муъҷиза аст ва аз он шукрона кунед.

Имрӯз имконияти шумо барои эҳсос кардани миннатдорӣ барои одамоне, ки шумо дӯст медоред ва шуморо дӯст медоранд, барои лаҳзаҳои аҷибе, ки ҳаёт медиҳад. Метавонӣ шукр кунӣ, ки сиҳат ҳастӣ, роҳ гаштан, дидану шунидан, хӯрок хӯрдан мумкин аст бе мадад, суҳбат.. Рӯйхат беохир аст. Оё шумо ҳис мекунед, ки чӣ қадар сарватманд ҳастед ва ҳар рӯз ба шумо чӣ қадар туҳфаҳо пешкаш карда мешаванд?

Кӯшиш кунед, ки дарк кунед, ки чӣ гуна муъҷизаҳои зиёдеро, ки шумо ҳамчун оддӣ қабул мекунед. Дар бораи одамони гирду атроф низ ҳаминро гуфтан мумкин аст. Онҳоро ба таври оддӣ қабул кардан мумкин нест.

Ғолибон ҳар рӯзро ҳамчун як имконияти беназир қабул мекунанд. Онҳо одамонеро, ки бо онҳо зиндагӣ мекунанд, қадр мекунанд. Онҳо аз чизҳои ба назар оддитарине, ки асоси ҳаётро ташкил медиҳанд, қувва мегиранд. Онҳо барои ҳама чиз миннатдоранд ва ҳеҷ чиз онҳоро аз мафтуни зиндагӣ боздошта наметавонад. Ғолибон тамоми имкониятҳоеро, ки имрӯз ба онҳо пешкаш мекунанд, истифода мебаранд.

Машқҳои амалӣ

Мехоҳам имрӯзро бошуурона зиндагӣ кунам ва имкониятҳои онро бубинам:

1. Дар бораи одамоне андеша мекунам, ки зиндагиямро ғанӣ мегардонанд. Бо яке аз онҳо вомехӯрам ва вақтамонро чунон мегузаронем, ки гӯё баъд аз ин муддати дароз аз ҳам ҷудо мешавем.

2. Агар дар роҳбандӣ монам ё ҳодисаи дигаре нақшаҳоямро халалдор кунад, кӯшиш мекунам нороҳатиро ба таваҷҷуҳ ва шавқ табдил диҳам. Имрӯз метавонад боз як рӯзи олиҷаноби зиндагӣ бошад.

3. Рӯйхати бисту панҷ чизеро менависам, ки барои онҳо миннатдорам. Ин ба ман кӯмак мекунад, ки зиндагӣро бештар дӯст дорам ва қадр кунам. Ба ҷойи интизори оянда нишастан, неъматҳои имрӯзаро ба ёд меорам.

4. Имрӯз ҳамон гуна мешавад, ки худам онро месозам. Қарор медиҳам, ки имконияти ҳар рӯзро бубинам ва истифода барам. Ҳар лаҳза маро ғанӣ мекунад, ҳар вохӯрӣ туҳфаест, ҳар дақиқа имкони нав меорад ва ҳар сония бо инсони нек муъҷиза аст.