Қонуни № 4

Ба фаъолияти даромадовар диққат диҳед

Боре талаба бо муаллимаш дар бораи меҳнат ва самараи он суҳбат мекард. Вай махсусан ба ин савол мароқ зоҳир мекард: чӣ меъёри арзёбии натиҷа аст?

Муаллим дарахтро ба шогирд нишон дода пурсид: - Ин чист?

— Дарахти анҷир, — ҷавоб дод студент.

Оё шумо дар он мева мебинед?

-Не, - ҷавоб дод донишҷӯ. - Ҳарчанд дар берун тобистон аст, мева надорад.

— Ин дарахти бефоида, — гуфт муаллим. Дар боғи мо барои ин дарахт ҷой нест. Онро решакан кунед.

---

Натиҷаи меҳнатро чӣ муайян мекунад? Бисёр одамон нодуруст мефаҳманд, ки дар ниҳоят барои кори мо кӣ пул медиҳад. Дарвоқеъ, инҳо истеъмолкунандагони меҳнат ё ба ибораи дигар, бозор мебошанд. Ба мо барои арзише, ки ба бозор пешниҳод мекунем, музд медиҳанд.

Ва аммо дар ҳар қадам одамоне ҳастанд, ки даъво мекунанд, ки онҳо аз он чизе, ки дар айни замон мегиранд, арзишмандтаранд. Агар ин тавр бошад, онҳо бояд инро исбот кунанд. Дар асл, бозор ба ҳама он чизеро, ки арзиш дорад, медиҳад. Ва танҳо шумо метавонед нархи худро муайян кунед.

Натиҷаҳои фаъолияти даромадовар

Дар бораи арзиши иқтисодӣ сухан ронда, мо ҳамеша ҳар як натиҷаи меҳнатро дар назар дорем. Охир, натиҷаҳо музд дода мешаванд, на иродаи нек ва на такони нек. Шумо барои узр ё баҳона чизе ба даст намеоред. Магнат машҳур Клемент Стоун боре гуфта буд: «Ман одат кардаам, ки одамонро танҳо аз рӯи натиҷаҳои онҳо баҳо диҳам кор. Натиҷаҳо аз ҳама калимаҳо баландтаранд.".

Оё шумо мехоҳед, ки бештар ба даст оред? Пас шумо бояд бо ноил шудан ба натиҷаҳои беҳтар арзиши бозории худро афзоиш диҳед. Роҳи беҳтарини ин кор диққат додан ба фаъолияти даромадовар мебошад. Дар як вақт Парето муқаррар карда буд, ки ҳаштод фоизи даромади мо танҳо бист фоизи кӯшишҳои мост. Ин маънои онро дорад, ки мо ҳаштод фоизи вақти худро беҳуда сарф мекунем ё ҳадди аққал бесамар истифода мебарем.

Ин бист фоизи кори шумо ҷодугарӣ чист, ки ҳаштод фоизи натиҷаро ба шумо меорад? Бисёре аз фурӯшандагон худро ба нақши сухангӯи холӣ мегузоранд, зеро онҳо аз додани саволи ниҳоӣ ва муҳимтарин ба харидор худдорӣ мекунанд. Бисёре аз кормандон барои такмил додани ҷараёни кори худ соатҳо сарф мекунанд.

Бисёр сардорон кори тобеонашонро иҷро мекунанд. Ва ҳамаи ин аз ҳисоби фаъолиятҳое, ки метавонанд фоидаовар бошанд.

Ғолибон, аз тарафи дигар, як қисми зиёди ҳаштод фоизи онро ҳамчун фаъолияти даромадовар истифода мебаранд. Дар натиҷа онҳо ҳосилнокии меҳнатро хеле баланд бардошта метавонанд.

Дар ҳама гуна кор, якчанд вазифаҳои асосӣ вуҷуд доранд, ки ҳаҷми даромад дар ниҳоят ба онҳо вобаста аст. Ин аст он чизе ки шумо бояд ба он диққат диҳед. Тааҷҷубовар аст, аммо фаъолияти даромадовар, чун қоида, аз чизҳои на он қадар мураккаб иборат аст. Вақте ки шумо дар ин бора фикр мекунед, ғолибон на бо моҳир будан дар вазифаҳои душвор, балки бо моҳир будан дар корҳои оддӣ фарқ мекунанд. Аммо муҳимтар аз ҳама он аст, ки онҳо то ҳол онҳоро месозанд! Ҳамеша ба худ савол диҳед: барои ба даст овардани пули зиёд чӣ кор кардан лозим аст? Ҳар коре, ки шумо мекунед, ҷавоб ҳамеша як хоҳад буд: "Инро бигир ва инро кун!"

Чӣ аксар вақт ба одамон аз истифодаи ҳаштод фоизи вақти кории худ барои фаъолияти даромадовар халал мерасонад? Тарс аз нокомӣ. Нокомӣ бо ду сабаб шарҳ додан мумкин аст. Аввалан, мо метавонем хато кунем - ва мо барои он ҷавобгар хоҳем буд. Сониян, мо бе айби худ ба мақсадҳои худ расида наметавонем - ин тамоман имконнопазир буд. Биёед ба ҳарду сабабе, ки инсонро аз эътимод ба худ маҳрум мекунанд, муфассалтар дида бароем.

Мутаассифона, бисёриҳо нокомиро ҳамчун ҳукми ниҳоӣ қабул мекунанд.

Нокомиҳо мегузаранд: фаслҳо иваз мешаванд

Биёед аз нокомиҳо сар кунем, ки мо барои онҳо масъул нестем. Дар ин ҷо натиҷаи манфӣ қисми худи система аст. Барои фаҳмонидани он, ки чаро ин гуна нокомиҳо набояд эътимоди худро аз худ дур созанд, биёед ба шумо як қиссаи каме нақл кунам.

Дурҳо дар зери замин зиндагӣ мекарданд. Онҳо дар он ҷо худро бароҳат ва гарм ҳис мекарданд. Боре дар байни онҳо овозае паҳн шуд, ки гуё ҳаёт дар рӯи замин зебо, вале хеле хавфнок аст. Доварон тасмим гирифтанд, ки онро тафтиш кунанд ва разведкаро ба болохона фиристод.

Вақте ки ӯ ба рӯи замин баромад ва сарашро берун кард, даҳшати бузургтарини ҳаёташро аз сар гузаронд. Зимистон буд, барф барфро ба рӯи камчин зад. Вай сатҳи заминро тамоман дигар хел тасаввур мекард. Дубора зуд ба назди рафиконаш баргашта, дар бораи шароити токатнопазири боло сухан ронд.

Бо вуҷуди ин, овозаҳои доимӣ дар бораи зебоии ин сарзамин камарҳоро ташвиш медоданд ва онҳо тасмим гирифтанд, ки боз як разведкачии дигарро ба болохона фиристанд, аммо аллакай дар миёнаи тобистон. Вай манзараи тамоман дигарро дид. Офтоб нурпошӣ мекард, мурғҳо чахиш мекарданд, шабпаракхо дар ҳама ҷо парвоз мекарданд.

Дар зери шуоъхои офтоб дар болои алафи хушбӯй худро гарм карда, бихонд. Баргашту он чиро, ки дида буд, бо ҳама рангҳо тасвир кард.

Акнун гномҳо тамоман ошуфта шудаанд. Онҳо намедонистанд, ки ба чӣ бовар кунанд. Дар боло чӣ чиз яксон аст: яху барф ё офтоби гарм ва алафи хушбӯй? Онҳо боз ду разведкачӣ фиристоданд: яке тирамох ва дуйум пас аз шаш моҳ, дар бахор. Боз, маълумот ихтилоф дошт. Дунёҳо, ки комилан дар ҳайрат буданд, тасмим гирифтанд, ки онро таваккал накунанд ва дар зери замин бимонанд.

Дар достони гномҳо сухан дар бораи фаслҳо меравад. Аммо дар ҳама гуна фаъолият давраҳои "тобистонӣ" вуҷуд доранд, ки дар асл ҳама чиз муваффақ мешавад ва "зимистонҳои" сахт, вақте ки ҳеҷ чиз ҳаракат намекунад. Ҳолатҳое мешаванд, ки шумо бояд сахт меҳнат кунед, аммо ҳадафҳо танҳо қисман иҷро мешаванд.

Бисёриҳо дар соддалавҳии худ коре меҷӯянд, ки тобистони абадӣ ҳукмфармост. Аммо чӣ тавре ки тобистон дар табиат ба зимистон табдил меёбад, дар тиҷорат ҳам вақтҳои хуб ва бад ҳастанд. Ин ба ҳар як соҳаи иктисодиёт дахл дорад. Фикр накунед, ки дар ҷое шумо ба истиснои ин қонуни табиат дучор мешавед.

Ғолибон медонанд, ки тобистон ҳамеша ҷои худро ба зимистон медиҳад, бинобар ин онҳо медонанд, ки чӣ гуна ба давраҳои номусоид мутобиқ шаванд. Зимистони дар пешистода онҳоро водор намекунад. Онҳо медонанд, ки ин то абад давом карда наметавонад. Онҳо «зимистон»-ро дар тиҷорат на ҳамчун шахсии худ медонанд нокомӣ, балки ҳамчун як қисми системае, ки дар он зиндагӣ ва кор мекунанд.

Қонуни ададҳои калон

Барои муваффақ шудан шумо бояд "қонуни ададҳои калон"-ро донед ва истифода баред.

Агар шумо як зарро гирифта, онро як маротиба ғелонед, рақаме, ки меояд, аз имкони холис вобаста хоҳад буд. Даҳ маротиба партоӣ ҳам, ин садама мешавад. Аммо агар шумо штампро яксаду панҷоҳ маротиба ғелонед, он гоҳ назарияи эҳтимолият ба амал меояд. Чӣ қадаре ки шумо онро зуд-зуд партоед, эҳтимолияти ҳар як рақам ҳамон қадар зиёд мешавад.

Азбаски шумо намехоҳед, ки натиҷаҳои шумо аз иқбол вобаста бошанд, танҳо як кафолати муваффақият вуҷуд дорад. Ҳар дафъае, ки шумо кори зиёде мекунед, қонуни ададҳои калон ба кор шурӯъ мекунад. Дар ин ҳолат шумо метавонед натиҷаҳои фаъолиятро ба нақша гиред ва ҳисоб кунед. Ҳар он чизе ки мекунед, онро зуд-зуд иҷро кунед. Ин ягона роҳест, ки шумо муваффақиятро кафолат дода метавонед. Ҳама чизи дигар лотереяи ҳаваскорон аст.

Ҳамеша хатоҳо хоҳанд буд

Дар бораи хатогиҳо ҳамчун муҳимтарин ҷузъҳои рушди мо фикр кунед.

Онҳо даҳшатнок нестанд, агар шумо онҳоро бори аввал эътироф кунед. Одамон аз хатогие, ки як бор содир мекунанд, ибрат мегиранд ва кӯшиш мекунанд, ки такрор нашаванд. Дар ин ҷо маколи кӯҳна амал мекунад: «Фақат касе, ки ҳеҷ кор намекунад, хато намекунад». Дар ҳама гуна фаъолият ногузир хатоҳо рух медиҳанд. Аз ин рӯ, онҳоро аломати меҳнатдӯстӣ ҳисоб кардан мумкин аст. Аз ин нуқтаи назар, хатоҳо ҳатто фоидаоваранд.

Боре аз муассиси IBM пурсиданд, ки корманд бояд чӣ гуна кор кунад, то дар соҳаи худ касб кунад. Донистани он, ки ҳар касе, ки тарси худро аз хатогӣ бартараф мекунад, фаъолияти даромадовар-ро бештар иҷро мекунад, Ватсон ҷавоб дод:"Вай бояд дучанд кунад шумораи хатоҳо".

Одатан, дар он чое, ки баъзе корҳое, ки аз ҷиҳати мураккабӣ ва микьёси худ нодиранд иҷро карда мешаванд, хатоҳо рӯй медиҳанд. Агар аз хатову нокомӣ битарсад, ҳеҷ кас наметавонад кори бузургеро анҷом диҳад.

Муваффақият бевосита ба эътироф ва пул вобаста аст. Дар аввал хатогиҳо фоидаовар нестанд. Аммо онҳо барои рушд муҳиманд, зеро онҳо барои ҷамъ кардани таҷриба кӯмак мекунанд. Таҷриба, дар навбати худ, ба шумо имкон медиҳад, ки қарорҳои беҳтаре қабул кунед, ки ба муваффақият оварда мерасонанд. Аз ин рӯ, касе, ки хато карданро бас кардааст, дар рушди худ бозмеистад.

Ғолибон медонанд, ки фаъолияти даромадовар-и онҳо дар бораи чӣ аст ва ҳамеша мекӯшанд, ки ба он ҳарчи бештар вақт ҷудо кунанд. Дар ин кор онҳо ба қонуни ададҳои калон такя мекунанд. Онҳо аз нокомӣ ва хатоҳои шахсӣ таслим намешаванд.

Машқҳои амалӣ

Аз имрӯз ҳиссаи фаъолияти даромадоварро дар корам зиёд мекунам:

1. Таҳлил мекунам, ки дирӯз вақтамро чӣ гуна сарф кардам. Медонам, ки бе банақшагирии фаъолияти даромадовар чизе тағйир намеёбад. Аз худ мепурсам: «Имрӯз чӣ кор кунам, то ба фаъолиятҳое, ки даромадамро муайян мекунанд, вақти бештар ҷудо намоям?»

2. Муайян мекунам, ки дар як ҳафта ё моҳ чӣ миқдор фаъолияти даромадовар бояд анҷом диҳам, то ба муваффақият бовар дошта бошам. Сипас қарор медиҳам, ки се моҳ пайгирона мувофиқи қонуни ададҳои калон амал кунам.

3. Агар ҳоло дар корам «тобистон» бошад, медонам, ки «зимистон» ҳам мерасад. Ҳоло вақти ҳосилғундорист ва кӯшишамро дучанд мекунам. Намегузорам, ки «зимистон» маро аз ҳадафҳоям боздорад.

4. Барои гузаштан аз «зимистон» омодагӣ мебинам: ҳар рӯз як боби ин китобро мехонам ва дар семинарҳое иштирок мекунам, ки ба рушди шахсиам мусоидат мекунанд.

Қонуни № 5

Шахсияти худро ташаккул диҳед

Рӯзе масхарабози дарборӣ хоҳиши тағйир додани ҳаёти худро пайдо кард. Ӯ сарват, саёҳати ҳаяҷоновар ва айшу ишрат мехост.

Аммо аз ҳама бештар масхарабоз мехост, ки ӯро эҳтиром кунанд. Дар тамоми умраш мардум ангушти ишорат карда мегуфтанд: «Ин нодонро бин».

Масхарабоз орзу мекард, ки ҳама ӯро эҳтиром мекунанд.

Дар ин бора ба подшоҳ гуфт ва қарор дод: «Масхарабоз, солҳо боз маро шод кардӣ. Хоҳиши туро ба ҷо меоварам ва ба ту сарват мебахшам».

Акнун масхарабоз аз бахти нав лаззат мебурд. Дар хонаи гаронбаҳо зиндагӣ мекард ва хӯрокҳои болаззат мехӯрд. Аммо пай бурд, ки эҳтиром ба ӯ аз ҷониби дигарон танҳо як баҳона аст. Барои онҳо, ӯ ҳанӯз ҳам масхарабоз буд, гарчанде ки сарватманд буд. Илова бар ин, вай ба зудӣ тамоми сарвати худро сарф кард.

Бо мушовири хирадманди подшоҳ мушкилиҳояшро баён кард, вале бо табассум сар ҷунбонд ва ба пиёла ва кӯзаи пур аз шароб ишора кард: «Наметавонам ин ҳама майро ба як пиёла бирезам. Вай барои ин хеле хурд аст. Ба ҳамин монанд, шахсияти шумо барои хоҳишҳои шумо хеле хурд аст.

Подшоҳ ба ту сарват додааст, аммо шахсияти ту наметавонад онҳоро нигоҳ дорад».

Қадам ба қадам, дарс ба дарс

Барои он ки вазъияти мо ба сӯи беҳтар тағйир ёбад, мо бояд аввал худамонро тағйир диҳем. Мо ҳама одамонеро медонем, ки то он даме, ки муҳити атроф барои муваффақият мусоидтар шавад, интизор мешаванд.

Дар асл, ҳеҷ гуна тағйирот дар вазъият ба онҳо кӯмак намекунад, зеро ин одамон хеле "хурд" ҳастанд, ки ба ин вазъият мувофиқат кунанд. Пеш аз ҳама онҳо бояд ҳамчун шахсият тағйир диҳанд. Ин ҷо мисли мактаб аст.

Мо аз синфи якум оғоз мекунем, баъд ба он мегузарем сеюми дуюм. Ин як системаи хеле оқил аст. Чӣ қадаре ки мо худамон беҳтар шавем, ҳамон қадар имкониятҳои шумо бештар мешаванд.

Баъзеҳо шояд фикр кунанд, ки "ба ман ду миллион евро диҳед ва ман дигар ҳеҷ гоҳ дар бораи пул хавотир нашавам". Ин муносибати нодуруст аст.

Аввал шумо бояд бо вазъияти имрӯза чӣ гуна мубориза бурданро ёд гиред.

Ҳазор евро ҷамъ кардан ва моҳирона сармоягузорӣ кардан лозим аст. Баъд даҳ ҳазор ва ғайра. Барои беҳтар шудан, шумо бояд шароити мусоидро интизор нашавед, балки аз вазъияти мавҷуда бештар истифода баред.

Инчунин аз худ пешакӣ пурсидан лозим нест, ки оё мо ба ин ё он фаъолият мувофиқ ҳастем. Вақте ки мо ба он шурӯъ мекунем, мо метавонем усто шудан. Агар шумо пешакӣ донед, ки ягон намуди кор ба шумо вобаста аст, пас эҳтимоли зиёд он ба шумо барои рушд имконият намедиҳад.

Шахсият дар ҷараёни кор ташаккул меёбад

Ба ёд оред, ки шахсиятҳои машҳур ба шарофати чӣ ба чунин мақом расидаанд.

Эйнштейн бо назарияҳои физикӣ, Беккенбауэр бо дастовардҳои футболӣ, Ганди бо муборизаи бе хушунат барои озодии Ҳиндустон аз мустамликадорӣ ва Модар Тереза бо кӯмак ба камбизоатон шуҳрат ёфтанд. Ҳамаи онҳо маҳз ба шарофати корашон машҳур шуданд.

Самараноктарин роҳи такмили худ ин кор кардан аст. Агар шумо хоҳед, ки зиндагӣи беҳтаре барои худ дошта бошед, ҳарчи зудтар ба кор шурӯъ кунед. Дар аввал, на ҳама чиз кор хоҳад кард, аммо ҳеҷ чиз ташвишовар нест. Чизи асосӣ он аст, ки таслим нашавед. Албатта, муваффақият моро бойтар мекунад, аммо нокомӣ моро афзоиш медиҳад.

Панҷ дарси коранда

Шояд шумо масали корандаро дар хотир доред. Вай чигит кошта, на ҳамаи чигит сабзид. Баъзеи онҳоро паррандагон ков карда, баъзеи дигарро пажмурда ва қисми дигарро алафҳои бегона пахш карда буданд. Аз ин панҷ хулосаи муҳим баровардан мумкин аст:

1. На ҳама тухмиҳо месабзанд. Бинобар ин ҳарчи бештар коштан лозим аст Бештар. Ба як нихол бовар кардан мумкин нест.

2. Таваҷҷуҳи худро ба кори худ равона кунед, на душманонатон.

Душманонро нест карда, шумо қариб ҳеҷ гоҳ ба ҳадафи худ намерасед.

Худатон фикр кунед: одами муваффақ ҳамеша рақибони кофӣ дорад. Ин ба худи табиат хос аст. Паррандаҳо ва алафҳои бегона ҳамеша буданд ва хоҳанд буд. Деҳқони доно фақат киштро давом медиҳад.

3. Бе коштан, ҳосил намегирӣ. Мукофот пас аз он меояд кори ба охир расондашуда. Коинот барои меҳнат мукофот медиҳад, на бахонаю узр.

Аммо баъзе одамон аксар вақт кӯшиш мекунанд, ки ин қонуни табиатро давр зананд, фаромӯш мекунанд, ки бо ин роҳ муваффақияти устувор ба даст овардан мумкин нест.

4. Ба шумо сабр лозим мешавад. Барои парвариш кардан вақт лозим аст. Ду як рӯзи баъд аз кишт, сарфи назар аз он ки шумо бисёр қувва сарф кардаед, ҳанӯз ҳосил намегиред. Фақат меҳнатдоқлик ва сабр-тоқат натижа беради.

5. Он чи мекорӣ, дарав хоҳӣ кард. Дар тамоми умри одам бо ҳосили хубу бад ҳамроҳ мешавад. Эҳтиёт бошед: тухмии бад низ месабзад.

Шаш монеа барои муваффақият

Чаро ҳама одамон муваффақ намешаванд? Охир, ҳар кас имконият дорад. Шаш сабаб вуҷуд дорад, ки муваффақият дар навдаро вайрон мекунанд. Маҳз ба туфайли онҳо барои ҳамаи одамон шароити баробари зиндагонӣ фароҳам овардан ҳаргиз имконнопазир аст. Мо дар бораи равандҳое сухан меронем, ки дар дохили одам рух медиҳанд ва ба онҳо аз берун таъсир расонидан қариб ғайриимкон аст: як. ғурур. Оё шумо медонед, ки одамоне, ки ҷавобҳои бештар аз савол? Тавре Гёте гуфтааст, "бисёр одамон мехоҳанд касе бошанд, ва танҳо шумораи ками онҳо мехоҳанд касе шаванд". Барои омӯхтани чизе бояд донишҷӯ шавад.

2. Надонистан. Бисёр одамон бо сабабҳои гуногун омода нестанд фикри худро ба чизи нав кушоед.

3. Ботил. Мо худро хеле ҷиддӣ қабул мекунем ва интизорем эҳтироми атрофиён. Тамоми қувва ба он сарф мешавад, ки дар чашми онҳо «сазовор» пайдо шавад. Ва дар ниҳоят ин энергия ва барои ноил шудан ба натиҷа кофӣ нест. Илова бар ин, беҳудагӯии аз ҳад зиёд нишонаи норасоии ақл аст. чор. Тарс. Тарс идеяи манфии имконпазир аст оқибатҳои. Мо ба он чизе, ки намехоҳем, он қадар тамаркуз мекунем, ки ин идея ба осонӣ аз ҳолати хаёлӣ ба ҳолати воқеӣ мегузарад.

4. Шубҳаҳо. Мо боварӣ дорем, ки ба қадри кифоя тайёр нестем чизе. Вақте ки мо худамонро бо дигарон муқоиса мекунем, ба ҷои қадр кардани қувваҳои худ шубҳа пайдо мешавад. Мунтазам ба худ боварӣ ҳосил кардан лозим аст. Барои ин, масалан, рӯзномаи муваффақиятро оғоз кунед ва дар он ҳама дастовардҳои худро нависед.

5. Гуноҳ. Бисёриҳо наметавон дар он зиндагӣ зиндагӣ кунанд, оҳ ки онҳо орзу мекунанд, зеро одамони худхох аз берун шуури онҳоро моҳирона идора карда, ҳисси гунахкориро бедор мекунанд. Аммо, агар шумо ҳаёти худро ҳадафи арзанда гузоред, гуноҳи бардурӯғ худ аз худ аз байн меравад.

Ҳамаи ин монеаҳо дар ин китоб ба таври муфассал баррасӣ мешаванд. Вале як худи меҳнат гарави муваффақият нест.

Чор варианти кор

Дар бораи кор сухан ронда, мо беихтиёр онро ба «хуб» ва «бад» ҷудо мекунем. Ба ибораи «хуб» маънои онро дорад, ки ба се талаботи асосӣ ҷавобгӯ бошад. Аввалан, он ба шумо лаззат мебахшад. Дуюм, он ба истеъдод ва қобилиятҳои шумо мувофиқат мекунад. Сеюм, бо кӯмаки он шумо метавонед мушкилоти дигаронро ҳал кунед ва пули кофӣ ба даст оред. Вале бо назардошти муносибати дурусту нодуруст ба он ҳам кори «хуб» ва ҳам «бад»-ро ба ҷо овардан мумкин аст. Дар ин бобат шаш монеаи боло роли калон мебозад. Лутфан фикр кунед, ки кадоме аз чаҳор тавсифи вазъияти шумо ҳоло мувофиқ аст:

1. Кори бад ва муносибати нодуруст Натиҷаи чунин «стратегия» фалокатовар аст. Зиндагӣ маънои худро гум мекунад ва шодӣ намеорад.

2. Кори бад ва муносибати дуруст Дар ин сурат мо метавонем ба баъзе мақсадҳо ноил шавем. Аммо ин вақт ва қувваи зиёдро сарф мекунад, зеро чунин кор бо шумораи зиёди нокомиҳо алоқаманд аст.

3. Кори хуб ва муносибати нодуруст Бо ин равиш ба муваффақияти кам ноил шудан мумкин аст, аммо ҳадафи асосӣ ба гумон аст.

4. Кори хуб ва муносибати дуруст Танҳо дар ҳамин сурат ба мақсади дилхоҳ дар муддати кӯтоҳтарин ноил шудан мумкин аст.

Ин тавсифи хеле соддашуда, вале хеле дақиқ аст, ки ба шумо имкон медиҳад, ки худро зуд санҷед. Оё шумо кори хуб доред? Оё шумо дар соҳае кор мекунед, ки ба манфиатҳо ва қобилиятҳои шумо мувофиқ бошад? Оё шумо дар бораи кори худ ҳақ доред?

Агар шумо кор ё муносибататонро дӯст надоред, дар бораи он фикр кунед, ки чӣ кор карда метавонед. Эҳтимол, аз шаш монеа (мағрур, ҷаҳолат, ботил, тарс, шубҳа ва гунаҳкорӣ) раҳоӣ ёфтан маъно дорад.

Бисёр одамон аз тақдир шикоят карданро дӯст медоранд. Доимо дар бораи беадолатӣ гап мезананд, вале дар айни замон кори нодурустро ба ҷо меоранд, ба он муносибати нодуруст мекунанд. Дар ин сурат онҳо хоҳиш доранд, ки он чиро, ки накошта буданд, дараванд. Чунин одамон қонунҳои табиатро сарфи назар мекунанд.

Ғолибон вақтро беҳуда сарф намекунанд, ба умеди он ки вазъият ба сӯи беҳтар тағйир хоҳад ёфт. Онҳо барои тағйир додани чизҳое, ки назорат карда наметавонанд, энергияро сарф намекунанд. Барои худ баҳона намеҷӯянд. Ғолибон медонанд, ки агар онҳо бо шавқу рағбат ба кор машғул шаванд, шароити зиндагӣ ба самти беҳтар тағйир меёбад.

Ричард Бах гуфт:"Ҳар яки мо бо он таваллуд мешавад блоки мармари дарун нихода ва асбобҳои коркарди он. Мо метавонем инро тамоми умр бо худ дошта бошем. блоки коркарднашуда, мо метавонем онро ба харобазор табдил диҳем, аммо мо метавонем ба он шакли аҷибе диҳем.

Мо бо ҳуқуқи ҳаёти хушбахтона ва муваффақ таваллуд шудаем. Шумо наметавонед танҳо аз шаш монеаи муваффақият даст кашед. Танҳо хоҳиш шуморо ба шахси барҷаста, сарватманд ва тавоно табдил намедиҳад.

Шахсияти мо он чизест, ки мо худамон офаридаем. Барои мо ҳеҷ чиз ҷои кори душвору мақсаднокро гирифта наметавонад. Ғолибон медонанд, ки танҳо қобилиятҳои онҳо метавонанд онҳоро дар зиндагӣ ҷои сазоворро таъмин кунанд.

Машқҳои амалӣ

Барои шахсияти қавӣ шудан бояд рушд кунам:

1. Корамро воситаи ташаккули шахсият ва расидан ба муваффақият медонам. Бо неру ва шавқ кор мекунам ва тамоми кӯшишамро ба харҷ медиҳам, то тавассути кор рушд ёбам.

2. Хатогиҳоямро такрор кардан намехоҳам ва аз онҳо дарс мегирам. Дар «Дафтари дониш» он чизеро менависам, ки аз иштибоҳҳои худу дигарон меомӯзам.

3. Китобҳоеро мехонам, ки ба рушди шахсиам кӯмак мекунанд. Ба ҷойи назди телевизор нишастан, ҳар рӯз камаш як соат китоби хуб мехонам.

4. Медонам, ки дар роҳ мумкин аст ноумед шавам, аммо таслим намешавам. Худам бояд худро ба идома додан барангезам. Ҷавоби ин саволро менависам: «Аз расиданам ба ҳадаф ба кӣ фоида мерасад?»

5. Имрӯз дар «Дафтари муваффақият» панҷ дастовардеро сабт мекунам, ки қаблан аз назарам дур монда буданд.