Қонуни № 21

Корҳои муҳимро ҳарчи зудтар оғоз кунед

Як нафар ба назди духтур омад. Вай дар зери вазни вазифаҳои ба зиммааш гузошташуда худро хаста, бемадор ва аслан хаста ҳис мекард. Сараш доимо пур аз корҳое буд, ки бояд анҷом диҳад. Ва ин охир набуд. Дарки он буд, ки вай барои чизҳои воқеан муҳим дар ҳаёт вақти кофӣ надорад. Чанде пеш дарди дилашро ҳис кард. Шабҳо нағз хоб намебурд, рӯзона хеле зуд хаста мешуд. Эътимод ба худ ҳар рӯз об мешуд ва оҳиста-оҳиста ҷои худро афсурдагӣ гирифт. Табиби доно дарҳол фаҳмид, ки ҳама бемориҳо аз тарзи идораи зиндагӣи худ ба вуҷуд меоянд.

Дар ин бобат се одати бемор роли махсус бозид: ӯ корҳои таъҷилиро бо корҳои муҳим омехта мекард, доимо баъзе корҳоро ба баъд мегузорад, дар ҳама чиз ба камол мерасид. таъхирнопазир ва муҳим Байни ин ду мафҳум тафовути дақиқ вуҷуд дорад. Чӣ қадаре ки мо чизҳои муҳимро ба таъхир андозем, онҳо ҳамон қадар таъхирнопазиртар мешаванд. Ин моро бадтар ва бадтар ҳис мекунад.

Дар омади гап, ин на танҳо ба масъалаҳои воқеан муҳим дахл дорад.

Ҳатто барои иҷрои вазифаҳои нисбатан хурд мо баъзан дарди виҷдонро эҳсос карда метавонем.

Сирри ғолибон дар он аст, ки онҳо ҳамаи корҳои муҳимро фавран ба корҳои таъхирнопазир табдил медиҳанд. Онҳоро дар навбати аввал ва дар ҳар фурсат хал мекунанд.

Чӣ қадаре ки мо корҳоро барои дертар ба таъхир гузорем (ҳам муҳим ва ҳам на он қадар муҳим), ҳамон қадар онҳо фаврӣ мешаванд ва барои иҷрои онҳо вақти бештар лозим мешавад. дар ниҳоят ба қарори шумо. Ин аст, ки дар ин ҷо ҳалқаи бад оғоз меёбад.

Ҳар касе, ки ҳамеша ба ҳалли масъалаҳои таъхирнопазир маҷбур аст, барои ҳалли масъалаҳои муҳим вақти камро эҳсос мекунад. Чӣ қадаре ки таъҷилӣ ба ҳаёти мо таъсир расонад, ҳамон қадар зиёдтар аст таъсири аҳамият кам мешавад. Нархе, ки мо барои таъҷилӣ пардохт мекунем, аз даст додани аҳамият аст. Ба чизҳои муҳим дар ҳаёти мо набояд иҷозат дода шавад, ки вақти хеле кам дода шавад, зеро тамоми диққат ба корҳои таъхирнопазир бахшида шудааст.

Тасаввур кунед, ки шумо ба таътил меравед, бордони мошинатонро бор мекунед. Фарз мекунем, ки шумо аввал халтаҳои хурди либос ва дигар чизҳои хурдро дар он ҷо мегузоред. Вақте ки навбат ба ҷомадонҳои калон мерасад, маълум мешавад, ки ҷои гузоштани онҳо нест. Ба таври дигар ин корро кардан дурусттар мебуд: аввал ҷомадонҳои калонро бор кунед ва танҳо баъд бастахои хурдро ба кунчхо ва раххои гуногун пур кунед. Ба ҳамин монанд, шумо бояд аввал чизҳои воқеан муҳимро ба нақша гиред ва сипас дар фосилаҳои байни онҳо вазифаҳои хурдтар ва камтар муҳимро фишурда кунед.

Қоидаи ҳафтоду ду соат

Оё ягон бор бо шумо рӯй дода буд, ки шумо чизеро ба нақша гирифтаед ва онро иҷро накардаед? Шояд ҳа. Эҳтимол шумо баъдан худро барои беинтизомии худ сарзаниш карда бошед.

Дарвоқеъ, шумо танҳо қоидаи ҳафтоду ду соатро вайрон кардед, ки дар он гуфта мешавад, ки барои иҷрои нақшаи худ шумо бояд дар давоми ҳафтоду ду соат аз лаҳзаи қабули қарор ягон амали мушаххас андешед. Агар ин тавр накунед, пас шумо дар сад як имкон доред, ки шумо ягон вақт нақшаи худро иҷро карда метавонед. Дар ин ҳолат, шумо як навъ ба майнаи худ хабар медиҳед, ки шумо ба муваффақият бовар намекунед. Ва агар майнаи худи шумо ба шумо бовар накунад, беҳтар аст, ки ниятҳои худро фаромӯш кунед ва онҳоро ҷиддӣ нагиред.

Барои он ки тафаккури зери шуур ба нақшаҳои мо ҷиддӣ муносибат кунад ва онҳоро дар хотир нигоҳ дорад, зарур аст, ки онҳо дар системаи марказии асаб устувор бошанд. Ва ин танҳо метавонад рӯй диҳад, агар шумо худатон ба худ фармон диҳед, ки амал кунед. Ҳар соат ба таъхир андохтани импулси ибтидоии амал ҳавасмандии шуморо коҳиш медиҳад.

Фарқи байни "шитоб" ва "шитоб"

Қоидаи 72 соат маънои онро надорад, ки шумо бояд кори худро тезонед. Баръакс, шитобкории аз ҳад зиёд танҳо стрессро зиёд мекунад ва метавонад боиси беморӣ гардад. Аксар вақт танҳо оҳиста кор кардан лозим аст. Одам барои он офарида нашудааст, ки доимо дар як реҷаи мусобиқа аз як лоиҳа ба лоиҳаи дигар зиндагӣ кунад.

Як фирма тасмим гирифт, ки ба ҷангал биравад ва боркашонҳои африқоиро барои интиқоли мол киро кард. Бо вуҷуди он, ки дарбонҳо пайваста даъват мекарданд, дар рӯзи сеюм ногаҳон рӯи замин нишастанд ва ҳеҷ тариқи боварӣ онҳоро водор карда наметавонист, ки роҳро идома диҳад. Соҳиби тиҷорат аз хашмгиншуда шарҳ талаб кард ва яке аз африқоиҳо ба ӯ гуфт: "Мо хеле саросема будем ва ҳарчанд ҷисми мо аллакай дар ин ҷост, мо бояд интизор шавем, ки рӯҳҳои мо ба мо расидаанд."

Ба мо сукут ва оромӣ лозим аст, то худро гӯш кунем, фикр кунем, нақшаҳои ояндаро муайян кунем ва аз бисёр чизҳои ҷорӣ муҳимтарин чизҳоро қайд кунем. Аз ин рӯ, байни мафҳумҳои «фавран» ва «зуд» фарқият вуҷуд дорад. Вазифаҳои муҳимро фавран ба ӯҳда гирифтан лозим аст, аммо онҳоро ҳарчи зудтар иҷро кардан лозим нест.

Шумо наметавонед якчанд корҳоро дар як вақт иҷро кунед, шумо наметавонед суръати корро беохир зиёд кунед. Аммо кори муҳим бояд фавран, бетаъхир шурӯъ карда шавад.

Бемории қуттии дароз

Принсипи оғози кор фавран ба ҳамаи он чизҳое дахл дорад, ки ба шумо лаззати зиёд намедиҳанд. Дар ин ҷо тамоюли рафъи онҳо махсусан равшан зоҳир мегардад.

Эҳтимол шумо чунин вазъияте дошта бошед, ки шумо барои сари вақт фармоиш додани ҳуҷраи меҳмонхонаро надоштед. Ва акнун шумо бояд вақти зиёдеро барои занг задан ба як меҳмонхона сарф кунед дигар ва шунидан дар ҷавоб, ки дигар курсиҳои холӣ нест. Агар шумо сари вақт ба ин кор машғул шавед, як занги кофӣ хоҳад буд. Ҳоло ин раванд метавонад соатҳоро дар бар гирад.

Чизҳои ногуворе, ки мо кӯшиш мекунем, ки дертар ба он гузорем, бо гузашти соат бештар ва ногувортар мешавад. Онҳо моро воқеан азоб медиҳанд. Фикр кардан дар бораи онҳо тамоми рӯз моро заҳролуд мекунад. Агар мо ин вазифаҳоро дар навбати аввал иҷро мекардем, пас танҳо аз зиндагӣ лаззат мебурдем, зеро дар пеш моро танҳо корҳои гуворо интизор буданд. Дар хотир бояд дошт, ки ҳатто аъмоли нафратовар дарҳол пас аз анҷом додани онҳо ба мо фишор намеорад.

Ҷустуҷӯи аъло

Ҳарчи зудтар оғоз кардани тиҷорат кофӣ нест. Онро ҳанӯз ба охир расондан лозим аст. Ҷустуҷӯи аз хад зиёд ба камолот аксар вақт моро аз анҷоми ин ё он лоиҳа бозмедорад. Он метавонад тамоми амалҳои моро фалаҷ кунад. Мукаммалист метавонад ҳаштод фоизи вақти худро барои сайқал додани се фоизи охирини кораш сарф кунад. Дар айни замон, наваду нӯҳ фоизи тамоми одамони дигар ҳатто ҳеҷ фарқиятро дар иҷроиш мушоҳида намекунанд. Кайҳо исбот карда шудааст, ки камолоти ҳақиқӣ барои инсон абадӣ дастнорас мемонад.

Дар бораи рассом Пьер Боннар мегӯянд, ки рӯзе ӯ бо хасу палитра ба Лувр омад ва ба навиштани яке аз расмҳои худ шурӯъ кард.

Коркунони музей ӯро дастгир карданд. Боннард ба баҳонаҳо шурӯъ кард: «Ин расми ман аст, ман онро ҳанӯз тамом накардаам». Яке аз парасторон ба ин эътироз кард: «Сурат тамом шуд, вагарна дар Лувр овезон намешуд».

Мушкилоти перфекционизм аксар вақт бо ҳисси аслии тарс аз хатогиҳои эҳтимолӣ шарҳ дода мешавад. Баъд аз ҳама, то ба охир расидани лоиҳа, ҳеҷ кас онро намебинад ва хатоҳои эҳтимолиро ошкор намекунад. Вале дар аксар мавриддо ба муваффақият на он кас, ки хато намекунад, балки ба дасти одами меднат мекунад. Кор ҳамеша бо хатогиҳо алоқаманд аст. Натиҷаҳои корро аз рӯи шумораи хатоҳо баҳо додан мумкин нест. Аммо дар аксар мактабхо баҳо ҳамин тавр муайян карда мешавад. Бо вуҷуди ин, шахс бояд дошта бошад ҳуқуқи хато кардан. Охир, мо аз хатоҳо сабақ мегирем. Боре яке аз кормандони муассиси IBM Том Уотсон хатое кард, ки ба ширкат даҳ миллион доллар зарар расонд. Вақте ки ин коргарро ба кабинети Уотсон даъват карданд, ӯ боварӣ дошт, ки ӯро фавран аз кор озод мекунанд. Сардор аз тааҷҷубаш гуфт: — Туро аз кор холӣ? Ва ин пас аз он аст, ки ман ба омӯзиши шумо даҳ миллион сармоягузорӣ кардам?

Барои ҳеҷ чиз дар ҳаёт." Мо бояд аз хатогиҳои худ омӯзем. Танҳо дар он сурат мо метавонем қавӣ ва, умедворем, оқилтар шавем. Дар ин ҷо мо бояд қоидаро ба роҳбарӣ гирем: ба амал кардан, ба хатогиҳои хурд роҳ додан беҳтар аст, назар ба кашолкорӣ, кӯшиш кардан ба хатоӣ.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз корҳои муҳимро ҳарчи зудтар оғоз карданро машқ мекунам:

1. Ҳар саҳар аз худ мепурсам: «Кадом кори заруриро бештар аз ҳама иҷро кардан намехоҳам?» Аввал ҳамонро анҷом медиҳам. Ҳар қадар зудтар аз он халос шавам, рӯзам хушояндтар мегузарад.

2. Сипас муҳимтарин кори рӯзро муайян карда, фавран ба он машғул мешавам ва то анҷомаш намегузорам диққатам парешон шавад. Ҳатто агар ба корҳои дигар вақт нарасад, муҳимтарин кор иҷро шудааст.

3. Аз худ мепурсам: «Чиро дар зиндагӣ тағйир диҳам, то барои корҳои муҳим вақти бештар дошта бошам ва неруямро ба корҳои “таъҷилӣ”-и нолозим сарф накунам?»

4. Барои амалӣ кардани ҳар нақша дар давоми ҳафтоду ду соат камаш қадами аввал мегузорам. Бо суръати амалам дигаронро ба ҳайрат меорам.

5. Месанҷам, ки оё дар доми комилталабӣ афтодаам ва муайян мекунам, ки дар кадом марҳила бояд лоиҳаро анҷомёфта ҳисобам.

Қонуни № 22

Масъулиятро ба дӯш гиред

Соҳибкор кормандашро барои фурӯши афлесун ба шаҳр фиристод. Бегоҳ корманд баргашта гуфт:

— Имрӯз бахтам наомад. Ҳама мегуфтанд, ки афлесунҳо гаронанд. Аз ин рӯ, чизе фурӯхта натавонистам.

— Афсӯс, ки аз афлесун ҳам камтар мефаҳмӣ, — гуфт соҳибкор.

Корманд ранҷид. Соҳибкор афлесунеро гирифта пурсид:

— Агар инро фишорам, чӣ мешавад?

— Ширааш мебарояд.

— Агар бо болға занам-чӣ?

— Боз ҳам шира мебарояд.

— Агар хар бо сумаш онро зер кунад-чӣ?

— Ҳамоно шира мебарояд.

— Дуруст. Ба афлесун ҳар чӣ кунанд, аз он танҳо ҳамон чизе берун меояд, ки дар дарунаш ҳаст. Ту метавонӣ ба вазъият вокуниши худро интихоб кунӣ. Аммо ин ихтиёрро ба дигарон медиҳӣ ва баъд онҳоро барои нокомии худ гунаҳкор мекунӣ.

---

Вақте ки корҳо тавре ки мо мехоҳем пеш намераванд, мо одатан онро дар ҳолатҳои ногувор ё одамони дигар айбдор мекунем. Вазъи иқтисодӣ, шароити зиндагӣ, падару модар, ҳамсар, фирма, вазъи саломатӣ, мақомот.. гунаҳкор мекунем.

Баъд аз ҳама, шумо аллакай як бор чунин чизе шунидаед: "Агар ин бо ман намебуд, ман..."; "Агар ман вақти бештар (ё пул) дошта бошам, пас...";

— То шумо кайфиятам хуб буд...

Ҳамаи ин гуфтахоро як чиз муттаҳид мекунад: дар ҳама чиз касе гунахгор аст, на ман. Аммо касе, ки масъулиятро бар дӯши дигарон мегузорад, ҳамзамон қудратро ба онҳо медиҳад.

Муҳим худи вазъият нест, балки тарзи истифодаи он аст.

Шумо танҳо метавонед ғолиб шавед, агар шумо барои ҳаёти худ масъулияти пурра дошта бошед. Албатта, шумо барои ҳама ҳолатҳое, ки дар он шумо метавонед худро пайдо кунед, масъул нестед. Аммо танҳо шумо масъулед, ки шумо ба онҳо чӣ гуна муносибат мекунед ва чӣ гуна онҳоро шарҳ медиҳед. Шояд шумо дар вазъияти иқтисодие, ки дар айни замон дар он қарор доред, гунаҳкор набошед. Аммо танҳо шумо барои рафтори худ масъулед.

Вазъияти бади иқтисодиро баҳона кардан мумкин аст: «Акнун ман бояд дучанд эҳтиёт шавам». Ё шумо метавонед дар он имкониятҳои навро мебинед: «Ман то ҳол чизе барои аз даст надодаам. Дар поён ягон ҷои афтодан нест.

Дар калимаи «масъулият» решаи «ҷавоб»-ро фаҳмидан осон аст.

Масъулият қобилияти вокуниши дуруст ба ҳама гуна вазъиятро дорад. Ҷавоб дуруст хоҳад буд, агар шумо ба ҳадафи худ диққат диҳед ва нагузоред, ки касе шуморо гумроҳ кунад.

Бернард Шоу онро хеле мухтасар баён кардааст:"Мо одат кардаем

Барои ҳама мушкилотатон вазъиятро айбдор кунед. Ман ба ҳеҷ ваҷҳ бовар надорам. Ҳар касе, ки мехоҳад дар ин зиндагӣ муваффақ шавад, меравад ва шароитеро, ки ба ӯ лозим аст, пайдо мекунад. Ва агар онро наёбад, худаш онҳоро меофарад»..

Касе, ки худро аз масъулият дур мекунад, ба он меафтад асирӣ. Ҳар кӣ онро ба гардани худ мегирад, озодӣ пайдо мекунад Виктор Франкл яке аз барҷастатарин равоншиносони асри 20 буд. Вай солҳои зиёдро дар лагери концентрационӣ гузарондааст. Тамоми оилаи ӯ дар он ҷо мурданд.

Худи ӯ низ мавриди шиканҷаи шадид қарор гирифта, ба марг наздик буд.

Дар ҳабс буданаш Франкл ногаҳон фаҳмид: «Ба ҷуз ман касе бар муносибати ман ба рӯйдодҳо қудрат надорад. Метавонед маро шиканҷа кунед, хешовандонамро бикушед, аммо фикрам танҳо ба ман тааллуқ дорад. Фақат худи ман қарор дода метавонам, ки ин ё он вазъиятро чӣ тавр баҳо диҳам.

Ва худ ба худ гуфт: «Агар дар ин шароити бениҳоят шахсият ва хислатамро нигоҳ дошта тавонам, пас ҳар кас метавонад ин корро кунад».

Виктор Франкл мушоҳидаҳои худро дар як ҷумла ҷамъбаст кард:"Аз ҳама охирин озодиҳои боқимонда барои шахс мустақилона интихоби муносибати худро ба ҳама гуна вазъият аст..

Дар ҳама давру замон одамони бешумор ба ғуломӣ ё асирӣ афтода буданд. Онҳо ҳама чизро медиҳанд, то мисли мо озод бошанд. Аммо мо бояд бифаҳмем, ки мо то чӣ андоза озод ҳастем. Ҳар рӯз мо бояд ба худ савол диҳем: "Ман аз озодии номаҳдуди худ чӣ гуна истифода мекунам?"

Интихоби ҳаррӯзаи мо

Бисёре аз донишмандон гуфтаанд, ки ҳар як рӯзи нави зиндагӣ мисли таваллуд аст. Чаро? Зеро ҳар рӯз мо имкони оғози зиндагӣи навро дорем. Ҳар рӯз ба мо туҳфаи бебаҳо медиҳад - имкони тағйир додани ҳама чизеро, ки ҳаёти моро аз хушбахтӣ маҳрум мекунад.

Одатан мо ин имкониятҳоро пай намебарем. Охир, агар эътироф кунем, ки интихоб аз они мост, он гоҳ мо ҳуқуқи худсафедкуниро надорем. Дар ин ҳолат ҳама чиз танҳо ба мо вобаста хоҳад буд. Аз ин рӯ, мо ба вазъиятҳое, ки аз дасти мо нестанд, аз ҳад зиёд аҳамият медиҳем.

Аз ин ҷост, ки натиҷа - мо тавре зиндагӣ намекунем, ки мехоҳем. Мо худамонро нобуд карда истодаем.

Роҳҳои зиёде барои худкушӣ вуҷуд доранд. Мо метавонем бадани худ, муҳаббат ва орзуҳои худро бикушем. Шояд дигарон инро пай набаранд, вале дар ин маврид мо қонуни табиатро вайрон карда, бар зидди худ чиноят содир мекунем. Бисёриҳо боварӣ доранд, ки онҳо барои тағйир додани вазъият ва барқарор кардани онҳо қувваи кофӣ надоранд озодӣ. Ба ҷои ин, онҳо барои нигоҳ доштани ғуломии худ кӯшишҳои зиёд ба харҷ медиҳанд.

Барои одамон эътироф кардан душвор аст, ки тамоми масъулият танҳо ба дӯши онҳост. Шахсе, ки аз масъулият даст мекашад, ба қаҳрамони шӯхӣ монанд аст, ки ҳар рӯз ҳангоми танаффуси нисфирӯзӣ ба ҳамкорон аз бутербродҳои аз хона овардашуда шикоят мекард: «Чӣ даҳшат! Боз бо панир ва помидор. Ман ба онҳо тоб оварда наметавонам."

Ин рӯз то рӯз давом мекард, то он даме, ки ҳамкорон сер шуданд ва яке аз онҳо гуфт: "Агар ба шумо сандвичҳои помидор ва панир маъқул набошад, ба занатон бигӯед, ки ба шумо чизи дигар кунад." «Бале, шумо ҳастед», - ҷавоб дод ӯ. - Ман оиладор нестам. Ман сандвичҳои худро худам месозам."

Дар зиндагӣ ҳам ҳар кас сандвичҳои худро месозад. Интихоб танҳо ба мо тааллуқ дорад.

Масъулият барои рушди касб

Ин танҳо аз шумо вобаста аст, ки оё маоши шумо аз ҳисоби миёна болотар хоҳад буд. Ширкат ӯҳдадор нест, ки ба шумо даромади аҷибро кафолат диҳад.

Раҳбар вазифадор нест, ки дар бораи боло рафтани шумо ғамхорӣ кунад. Зан вазифадор нест, ки телевизорро хомӯш кунад, ба ту курта бидиҳад ва то дар гусел кунад.

Албатта, корҳо на ҳамеша ба тавре ки мо мехоҳем, сурат мегирад. Аммо танҳо шумо қарор медиҳед, ки ба ин ё он вазъият чӣ гуна муносибат кунед.

Шароити номусоид метавонад ҳаракататонро суст ё қатъ кунад. Аммо метавонед қарор диҳед, ки бо вуҷуди монеаҳо ба сӯи ҳадаф идома диҳед.

Ҳамин тавр, масалан, танҳо шумо барои маблағи музди меҳнати худ масъулед. Дар ниҳоят, онҳо маош намегиранд - он бояд кор карда шавад.

Танҳо пушаймон шудан ба касе боқӣ мемонад, ки ҳамеша имкони худро аз даст медиҳад. Дер ё зуд, ӯ бояд ба худ ҷавоб диҳад: "Шумо қобилиятҳои худро чӣ гуна идора кардед?" Аз қарорҳое, ки ба мо озодӣ медиҳанд, пинҳон шудан лозим нест. Ин маънои даст кашидан аз мубориза ва эътироф кардани он хоҳад буд, ки ҳаёт барбод рафтааст.

Масъулият барои муносибат бо дигарон

Қабул кардан осон нест, ки мо барои аксуламалҳои худ масъулем.

Хусусан, агар ин вокуниш нодуруст бошад. Фақат барои он ки касе онро аввал оғоз кардааст, ворид шудан ба баҳс маъно надорад. Ба ҷои баҳсу муноқиша, шумо метавонед ҷавоби дигарро интихоб кунед. Агар мореро, ки моро газида бошад, таъқиб кунем, ин танҳо ба он оварда мерасонад, ки заҳр бо ҷараёни хун ба бадан тезтар паҳн мешавад. Беҳтар аст, ки фавран антидотро гиред.

Ба ҷои ҷаҳиши рост ба баҳс, дар хотир доред, ки мо метавонем аксуламалҳои худамонро назорат кунем. Шояд фикрҳои зерин ба шумо кӯмак кунанд:

• Аксар вақт худи мо сабабгори муносибати манфӣ нисбат ба одамон мебошем дар атрофи мо. Агар мо инро дарк кунем, пас ин дар ихтиёри мост, ки рафторамонро ислоҳ кунем.

• Дар паси рафтори хашмгини шахси дигар аксар вақт пинҳон кардани тарс. Шояд ӯ танҳо аз бартарии шумо метарсад.

• Тағйир додани меъёрҳои баҳодиҳии одамон нисбат ба одамон хеле осонтар аст худашон. Шояд шумо сатри доварӣ кардани дигаронро аз ҳад зиёд баланд кардаед, бинобар ин шумо ҳеҷ гоҳ шахсеро пайдо карда наметавонед, ки шуморо комилан қонеъ кунад. Дар ин ҳолат интизориҳои баланди худи мост, на рафтори дигарон сабаби ноумедиҳои мо хоҳад буд.

Агар касе дар ҳузури мо тавре рафтор накунад, ки мо мехоҳем, пас бояд дар хотир дошт, ки мо ҳақ дорем тасмим бигирем, ки посухи мо ба ин рафтор чӣ гуна хоҳад буд. Дар ин ҳолат, беҳтар аст, ки якчанд сония бо зуҳури реаксияи стихиявӣ интизор шавед ва ба саволҳои зерин барои худ ҷавоб диҳед:

1. Шояд ин вокуниш ба манфии худи ман бошад рафтор дар гузашта?

2. Шояд дар паси хашми ин шахс тарс пинҳон бошад. дар пеши ман? Дар ин сурат фаҳмидан ва ёрӣ расондан бароям осонтар мешавад.

3. Дар ҳақиқат чӣ маро ба хашм меорад? рафтори инсон ё номувофиқатӣ бо меъёрҳои арзёбии пуршиддати ман? Ё шояд сабаб дар ноамнии худам бошад?

Эътироф кунед, ки ҳама чиз дар ихтиёри шумост

Шумо бояд фаҳмед, ки ҳаёти шумо танҳо барои он инкишоф ёфтааст, ки шумо дар як вақт ба он самти мувофиқро муқаррар кардаед. Танҳо дар он сурат шумо метавонед аз имрӯз қарори бошуурона қабул кунед, то онро ба самти дигар ва мусоидтар равона кунед. Ин маънои онро дорад, ки шумо ҳаёти худро назорат кардаед.

Боре як муаллими куҳансоле буд, ки ба ҳама саволҳо ҷавоб медод. Ин ба ду шогирдаш ором набахшид ва онҳо қарор доданд, ки муаллимро фиреб диҳанд.

Онҳо мурғи сайдро паси пушт пинҳон карда, розӣ шуданд, ки ба муаллим савол диҳанд, ки ӯ зинда аст ё мурда. Агар ҷавоб медод, ки парранда зинда аст, зуд гарданашро мешиканад ва муаллим хато мекунад.

Агар муаллим гуфта буд, ки мурғ мурдааст, онро озод мекарданд ва бори дигар ба муаллим хато будани ӯро исбот мекарданд.

Ба муаллим наздик шуда пурсиданд: — Бигӯед, он паррандае, ки мо дар паси худ пинҳон мекунем, зинда аст ё мурда? Муаллима оромона ба онҳо нигариста ҷавоб дод: — Ҳар чи гӯям, дар дасти шумост.

Шумо метавонед ҳама чизро аз муносибатҳои худ то андозаи суратҳисоби бонкии худ тағйир диҳед. Шумо метавонед ин корро дар рӯзе, ки қарор қабул кунед ва амал кунед. Зеро шумо на танҳо барои амалҳои худ, балки барои беамалии худ низ масъул ҳастед.

Як суруди кӯҳна дар бораи марде нақл мекунад, ки барои харидани сигор ба блоки дигар рафт. Дар роҳ ба сараш андешаи аҷибе меояд: «Агар шумо ногаҳон онро гирифта, ба Ню-Йорк ишора кунед?» Паспорташ бо худ дорад, пули кофӣ. Вай тамоми умр дар ин бора орзу мекард. Ӯ оқибатҳои ин амали девонаро барои худ бо ҳама рангҳо ранг мекунад.. ва сипас сигор мехарад ва ба хона меравад.

Орзуҳои шумо амалӣ мешаванд ё не, ба шумо вобаста аст. Агар шумо ҳоло ба тиҷорат машғул шавед, шумо метавонед қариб ҳама чизеро, ки мехоҳед, иҷро кунед. Шумо барои ин қувва доред. Аммо эҳтиёт шавед: агар ирода ва азми худро дер боз нишон надиҳед, сусттар шуда, аз байн мераванд.

Ғолибон ҳамеша масъулияти пурраро ба дӯш мегиранд ва ҳеҷ гоҳ ба касе қудрати ҳаёти худро намедиҳанд. Онҳо медонанд, ки наметавонанд ба ҳама рӯйдодҳое, ки бо онҳо рӯй медиҳанд, таъсир расонанд, аммо онҳо боварӣ доранд, ки онҳо ҳамеша метавонанд қарор кунанд, ки ба ин рӯйдодҳо чӣ маъно диҳанд ва ба онҳо чӣ гуна муносибат кунанд.

Онҳо медонанд, ки ҳама эҳсосоти манфӣ лаҳзае, ки масъулиятро ба дӯш мегиранд, худро аз даст медиҳанд.

Машқҳои амалӣ

Аз имрӯз масъулияти зиндагӣи худро ба дӯш мегирам:

1. Одамон ё вазъиятро гунаҳкор намекунам. Бо гунаҳкор кардани дигарон гӯё ихтиёри зиндагиямро ба онҳо месупорам ва худам аз идораи он даст мекашам.

2. Агар вазъият душвор бошад, чашмонамро пӯшида, шахси аз худ қавитареро тасаввур мекунам: «Ӯ ин вазъиятро чӣ гуна арзёбӣ мекард ва ба ҷойи ман чӣ кор мекард?»

3. Масъулияти нокомӣ ва муваффақиятҳоямро мепазирам. Аз дастовардҳоям шод мешавам ва ифтихор мекунам, то эътимодам ба худ қавитар гардад. [Эзоҳи муҳаррир: ҷумлаи матни пешниҳодшуда дар бораи миннатдор набудан ба тақдир ва ёридиҳандагон эҳтимолан таҳриф шудааст; маънои дақиқи он бояд бо асл муқоиса шавад.]

4. Агар касе бо ман хашмгинона рафтор кунад, месанҷам, ки оё нохоста ӯро ранҷонда ё тарсондаам. Ҳамчунин фикр мекунам, ки оё интизориҳоям аз ӯ аз ҳад зиёданд.