Мисли гӯшти мурда аст, аз хӯрданаш
Даст бикаш в-афшон ду дастон аз бараш.
Ҷосусӣ аз хӯрдани он шуд падид,
Даст зад бар ӯву шуд, бе шак, палид.
Мар туро шоиста набвад даст зад,
Бар ҳасад, ки оқибат з-ин сар зад.
Сар чу рафт, он нури эҳдо шуд хамӯш,
Оқибат он номаро бинҳанд ба пушт.
Мисли мурғ пат мекананд бечораро,
Он, ки мекард ҷойи кор, бекораро.
Мекашанд сӯи Ҷаҳаннам, мисли хар,
Ки намехост хезаду ояд бадар.
Лек чунин нест: номаи аъмол чу бор,
Пушти хар шуд, пас аз ҳукми Кирдгор.
Аз ҳамон рӯз бори вазнин мекашад,
Аз ҳасад маҳсули хунин мечашад.
Аз чунин кас в-аз чунин ҳол, ай Худо,
Дар паноҳат худ нигаҳ дор ҳамаро!
На бимон, ки мо ҳасад хӯрем ба кас,
На расад моро зиён аз кори кас.
Чун ҳасад, гуфтем, киройи кор нест,
Аз чунин бадкорӣ моро бор нест.
Аз ҳасад хӯрдан ва гуфтан дор нигаҳ,
Ин забону дасту дил, ай Подшаҳ!
Чунки ту бошӣ “... би-зоти-с-судур!”
Аз чунин кор, пас, нигаҳ дор дил дур!
Матлаби моро зи даргоҳ мустаҷоб,
Пас, бикун, чун қобилӣ андар ҳиҷоб!
...

Анас (р.а.) ривоят мекунад, ки Паёмбари акрам, Муҳаммад мустафо (с.а.в.) боре
чунин гуфт: “... ҳал йукиббу-н-носа фи-н-нори вуҷуҳаҳум илло ҳасоида
алсинатаҳум?”, яъне, “Оё ба Дӯзах андохта намешаванд мардум магар ба
сабаби суханҳои ҳасадомезонаи худ?”

Аҷабо! Ҳасад амалест, ки ба тавассути ақлу дасту забон иҷро мешавад, мисол, ба ақл: вақте ки инсон ба муваффақият ва ё дороии дигарон ва ҳоказо дар дил кину адоватро мепарварад, фикрҳои бад мекунад.

Бо “забон” бошад: вақте ки инсон ана ҳамон фикрҳои бади худро ба рӯи онҳо ва ё аз ақибашон, ғайбаткунон, мегӯяд ва эшонро меранҷонад ва ё сабаби пайдо шудани бухл нисбати инон дар синаҳои танги дигарон мегардад.

Ва охир бо “даст” бошад: худ ба ҳеҷ кас нагуфта, бо он шахс кушоду равшан душманӣ мекунад ва ҳатто, даст бар гиребонашон мезанад.